k.c. W sytuacji, gdy dochodzone pozwem roszczenie odszkodowawcze powodowie wiązali ze zdarzeniem polegającym na zbyt znacznym opóźnieniu w wydaniu decyzji administracyjnej podstawy prawnej dochodzonego roszczenia należało upatrywać w art.
Zgodnie z powołanym przepisem przesłankami deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej jednostki samorządu terytorialnego są niewydanie orzeczenia lub decyzji, uzyskanie prejudykatu, tj. stwierdzenia tej niezgodności z prawem ostatecznej decyzji we właściwym postępowaniu, istnienie szkody oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy niewydaniem decyzji we właściwym terminie a szkodą. Dla zaistnienia odpowiedzialności odszkodowawczej należy uzyskać postanowienie organu administracyjnego bądź orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające to uchybienie (przewlekłość postępowania administracyjnego). Wykazanie bezprawności działania w postaci wydania decyzji niezgodnej z prawem ma charakter formalny. Sąd rozpoznający powództwo odszkodowawcze nie może więc samodzielnie ustalić niezgodności z prawem takiej decyzji, lecz musi dysponować prejudykatem stwierdzającym, że ostateczna decyzja, która zdaniem strony powodowej, była źródłem szkody, była nieważna lub wydana z naruszeniem prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, bezspornym jest, że takimi orzeczeniami o charakterze prejudycjalnym były wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 29 września 2016 roku wydany w sprawie II SAB (...) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2017 roku w sprawie IIOSK 296/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, iż w sprawie załatwiania wniosku powodów o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów miała miejsce bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, a nadto, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 25 października 2017 roku w sprawie I ACa 326/17 wyraził pogląd o formalnym charakterze wykazania bezprawności działania w postaci wydania decyzji niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd zaprezentował stanowisko, iż Sądy rozpoznające sprawę w postępowaniu cywilnym nie posiadają prawnie przewidzianych podstaw do oceniania tych zagadnień w inny sposób. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w kompetencję zastrzeżoną dla drogi postępowania administracyjnego i do pozbawionej ustawowego umocowania kontroli przez sąd powszechny decyzji administracyjnych. Powszechnie przyjmuje się zasadę uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych, która ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, czego wyrazem są art. 2 § 3 KPC i art. 177 § 1 pkt 3 KPC oraz art. 16 i 97 § 1 pkt 4 KPA. Podzielając w pełni zaprezentowany powyżej pogląd należy stwierdzić, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie był uprawniony do kwestionowania decyzji administracyjnej, w szczególności pod względem merytorycznej zasadności i był nią związany. W kontekście powyższego bez znaczenia pozostaje okoliczność podnoszona przez stronę pozwaną o przyczynach nie wydania decyzji w ustawowym terminie. Z uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że wniesienie skargi zostało poprzedzone zażaleniem powodów na bezczynność organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które uznało zażalenie za nieuzasadnione, a organ zawiesił postępowanie. Organ II instancji uchylił postanowienie o zawieszeniu, wskazując że sprawy w postępowaniu administracyjnym powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W niniejszej sprawie już po wniesieniu przez powodów skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, właściwy organ – Starosta (...) wydał decyzję, załatwiając wniosek powodów o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Decyzja została wydana w dniu 25 sierpnia 2016 roku i była nieprawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec wydania decyzji dotyczącej zbierania odpadów, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu jako bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania w tym zakresie nie zwolniło sądu od stwierdzenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały charakter rażącego naruszenia prawa. W wyroku z dnia 3 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. w sprawie II SAB/Łd 98/14 stwierdził, iż załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie zwalnia sądu w zakresie orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O uwzględnieniu skargi na bezczynność czy też przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać także na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub też że bezczynność organu wystąpiła, lecz nie miała charakteru rażącego. W ocenie Sądu oprócz przesłanki z art.
