Sygn. akt: I A Ca 687/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2018 roku Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Dariusz Małkiński (spr.) S

, iż zachowanie sprawcy było zawinione. Powyższego stanowiska nie można jednak uczynić, z przyczyn już zaprezentowanych w tym uzasadnieniu, naczelnym motywem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscu podkreślić, że analizowane wcześniej wątpliwości interpretacyjne wykraczają poza sentencję wyroku T.K. z dnia 23 czerwca 2015 roku (SK 32/14) i stanowią w istocie spór w kwestii wykładni art. 79 ustawy O prawie autorskim i prawach pokrewnych. Tymczasem moc zasady prawnej uzyskało wyrażone w uchwale

§ 6pkt 7 i § 10 pkt 2 w zw.

z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.)) wymagało też rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji zawarte w pkt 6 i 7 zaskarżonego wyroku, w którym to postępowaniu powód wygrał sprawę w 72 %. Kalkulacja tego wskaźnika opiera się na założeniu, że na roszczenie powoda składały się dwa równoważne żądania: o zaniechanie (które powód wygrał w całości) oraz o zapłatę (gdzie wygrana powoda była ilorazem kwot: zasądzonych 400.470,45 zł i dochodzonych 906.539,24 zł). Sumarycznie powód wygrał więc w 0,72 (100 % + 44 % = 144 % /2 = 72 %). Koszty I instancji zamknęły się w kwotach: 74.654 zł w części roszczenia pieniężnego (opłata 60.220 zł, koszty zastępstwa procesowego stron: 7.200 zł x 2, opłaty skarbowe od pełnomocnictw: 17 zł x 2) oraz 3.695 zł w części roszczenia niepieniężnego (opłata: 1.000 zł, opinia biegłego 1.975 zł, koszty zastępstwa procesowego: 2 x 360 zł). Zasądzona kwota stanowi różnicę między kosztami poniesionymi faktycznie przez powoda a jego udziałem w sumarycznych kosztach procesu, poniesionych przez obie strony. Celem ułatwienia stronom ich rozliczeń i uproszczenia kalkulacji wysokości należności restytucyjnej Sąd Apelacyjny nadmienił w pkt I c) swojego wyroku (wprowadzając w ten sposób rozstrzygnięcie o tożsamej numeracji do wyroku S.A. Białymstoku z dnia 7.12.2010 r., sygn. akt: I A Ca 538/10) o uiszczeniu przez pozwaną kwot zasądzonych od niej w zmienionym wyroku Sądu I instancji. W tych warunkach Sąd Apelacyjny w zgodzie z art. 412 § 2 k.p.c. w zw. z art. 385 i art. 386 § 2 k.p.c. orzekł jak w pkt I- IV sentencji. Pozwana Spółka po ponownym sprecyzowaniu roszczenia domagała się zwrotu spełnionego i nierozliczonego dotychczas świadczenia w kwocie 477.051,04 zł, przy czym wysokość tej sumy została ustalona przy założeniu, że powodowi należy się jedynie jednokrotność stawki normalnego wynagrodzenia, którego to stanowiska Sąd Apelacyjny nie podzielił, przyznając powodowi kwotę dwukrotnie wyższą. W świetle złożonych do akt przez pozwaną dowodów wpłat uiściła ona na rzecz powoda na mocy wydanych w sprawie orzeczeń (a więc poza kwotą 156.205,17 zł): 442.526,29 zł dnia 7.01.2011 r (k. 279), 109.608,13 zł dnia 11.07.2011 r. (k. 280), 20.354,60 zł dnia 25.07.2011 r.(k. 281), 87.121,94 zł dnia 23.03.2015 r. (k. 282) oraz 340.000 zł dnia 8.04.2015 r. (k. 283), co daje ogółem 999.610,96 zł. Tymczasem powodowi należne są niewątpliwie zasądzone ostatecznie kwoty: roszczenia głównego (400.470,45 zł plus odsetki ustawowe) i kosztów procesu przed Sądem I instancji (50.889 zł). Do dnia pierwszej wpłaty pozwanej (7.01.2011 r.) odsetki ustawowe od 400.470,45 zł wyniosły 98.131,72 zł, tak więc wpłata z 7.01.2011 r. (442.526,29 zł) nie pokryła całego zadłużenia. Pozostałe do zapłaty 56.076,88 zł ( plus odsetki ustawowe od tej kwoty za okres od 8.01.2011 r. do 11.07.2011 r. w wysokości 3.674,96 zł) należało więc zaksięgować na poczet drugiej wpłaty z 11.07.2011 r. (109.608,13 zł), z której pozostałoby do rozliczenia 49.856,29 zł. Ta ostatnia suma niemalże pokrywałaby koszty procesu przed Sądem Okręgowym (niewielka, bo wynosząca nieco ponad 1.000 zł kwota podlegałaby pobraniu z wpłaty z dnia 25.07.2011 r.). Ogólna, wyżej podana, kwota należności pozwanej (sumarycznie jest to suma 553.166,13 zł), odjęta od uiszczonych przez nią 999.610,96 zł, dałaby kwotę 446.444,83 zł, ale należy pamiętać o tym, że pozwana uzyskała już wcześniej prawomocny tytuł egzekucyjny na kwotę 239.432,01 zł, dlatego ostatecznemu zasądzeniu w pkt V wyroku podlegała różnica między tymi pozycjami. Roszczenie w wyżej podanej kwocie znajduje uzasadnienie w treści art. 415 k.p.c., który stanowi, że uchylając lub zmieniając wyrok, sąd na wniosek skarżącego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, przy czym podstawą materialnoprawną roszczenia o zwrot spełnionego świadczenia jest w istocie art. 410 w zw. z art. 405 k.c., dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia, a konkretnie jednej z jego kondykcji pod postacią żądania zwrotu nienależnego świadczenia (por. S.N. w uchwale- 7- z dnia 11 lipca 2012 roku, II PZP 1/2012, OSNC 2013, nr 4, poz. 43). Zgłoszenie wniosku restytucyjnego ma charakter fakultatywny i jest wynikiem wyboru uproszczonej formy zwrotu spełnionego świadczenia przez pozwaną (zob. wyrok S. N. z dnia 27 maja 2014 roku, II PK 242/13, LEX nr 1488901). Powód podejmując obronę przed roszczeniem restytucyjnym pozwanej, nie wykazał, aby wyzbył się korzyści uzyskanej wskutek spełnienia przez pozwaną świadczenia, a ponadto, jak już podnoszono we wcześniejszym wyroku tut. Sądu , winien był, wobec konsekwentnego kwestionowania przez pozwaną jego roszczeń, mieć świadomość i liczyć się z obowiązkiem zwrotu świadczenia zasądzonego wyrokami Sądu Apelacyjnego w Białymstoku w niniejszym postępowaniu apelacyjnym. Z uwagi na powyższe, na zasadzie art. art. 410 w zw. z art. 405 k.c. i art. 415 k.p.c. orzeczono jak w pkt V sentencji. O odsetkach należnych pozwanej Sąd Apelacyjny orzekł, wobec zmiany roszczenia w tym zakresie na rozprawie dnia 29.10.2018 r., od dnia następnego po dacie wydania prawomocnego wyroku, przy założeniu, że skoro orzeczenie to określiło zakres kwotowy świadczenia należnego pozwanej i prawomocnie rozstrzygnęło sprawę, to od wskazanego momentu można mówić o wymagalności roszczenia. O kosztach postępowania apelacyjnego i kasacyjnego postanowiono w pkt VI wyroku w zgodzie z art. 100 k.p.c. zw. § 6 pkt. 7 i § 11 pkt 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461),

