(1)wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego z art. 190a § 1 k.k. opisanego w pkt. 2 zarzutów . Podnieść należy iż w okresie od dnia 02 marca 2018 roku do dnia 18 czerwca 2018 roku w L., województwo (...) oskarżony M. K.

(1)uporczywie nękał M. K.

(2)poprzez wykonywanie do niej kilkanaście połączeń telefonicznych dziennie oraz wysyłanie do niej od 30 do 40 wiadomości tekstowych dziennie , w których groził jej pozbawieniem życia i zdrowia oraz nakłaniał do popełnienia samobójstwa , wyzywał ją słowami wulgarnymi , jak i informował że ją obserwuje i żądał żeby się z nim spotkała . W tych wiadomościach sms oskarżony M. K.

(1)groził pokrzywdzonej M. K. między innymi tym iż „obleje ją benzyną i podpali” , „poobcina jej palce” , „pozrywa jej z ciała skórę” , „ że będzie jej brzeszczotem ciął kości” , „żeby wzięła leki lub wyskoczyła przez okno” ( k. 14-15 ) . Wyżej opisanymi działaniami oskarżony M. K.

(1)wzbudził u pokrzywdzonej M. K.

(2)uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszył jej prywatność . Należy wskazać iż znamię nękania realizują jedynie te zachowania, które powodują przykrość pokrzywdzonemu, wyrządzają mu krzywdę czy powodują dyskomfort. Niewątpliwie w pojęciu nękania mieści się powtarzalność zachowań sprawcy, znamię „uporczywie” oznacza, że zachowanie sprawcy albo ma trwać przez pewien czas, albo powtarzać się kilkakrotnie, musi zawierać także świadomość niweczenia tym możliwości osiągnięcia stanu założonego przez prawo. W powyższej sprawie zachowanie oskarżonego M. K.

(1)niewątpliwie spełniło te przesłanki . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. K.

(2)( k. 2, k. 5-6 , k. 164-165 , k. 210-211 i k. 212 ) , P. W. ( k. 31-32 i k. 165-166 ) , P. R. ( k. 7-8 , k. 166 ) i H. K. ( k. 26-17 i k. 166 ) w zakresie jaki Sąd dał im wiarę oraz z dowodów w postaci : protokołu zatrzymania rzeczy ( k.11-13 ) , protokołu oględzin ( k. 14-15) , notatki urzędowej ( k. 17, k. 22-23 ) , protokołu zatrzymania osoby ( k. 18 ) , płyty CD z danymi telekomunikacyjnymi ( k. 70 ) , opinii sądowo- psychiatryczna ( k. 71-73 ) , protokołu oględzin z załącznikami ( k. 76 – 80 ) i opinii sądowo- psychologicznej ( k. 259-263 ). Należy wskazać iż działanie oskarżonego M. K.

(1)wzbudziło u pokrzywdzonej M. K.

(2)uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia i naruszyło jej prywatność . Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków : M. K.

(2)( k. 2, k. 5-6 , k. 164-165 , k. 210-211 i k. 212 ) , P. W. ( k. 31-32 i k. 165-166 ) , P. R. ( k. 7-8 , k. 166 ) i H. K. ( k. 26-17 i k. 166 ) oraz z opinii sądowo- psychologicznej ( k. 259-263 ) . Oskarżony M. K.

(1)działał więc umyślne z zamiarem bezpośrednim . Należy wskazał iż na rozprawie w dniu 21 stycznia 2019 r. oskarżony M. K.

(1)w swoich wyjaśnieniach przyznał iż groził pokrzywdzonej M. K.

(2)( k. 289 ) . Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonego M. K.

