e złożonym zestawieniem. (424,80 zł i 537,71 zł). W uzasadnieniu podniósł, iż decyzją z dnia 11.09.2018 r organ rentowy orzekł
żądaniem odwołującej się. /pismo – k. 99/ Na rozprawie w dniu 19 października 2018 roku pełnomocnik ZUS wniósł o umorzenie postepowania, kwestionował wysokość przedstawionych kosztów, podnosząc, iż nie są to koszty przejazdu najtańszym środkiem lokomocji. /e- prot. z dnia 19.10.18 00:00:59/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Zaskarżoną decyzją z dnia 27 grudnia 2017 roku ZUS I Oddział w Ł. ustalił ponownie wartość kapitału początkowego dla B. L. na kwotę 66.234,19 zł, przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego – 38,77%., 141 miesięcy okresów składkowych i 72 miesięcy okresów nieskładkowych. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego został ustalony z lat 1980 –
treścią art. 477 13 k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. W sytuacji, gdy organ rentowy uwzględni żądanie strony, należy uznać, że postępowanie sądowe staje się w stosownym zakresie zbędne, toteż nie ma przesłanek do jego dalszego prowadzenia (w tej części, której dotyczy pozytywna dla strony decyzja). Wobec tego, że w toku procesu zostały wydane decyzje – z dnia 11 i 12 września 2018 r , które uwzględniły odwołanie skarżącej, które sprowadzało się do żądania zaliczenia do okresu składkowego okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) w okresie 1.09.1975 – 30.06.1978 , Sąd umorzył postępowanie na podstawie powoływanego przepisu. Pełnomocnik wnioskodawczyni przyznał w piśmie procesowym, że wydana decyzja zaspakaja roszczenie wnioskodawczyni. Na rozstrzygnięcie pozostawało bez wpływu wyłączenie w decyzji okresu pracy na podstawie umowy agencyjnej z uwagi na to, że w przypadku kwestionowania tej okoliczności wnioskodawczyni służy odwołanie od wydanej decyzji. Nie miało także wpływu nie uwzględnienie do okresu stażowego okresu zatrudnienia we Francji, ponieważ było bezsporne między stronami, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wysokość emerytury. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc.
art. 98 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
art. 477 13 kpc zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaskarżonego orzeczenia przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Poza tym zmiana lub wykonanie decyzji lub orzeczenia nie ma wpływu na bieg sprawy. Zmiana decyzji polegającej na uwzględnieniu w całości żądania strony stanowi osiągnięcie przez odwołującego się zamierzonego skutku, co należy uznać jako zrównanie w skutkach z wygraniem sprawy. W postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik procesu, ustawa nie wyłącza stosowania tej zasady także w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W związku z powyższym, poprzez odesłanie na podstawie art. 13 § 2 do art. 98 § 1 KPC, organ powinien zwrócić odwołującemu się niezbędne koszty do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Skoro, wobec zmiany decyzji uwzględniającej w całości roszczenie odwołującego się, nastąpiło umorzenie postępowania, to organ rentowy należy uznać, w kontekście prawa do zwrotu kosztów procesu, za przegrywającego sprawę./tak: komentarz do art. 477 zez zn. 13 kpc pod red. Marszałkowska – Krześ 2017, opubl. w Legalis/ W rozpoznawanej sprawie organ rentowy ostatecznie zmienił zaskarżone decyzje i przeliczył świadczenie emerytalne wnioskodawczyni
jej wnioskiem, a zatem cel odwołań został przez wnioskodawczynię osiągnięty. Zatem w świetle powyższych regulacji to organ rentowy jest stroną przegrywającą proces i to ta strona winna ponieść koszty procesu. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o zasądzenie kosztów dojazdu do sądu (dwukrotnego ), w kwocie 424,80 zł za 27.04.2018 r (paliwo z wynajęciem 322,60 zł, koszty parkowania 8 zł, przejazd autostradą 58,20 zł, wyżywienie 24,30 zł, pkp – dojazd do P. 11,70 zł) oraz w kwocie 537,71 zł za 21.08.2018 r r (paliwo z wynajęciem 401,01 zł, koszty parkowania 19,50 zł, przejazd autostradą 100 zł, wyżywienie 17,20 zł), załączając potwierdzenie wydatków. Do ustalenia wysokości niezbędnych, racjonalnych i celowych kosztów procesu należy stosować odpowiednio przepisy dotyczące ustalenia wysokości kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym.
art. 91 USTAWY z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U.2018.300 t.j,/ w wypadku gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków.
art. 85 tej ustawy Świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Według tych samych zasad świadkowi przysługuje zwrot kosztów noclegu oraz utrzymania w miejscu wykonywania czynności sądowej. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1 i 3, świadek powinien należycie wykazać. Kwestie te reguluje § 2, 3, 4,7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. (Dz. U. 2013 poz. 167). Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują, między innymi, zwrot kosztów: a)przejazdów, b)dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c)noclegów, d)innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje. Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21).
34 ust. 2a, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., Nr 27, poz. 271 z późn. zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż - dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm 3 – 0,8358 zł.
rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości. Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży krajowej lub podróży zagranicznej.
tego rozporządzenia dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia i wynosi 30 zł za dobę podróży. Należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży krajowej (wyjazdu) do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania służbowego w następujący sposób: 1) jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.