(1)karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 §1, §

(1)za przypisane mu w pkt II wyroku przestępstwo z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 64§ 1 kk karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 §1, §

(1)i D. D.

(1)fakt, że powyższych czynów dopuścili się w warunkach recydywy. Wysokość zasądzonych grzywien ustalona została in concreto z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, które uprzednio decydowały o wymiarze kar pozbawienia wolności. Z kolei określając wysokość stawek dziennych Sąd kierował się kryteriami płynącymi z art. 33 § 3 kk dostosowując ją do sytuacji rodzinnej i dochodów oskarżonych. Kierując się zasadą wyrażoną w art. 4 § 1 kk wedle której, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy, Sąd zastosował ustawę obowiązującą w dacie czynów, zważywszy chociażby na fakt, iż od tego czasu zaostrzeniu uległy przepisy odnoszące się do instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (art. 69 kk). Na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd połączył wymierzone oskarżonemu M. A.

(1)kary jednostkowe, orzekając wobec niego karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę łączna grzywny w rozmiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych na zasadzie asperacji, uznając iż kara w tym wymiarze odpowiada potrzebie resocjalizacyjnej. Orzekając karę łączną pozbawienia wolności Sąd miał również na uwadze łączność czasową obu czynów i tożsamość osób pokrzywdzonych. Wymierzając oskarżonym M. A.

(1), R. B. oraz D. D.

(1)kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, Sąd kierował się przede wszystkim istniejącą pozytywną prognozą kryminologiczno-społeczną. Wprawdzie wszyscy oskarżeni byli w przeszłości karani, a D. D.

(1)i R. B. przypisanych im niniejszym wyrokiem czynów dopuścili się działając w warunkach recydywy, jednakże nie może ujść uwagi, że ostatni wyrok skazujący w stosunku do oskarżonego M. A.

(1)zapadł w dniu 8 stycznia 2009 roku, w stosunku do D. D.

(1)w dniu 14 września 2006 roku, zaś w stosunku do R. B. w dniu 7 czerwca 2012 roku. Od tej pory oskarżeni nie wchodzili więcej w konflikt z prawem. Mając na względzie powyższe oraz okoliczność, że przypisane oskarżonym niniejszym wyrokiem czyny zostały przez nich popełnione w dniu 2 października 2012 roku, a więc od ich popełnienia upłynął już długi czas, zasadnym jest przyjęcie, że oskarżeni z odbytych kar pozbawienia wolności wyciągali odpowiednie wnioski i nie wejdą oni już ponownie w konflikt z prawem. Oskarżony D. D.

(1)założył rodzinę, pracuje na stałe w Holandii. Także oskarżony R. B. aktualnie prowadzi ustabilizowany tryb życia, prowadząc od listopada 2015 roku działalność gospodarczą. Dlatego też Sąd uznał za zasadne w oparciu o przepis art. 69 §1 i §2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk skorzystanie wobec oskarżonych M. A.

(1), R. B., D. D.

(1)z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, ustalone wobec poszczególnych oskarżonych okresy próby pozwolą zweryfikować trafność przyjętych co do nich prognoz kryminologicznych Nadto, w celu oddziaływania wychowawczego na oskarżonych oraz naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami Sąd na podstawie art. 72 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk zobowiązał oskarżonych R. B. i D. D.

(1)do częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego A. N. kwot po 1.683,80 złotych, w terminie 4 (czterech) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Z tych samych względów Sąd na podstawie art. 72 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk zobowiązał oskarżonego M. A.

(1)do częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego A. N. kwoty 4183,80 złotych, w terminie 4 (czterech) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. W przekonaniu Sądu, tak orzeczone kary uwzględniają wszystkie omówione wyżej okoliczności, są zgodne z zasadą trafnej reakcji karnej i w sposób właściwy zrealizują swoje funkcje wychowawcze i zapobiegawcze. Ponadto wpłyną właściwie na kształtowanie postaw społecznych, stanowiąc jednoznaczny sygnał dezaprobaty dla naruszania prawa, zwłaszcza jeśli wiąże się to z wyrządzeniem realnej krzywdy innym osobom. Na podstawie art. 627 kpk i art. 633 kpk, Sąd zasądził od każdego z oskarżonych koszty sądowe związane ze sprawą każdego z nich w całości. W przedmiotowej sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności przemawiające za zwolnieniem oskarżonych od ich uiszczenia. Sąd miał na uwadze, że oskarżeni pozostają aktualnie na wolności, są osobami młodymi, zdrowymi i zdolnymi do podejmowania pracy zarobkowej. Ponadto wysokość tych kosztów nie jest na tyle wysoka, aby mogła stanowić dla nich nadmierne obciążenie finansowe. Trzeba mieć też na uwadze, że koszty te zostały wywołane tylko i wyłącznie ich nagannym zachowaniem i nikt inny poza nimi nie może ich ponosić, Skarb Państwa także nie powinien być tymi kosztami obciążony skoro nic za tym nie przemawia. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. SSR Monika Marcinkowska Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć: - obrońcy oskarżonego R. B. adw. M. C. SSR Monika Marcinkowska