Sygn. akt VIII U 1534/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 listopada 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił T. K., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października

§ 1k.p.c.

odwołanie od decyzji organu rentowego wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Odwołanie wniesione po upływie terminu, stosownie do § 3 art.

k.p.c., sąd odrzuca, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że miesięczny termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia odpisu decyzji, a odwołanie winno być wniesione do organu, który skarżoną decyzję wydał. W przypadku stwierdzenia opóźnienia Sąd ma dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. Obydwa te warunki muszą jednak wystąpić łącznie. Niespełnienie choćby jednego z nich przesądza o odrzuceniu odwołania / postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. II UK 404/09, LEX nr 611422/. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika jednoznacznie, iż decyzja z 10 listopada 2016 roku została do wnioskodawcy wysłana listem poleconym i była dwukrotnie awizowana, zas decyzja z dnia 9 czerwca 2017 roku zostałą doręczona dorosłemu domownikowi. Na mocy art. 42 § 1 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zgodnie bowiem z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast w oparciu o treść art. 44 § 1 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. §

1. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. §
2. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. §
3. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W prawie polskim obowiązuje zasada, iż przesyłka jest doręczona w dacie, w której adresat mógł zapoznać się z jej treścią. Data faktycznego zapoznania jest nieistotna, o tyle, o ile adresat mógł zapoznać się z jej treścią wcześniej, a za opóźnienie nie odpowiada wysyłający lub doręczyciel. Decyzja z 10 listopada 2016 roku była wysłana na podany adres dokorespondencji i dwukrotnie awizowana. Zważywszy na daty awizacji, przesyłkę należy uznać za doręczoną w dniu 1 grudnia 2016 roku. Odwołania złożone zostały zatem ze znacznym przekroczeniem terminu miesięcznego, o którym mowa w art.

§ 1k.p.c.

W kwestii tego jaki okres opóźnienia należy przyjąć za „znaczne przekroczenie terminu” w rozumieniu tegoż artykuły wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29 września 1999 r., II UKN 490/99, OSNAPiUS 2001, nr 2, poz. 57 i skonstatował, że nadmiernym opóźnieniem jest złożenie odwołania po upływie 18 miesięcy. Teza ta aprobowana jest także przez najnowsze orzecznictwo sądów powszechnych, tj. m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2016 r., III AUa 1404/16, LEX nr 2257034; wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 3 listopada 2016 r., IV U 1098/16, LEX nr 2172585; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2016 r., III AUz 178/16, LEX nr 2138338; wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r., VII U 246/16, LEX nr 2243096). W przedmiotowej sprawie, wnioskodawczyni złożyła odwołanie, w przypadku decyzji z d10 listopada 2016 roku po ponad 1,5 roku od jej doręczenia a w przypadku decyzji z 9 czerwca 2017 roku po blisko roku od jej wydania, co zbliżone jest do wspomnianego 18-miesięcznego okresu. Dlatego też, w ocenie Sądu omawiany warunek nie został spełniony. Jest to zatem powód wystarczający do odrzucenia odwołań. W związku z powyższym nie jest istotne czy opóźnienie w złożeniu odwołań zostało wywołane przyczynami usprawiedliwionymi. Podkreślić należy, iż ciężka choroba osoby najbliższej niewątpliwie usprawiedliwiłaby opóźnienie gdyby nie było ono tak nadmierne jak w niniejszej sprawwie. Nie sposób pominąć także okoliczności, iż gdyby nawet uznać, iż zachodziały warunki do usprawiedliwienia opóźnienia i przywrócenia terminu w związku z podanymi przez wnioskodawczynię okolicznościami to i tak brak odwołania podlegałyby odrzuceniu bowiem matka w odwołującej zmarła 13 października 2017 roku a zatem w tej dacie ustała przyczyna usprawiedliwiająca opóźnienie. Odwołania złożone zostały zaś dopiero w czerwcu 2018 roku – czyli po upływie 8 miesięcy. W związku z powyższym nie zachodzą żadne okoliczności pozwalające na merytoryczne rozpoznanie zaskarżonych decyzji. Takie zachowanie świadczy nie tylko o braku dbałości o swoje interesy, ale o ich całkowitym i bezkrytycznym ignorowaniu. Wnioskodawczyni nie wykazała nie tylko należytej dbałości, ale nie wykazała jakiejkolwiek dbałosci o swoje interesy. Zachowanie takie nie zasługuje zatem na ochronę prawną. Reasumując odwołania zostało złożone ze znacznym przekroczeniem terminu a nadto nie było podstaw do uznania, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej się, a przeciwnie nastąpiło na skutek braku dbałości o własne interesy przez wnioskodawczynię. Z tych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art.

§ 3kpc, orzekł jak w sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć i wnioskodawczyni. 10 I 2019 roku.