w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 7 lipca 2013 r., gdyż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego [Dz.U. z 2013 r. poz.654] do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze to zastrzeżenie zauważenia wymaga, że art.
w poprzednim brzmieniu nie przewidywał konieczności uzupełnienia opłaty od pozwu po przekazaniu sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego do sądu według właściwości ogólnej i konieczności rozpoznania sprawy w postępowaniu zwykłym lub innym postępowaniu odrębnym. Okoliczność ta nie wynikała wprawdzie wprost z przepisu, gdyż pominięta została milczeniem przez ustawodawcę, jednak z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw [Dz.U. Nr 26, poz. 156 z późn. zm.], która wprowadziła do systemu prawnego ten przepis wynika jasno, że „opłata w wysokości 1/4 nie będzie uzupełniana w razie wniesienia sprzeciwu, uchylenia nakazu zapłaty i stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty oraz - tak jak dotychczas - będzie zwracana w razie zwrotu pozwu. Taka regulacja ma na celu skłonienie jak największej ilości powodów do rezygnacji ze zwykłego postępowania upominawczego angażującego wszystkie sądy w Polsce, zajmującego zarówno orzeczników, jak i sekretariaty sądów oraz generującego duże koszty tradycyjnych doręczeń”. Z treści tej wynika jasno, że z obowiązku zwolnienia od wnoszenia brakującej części opłaty zwolniono powoda również w sytuacji gdy w elektronicznym postępowaniu upominawczym stwierdzono brak podstaw do wydania nakazu zapłaty. Nie ulega wątpliwości, że wykładnia przepisu dokonana w uzasadnieniu nowelizacji posiada charakter tzw. wykładni autentycznej, dokonanej przez samego ustawodawcę, z tej przyczyny w ocenie Sądu Okręgowego taka interpretacja art.
ma pierwszeństwo przed wykładnią doktrynalną, przyjętą jako podstawa rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżone orzeczenie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawiono Sądowi Rejonowemu w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.