w postaci prejudykatu zostały spełnione także pozostałe przesłanki odpowiedzialności pozwanego, to jest powstanie po stronie powodów szkody będącej następstwem nieterminowego wydania decyzji zezwalającej na zbiórkę odpadów a także istnienie związku przyczynowego pomiędzy nieterminowym wydaniem decyzji, a powstaniem szkody. Należy stwierdzić, że za normalne następstwo danego zdarzenia uważa się taki skutek, który zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją tego zdarzenia. Dla stwierdzenia istnienia przesłanki normalnego związku przyczynowego pomiędzy wadliwą decyzją ( wydaną z opóźnieniem) a szkodą, konieczne jest przeprowadzenie oceny stosownie do treści art. 361§1 k.c., a mianowicie czy szkoda nastąpiłaby także wówczas gdyby decyzja zapadła zgodnie z prawem (por. uchwałę Sadu Najwyższego z dnia 21 marca 2003 r., sygn.. akt III CZP 6/03). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym jest, że powodowie, aby móc kontynuować prowadzoną działalność gospodarczą na wynajętym terenie, musieli uzyskać odpowiednią decyzję administracyjną, dotyczącą wyrażenia zgody na zbiórkę odpadów. Z uwagi na brak takiej decyzji nie mogli prowadzić działalności na nieruchomości przy ulicy (...), gdzie wynajęli część działki, ani też na własnej działce przy ulicy (...), co do której trwała procedura związana ze zmianą przeznaczenia działki. Opóźnienie w wydaniu decyzji administracyjnej, stwierdzone w orzeczeniach sądów administracyjnych, skutkowało niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej przez powodów, jej zawieszeniem do czasu uprawomocnienia się decyzji zezwalającej na zbiórkę odpadów, a tym samym utratę dochodów z tytułu działalności. Z dokumentów przedstawionych przez powodów wynika, że z wnioskiem o wydanie stosownej decyzji wystąpili do organu w grudniu 2015 roku, natomiast ostateczna decyzja została wydana w sierpniu 2016 roku, w trakcie trwającego postępowania przed Sądem Administracyjnym. Powodowie domagali się odszkodowania w postaci utraconych dochodów, jakie mogliby osiągnąć gdyby działalność była prowadzona tak jak we wcześniejszych okresach. Żądający naprawienia szkody ma obowiązek wykazania jej realności z tak dużym prawdopodobieństwem, które prowadzi do wniosku, że utrata korzyści faktycznie nastąpiła i jest typowym następstwem zdarzenia, z którego wyniknęła szkoda. Na takie rozumienie art. 361§2 k.c. w zakresie szkody obejmującej utracone korzyści wskazują liczne orzeczenia Sądu Najwyższego, znajdujące zastosowanie także w niniejszej sprawie (por. wyrok z dnia 18 października 2000 r. V CKN 11/00, z dnia 27 listopada 2002 r., I CKN 1215/00, z dnia 28 kwietnia 2004 r, III CK 495/02, z dnia 19 czerwca 2008 r, V CSK 19/08). Powodowie wykazali, że wynajęli część działki z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, przedłożyli dokumenty rozliczeniowe w postaci PIT – ów, wskazujące na wysokość dochodów uzyskiwanych w związku z prowadzoną działalnością w latach 2014 i 2015, poza tym przedłożyli PIT za 2016 rok, wykazując tym samym dochód jaki osiągnęli z tytułu prowadzonej działalności na wydzierżawionym placu, z wyłączeniem miesięcy kiedy działalność była zawieszona. Analizując dochody uzyskiwane przez spółkę w latach 2014 i 2015 należy wskazać, że w 2014 roku dochód wyniósł 273.073,04zł, natomiast w 2015 roku –171.491,61 zł. Wobec powyższego dochód za jeden dzień w 2014 roku wyniósł -748 zł (273.073,04 : 365), natomiast w 2015 wyniósł – 470 zł (171.491,61 : 365). Poza tym powodowie musieli uiścić również czynsz za dzierżawę gruntu, z którego nie korzystali w okresie zawieszenia działalności - w okresie od maja 2016 roku do września 2016 roku. Kwota zapłacona z tytułu czynszu wyniosła 3.075 zł. Łączne zatem odszkodowanie należne powodom na podstawie art.
wynosi 81.63,00 zł, którą to kwotę Sąd zasądził od pozwanego solidarnie na rzecz powodów. Powodowie prowadzą działalność w formie spółki cywilnej, dlatego też Sąd zasądził odszkodowanie należne od pozwanego solidarnie na rzecz powodów. Ustawowe odsetki za opóźnienie Sąd zasądził na podstawie art. 481k.c zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 29 marca 2018 roku, tj., po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu pisma z dnia 8 marca 2018 roku wzywającego do zapłaty dochodzonego odszkodowania. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako niezasadne. Na dochodzoną kwotę składały się również opłaty poniesione przez powodów z tytułu usług telekomunikacyjnych i z tytułu energii. Z przedstawionych dokumentów nie wynika czy poniesione opłaty są związane z działalnością, która miała być prowadzona przy ulicy (...), natomiast powódka M. G. zeznała, iż posiada jeden telefon, który wykorzystuje zarówno w celach prywatnych jak też związanych z prowadzoną działalnością. W świetle powyższego Sąd nie uwzględnił żądania w tym zakresie jako nieudowodnionego. Analizując dochody uzyskane przez powodów w 2016 roku, należy stwierdzić, że w tym okresie dochód uzyskany przez spółkę wyniósł 146.506,34 zł., a zatem dochód uzyskany dziennie wyniósł 620 zł (146.506,34 : 236). Przy wyliczaniu dziennego dochodu Sąd uwzględnił liczbę dni, kiedy działalność faktycznie była prowadzona, nie doliczając okresu jej zawieszenia. Gdyby zatem utracone przez powodów korzyści odnieść do roku 2016 roku, jak sugerował to pozwany, odszkodowanie należne powodom byłoby wyższe. Sąd podzielił także stanowisko powodów, iż przy wyliczaniu utraconych korzyści, bez znaczenia pozostaje miejsce prowadzonej przez powodów działalności, ponieważ decydujące znaczenie ma pozycja na rynku, pozyskani wcześniej kontrahenci i zawarte z nimi umowy. Skoro zatem powodowie nie mieli możliwości kontynuowania działalności przy ulicy (...) i wynajęli inny plac przy ulicy (...), brak odpowiedniej decyzji uniemożliwił im prowadzenie działalności zarówno na dotychczasowym placu, jak również w nowo wynajętym miejscu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione prawie w 100 procentach i w takim też zakresie pozwanego obciążają koszty procesu. Na zasądzoną kwotę złożyły się: opłata w wysokości 4.082 zł od zasądzonej kwoty tytułem odszkodowania, koszty zastępstwa adwokackiego – 5.400 zł i opłata sądowa od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł. Powyższą kwotę sąd zasądził solidarnie od pozwanego na rzecz powodów. SSO Alina Gąsior z/ odpis doręczyć pełnomocnikowi pozwanego
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.