sąd zmienił zaskarżone orzeczenie w sposób wskazany w pkt I wyroku, w pozostałym zaś zakresie oddalił w oparciu o art.
odwołanie jako nieuzasadnione. Brak było podstaw do dokonania w orzeczeniu innych niż żądane w odwołaniu ustaleń w zakresie wskazań do wykonywania zatrudnienia z racji niemożności orzekania ponad żądanie ani na niekorzyść strony. Nie było podstaw do uchylenia orzeczenia na podstawie art.
w związku z przedstawieniem przez odwołującego się opinii psychologicznej z daty późniejszej niż data orzeczenia. Opinia pochodzi bowiem sprzed daty wniesienia odwołania, a organ miał możliwość po zapoznaniu się z nią zmienić orzeczenie zgodnie z art. 477 9 § 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach procesu wydano na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), do których zalicza się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Zasądzona na rzecz wnoszącego odwołanie kwota odpowiada minimalnej stawce wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika określonej w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018.265) Dokonując ustaleń faktycznych sąd poza omówioną już opinią i dowodami ze źródeł osobowych, oparł się na zgromadzonych dokumentach, niekwestionowanych przez strony. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.