postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). By określone postanowienie umowy mogło zostać uznane za niedozwolone postanowienie umowne spełnione muszą zostać cztery warunki: 1) postanowienie umowy nie zostało uzgodnione indywidualnie, 2) postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, 3) rażąco naruszając jego interesy, 4) postanowienie nie dotyczy „głównych świadczeń stron". Dokonując analizy sprawy pod kątem wskazanego zarzutu, w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że na gruncie procesu cywilnego obowiązkiem strony jest przytaczanie dowodów na poparcie jej twierdzeń. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jest to generalna reguła, z której wynika ogólna zasada, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zasadności podnoszonych przez siebie twierdzeń w zakresie wskazywanych faktów. Obowiązek ten ma charakter procesowy, co sprawia, że zaniechanie udowadniania twierdzeń strony skutkuje ujemnymi dla niej sankcjami – nawet w postaci negatywnego dla danej strony wyniku procesu. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Powód nie podjął nawet próby wykazania przesłanek abuzywności kwestionowanego przez niego postanowienia umownego, a więc że postanowienie zawarte w § 8 pkt. 1 umowy o wykonywanie usług o nr M./ (...) kształtuje jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, a samo to postanowienie nie dotyczy głównych świadczeń stron w rozumieniu art.
W przekonaniu Sądu, kwestionowany przez powoda zapis umowny dotyczy głównych świadczeń stron na gruncie umowy o wykonywanie usług o nr M./ (...) albowiem wiąże się nierozerwalnie z świadczeniem przez pozwanego w postaci usługi pozostawania w gotowości do podjęcia interwencji w obiekcie powoda na każdy odebrany sygnał alarmowy z tego obiektu oraz monitorowania sygnałów lokalnego systemu alarmowego w tym obiekcie (§ 1 pkt. 1). Sporny zapis § 8 pkt. 1 umowy o wykonywanie usług o nr M./ (...) określa datę rozpoczęcia świadczenia pozwanego. Pamiętać należy również, że wyłącznym skutkiem uznania danej klauzuli za niedozwoloną byłoby wyeliminowanie takiego zapisu z wzorca umownego, co przekłada się na skutek braku związania konsumenta takim zapisem. Postanowienia umowy uznane za niedozwolone (abuzywne) nie wiążą bowiem konsumenta (art.
Zatem ewentualne uznanie kwestionowanego przez powoda zapisu umownego za niedozwolony (abuzywny) nie było by podstawą do zasądzenia na jego rzecz kwoty dochodzonej pozwem, gdyż podstawą prawną roszczenia w niniejszej sprawie był jak już wyżej wskazano – art. 471 k.c. Na gruncie niniejszej sprawy sporny zapis umowny nie był podstawą pobrania od powoda jakichkolwiek środków pieniężnych (np. kar umownych) a dotyczył daty rozpoczęcia głównej usługi pozwanego. Abstrahując od powyższych kwestii, powód nie udowodnił tego, że zapis ten kształtuje prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a nadto rażąco narusza jego interesy. Rozpoczęcie wykonania usługi monitoringu z wykorzystaniem systemu alarmowego przez pozwanego miało nastąpić po 24 godzinach od daty otrzymania przez pozwanego podpisanej przez powoda karty zgłoszenia obiektu, nie wcześniej jednak niż od dnia podpisania drugiej z zawartych umów. Sąd nie podziela argumentów powoda, jakoby takie działania były dla powoda uciążliwą formalnością, mając na uwadze również to, iż większość danych z karty zgłoszenia obiektu znajdowało się w zawartej przez strony umowie. Zdaniem Sądu pozwany, wykonujący profesjonalnie usługi związane z monitorowaniem sygnałów alarmowych i podejmowaniem interwencji w monitorowanym obiekcie winien dysponować najaktualniejszymi danymi dotyczącymi obiektu oraz klienta, w tym osób upoważnionych do odwoływania alarmów i kontaktu z pozwanym. Od zawarcia umowy do zamontowania systemu alarmowego mógł upłynąć pewien okres – tak jak w niniejszej sprawie – podczas którego mogło dojść do zmiany ww. danych. Podniesienie zarzutu abuzywności spornego zapisu umownego, sam w sobie nie mógł zatem przynieść zamierzonych przez powoda skutków i przesądzać o zasadności jego roszczenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, iż powództwo R. S. nie zasługuje na uwzględnienie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. obciążając nimi w całości powoda. Na koszty poniesione przez pozwanego składało się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone według stawki określonej w § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – łącznie 2.417,00 zł. Mając to wszystko na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie powołanych przepisów. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć pełnomocnikowi powoda (bez pouczenia o apelacji). W., dnia 21/06/2017 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.