jest odpowiednikiem art. 156 k.c. i stanowi wyraz zasady kauzalności czynności prawnych rozporządzających. Przelew wierzytelności jest czynnością formalnie oderwaną – rozporządzenie wierzytelnością nie musi wskazywać zobowiązania, na podstawie którego następuje.
dotyczy czynności rozporządzających dokonanych w celu wykonania istniejącego zobowiązania, jeśli skutek rozporządzający wynika z odrębnej czynności, a nie z czynności zobowiązującej na podstawie art. 510 § 1 k.c.
uzależnia skuteczność rozporządzenia od ważności zobowiązania: jeżeli zobowiązanie nie istnieje (np. ze względu na nieważność testamentu w wykonaniu zapisu, z którego przeniesiono wierzytelność) czynność rozporządzająca wierzytelnością będzie nieważna. Nieważność (bezwzględna lub względna ze skutkiem ex tunc) czynności zobowiązującej, zapisu lub innego zdarzenia powoduje, że zobowiązanie nigdy nie powstało, a nieistnienie zobowiązania skutkuje nieważnością rozporządzenia (zob. P. Sobolewski, Komentarz do art. 510 Kodeksu cywilnego [w:] K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, CH Beck 2018 – Legalis 2018). Mając na uwadze powyższe wywody zważyć należy, że zawarta umowa cesji stanowi przypadek przelewu w celu zapłaty. Wynika to z tego, że powód jako wynajmujący poszkodowanej pojazd zastępczy w wykonaniu umowy przez poszkodowaną wystawił fakturę VAT. Zapłata za wykonanie naprawy nastąpiła w formie przelewu wierzytelności. Logicznym jest, że zamiast dochodzenia należności z tytułu naprawy od poszkodowanej, zawarł z nią umowę przelewu przysługującej jej wierzytelności przeciwko ubezpieczycielowi. Dzięki temu powód mógł dochodzić zapłaty odszkodowania, czy też pozostałej jego części od ubezpieczyciela bezpośrednio. W ocenie Sądu przyczyna prawna przysporzenia wynika z umowy przelewu wierzytelności i w ten sposób poszkodowana poniosła koszt najmu samochodu zastępczego. Co prawda pozwany nie sprecyzował dlaczego w jego ocenie powód nie posiada legitymacji czynnej, ale wobec kwestionowania faktu odpłatności to, właśnie co do skuteczności zawarcia umowy przelewu wierzytelności można było rozważać powstałą w następstwie tej umowy legitymację czynną powoda. Mając zatem na uwadze powyższą argumentację Sąd na podstawie art. 822 § 1 k.c. zasądził od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. w T. kwotę 771,16 złotych, na którą złożyła się kwota 369,00 złotych stanowiąca różnicę między uzasadnionym czynszem najmu za 5 dni – 922,50 złotych a wypłaconym przez pozwanego odszkodowaniem w kwocie 553,50 złotych oraz kwota 402,16 złotych tytułem kosztów podstawienia i odbioru samochodu zastępczego. W zakresie odsetek od zasądzonej kwoty 771,16 złotych Sąd postanowił na podstawie art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. W pozostałej części Sąd oddalił powództwo na podstawie art. 822 § 1 k.c. a contrario. W zakresie kosztów procesu Sąd postanowił na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. i art. 100 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu i stosunkowo rozdzielił koszty między stronami. Wobec tego, że pozwany poniósł większe koszty związane głównie wynagrodzeniem biegłego to ostatecznie powód zobowiązany jest zwrócić pozwanemu kwotę 644,77 złotych kosztów procesu, po uwzględnieniu wszelkich kosztów poniesionych przez obie strony.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.