§ 6pkt 7 i § 10 pkt 2 w zw.

z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.), przy założeniu wygranej powoda w 41 % (iloraz kwoty 354.248,12 zł, zwiększającej wysokość należności zasądzonej przez Sąd Okręgowy i sumy stanowiącej w.p.z., czyli 860.317 zł). Rozliczeniu podlegało 130.457 zł (powód: ogółem 99 464 zł, z czego opłata od apelacji- 43.016 zł, opłata od pierwszej skargi kasacyjnej- 22.824 zł, opłata od drugiej skargi kasacyjnej- 22.824 zł, koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym- 5.400 zł i koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym- 5.400 zł; pozwany: ogółem 30.993 zł, z czego opłata kasacyjna- 20.193 zł i koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym i kasacyjnym- 2x 5.400 zł). Suma wszystkich kosztów postepowania apelacyjnego i kasacyjnego wyniosła więc, jak już wyżej wskazano, 130.457 zł, z czego kwota 76.970 zł obciążała powoda, stąd zasądzeniu na jego rzecz podlegała różnica między kosztami przez niego poniesionymi (99.464 zł) a sumą obciążającą go stosownie do zakresu jego przegranej (76.970 zł). Z tych przyczyn rozstrzygnięto jak w pkt VI sentencji wyroku. O kosztach procesu skargowego i postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym orzeczono na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1.800),

§ 2pkt 7 i § 10 ust.1 pkt 2 i ust.

2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804). Na koszty tego postępowania złożyły się wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników stron (2x 5.400 zł plus 2x 7.200 zł) oraz uiszczona przez pozwaną opłata od zażalenia w kwocie 9.279 zł, co dało ogółem 34.479 zł. Pozwana wygrała powyższe postępowania w ok. 66 % (239.432,01 zł+207.011,82 zł=446.443,83 zł: w.p.z., wynoszący 678.808 zł= 0,66), a więc powinna ponieść koszty w wysokości 11.723 zł; zasądzeniu na jej rzecz podlegała w tych warunkach różnica między kwotami: 21.879 zł (koszty poniesione faktycznie przez pozwaną) i 11.723 zł (koszty obciążające ją stosownie do zakresu przegranej). Końcowo należy nadmienić, że rozliczenie kosztów postępowań: apelacyjnego, kasacyjnego, skargowego i zażaleniowego miało w wyroku z dnia 7.11.2018 r. charakter kompleksowy i nie uwzględniało wcześniej wydanych w tej materii orzeczeń. Z treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 roku wynika co prawda, że skasowaniu podlegały jedynie orzeczenia kosztowe w zakresie związanym z odrzuceniem skargi, ale w orzeczeniu tym, jak i wcześniejszych , nie zachowały się już żadne konkretne kwotowo, a więc nadające się do wykonania, rozstrzygnięcia kosztowe. W tych warunkach w kwotach ujętych w pkt VI i VII wyroku mieszczą się wszystkie koszty w/w postępowań, łącznie z tymi, które in abstracto uprawomocniły się w okresie wcześniejszym. Stosownie do zakresu przegranej powoda w postępowaniu skargowym Sąd Apelacyjny nakazał pobrać od niego, na zasadzie art. 113 ust. 1 u.ok.s.c., 0,66 opłaty od skargi (33.941 zł), od uiszczenia której pozwana została zwolniona. (...)