(1)co do popełnienia przez niego czynu z art. 190a § 1 k.k. opisanego w pkt. 2 zarzutów nie budzą wątpliwości. Przepis art. 190 § 1 k.k. stanowi iż, karze podlega kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Przedmiotem ochrony w określeniu typu czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. W przepisie tym chronione jest więc poczucie bezpieczeństwa jednostki. Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. może być popełnione przez każdego, ma więc charakter powszechny. Zachowanie realizujące znamiona przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby jej najbliższej. Groźba jest oddziaływaniem na psychikę drugiej osoby przez przedstawienie zagrożonemu zła, które go spotka ze strony grożącego albo innej osoby, na której zachowanie grożący ma wpływ. Najczęściej zło to ma spotkać zagrożonego w wypadku niepoddania się woli grożącego. Możliwa jest jednak groźba, której celem nie jest podporządkowanie woli zagrożonego woli sprawcy, lecz jedynie wywołanie u sprawcy stanu obawy przed spełnieniem groźby . Treścią groźby musi być zapowiedź popełnienia przestępstwa, a więc czynu bezprawnego i karalnego. Nie jest więc groźbą karalną stwierdzenie, że w obronie swojego prawa użyje się wobec innej osoby wszystkich koniecznych do obrony środków. Groźba może być wyrażona za pomocą wszystkich środków, mogących przekazać do świadomości odbiorcy jej treść. Zapowiedź popełnienia przestępstwa może więc być dokonana ustnie, na piśmie, ale także za pomocą gestu czy też innego zachowania (np. wyjęcia niebezpiecznego narzędzia i pokazania, jaki zostanie zrobiony z niego użytek). Nie jest konieczne, aby grożący miał w rzeczywistości zamiar zrealizowania groźby. Wystarczy, że treść groźby zostaje przekazana zagrożonemu. Jest to bowiem przestępstwo przeciwko wolności, a nie przeciwko dobrom, które narusza przestępstwo będące treścią groźby . Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw materialnych. Do dokonania tego przestępstwa konieczne jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Groźba musi więc, aby przestępstwo mogło być dokonane, dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Skutkiem, który stanowi znamię czynu zabronionego, określonego w art. 190 § 1 k.k. , jest zmiana w sferze psychicznej sprawcy, wywołana groźbą. Pokrzywdzony musi więc potraktować groźbę poważnie i uważać jej spełnienie za prawdopodobne. Nie jest wymagane natomiast obiektywne niebezpieczeństwo realizacji groźby. Subiektywna obawa pokrzywdzonego i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji groźby muszą być uzasadnione, tzn. że zarówno okoliczności, w jakich groźba została wyrażona, jak i osoba grożącego robią wrażenie na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. wystarczy wykazać, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać ( tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 lipca 2002 r. II AKa 163/2002, KZS 2002, z. 7-8, poz. 44). Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. nie ma znaczenia, czy jego sprawca chce w przyszłości zrealizować groźby, ale czy urzeczywistnia zamiar wywołania obawy ( u osób pokrzywdzonych ) spełnienia gróźb ( tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 lutego 2006 r., III KK 262/05, LEX nr 180801 ) . Przestępstwo określone w art. 190 § 1 k.k. może być popełnione tylko umyślnie. Sprawca musi chcieć wywołać u drugiej osoby obawę, że on albo osoba będąca pod jego wpływem popełni przestępstwo na szkodę pokrzywdzonego lub osoby mu najbliższej. W powyższej sprawie niewątpliwym jest iż swoim zachowaniem oskarżony M. K.

(1)wypełnił znamiona zarzucanych mu czynów z art. 190 § 1 k.k. opisanych w pkt. 3 i 4 zarzutów . Oskarżony M. K.

(1)w bliżej nieustalonym czasie nie później niż do dnia 17 czerwca 2018 roku w L., województwo (...), za pośrednictwem wiadomości tekstowych wysyłanych do M. K.

(2)kierował groźby spowodowania obrażeń ciała P. R. . Oskarżony M. K.

(1)w wiadomościach sms kierowanych do M. K.

(2), która pokazała te wiadomości P. R. , groził P. R. że go pobije i połamie . Ponadto oskarżony M. K.

(1)w bliżej nieustalonym dniu czerwca 2018 roku w L., województwo (...), za pośrednictwem aplikacji M. kierował do P. W. groźby pozbawienia życia i zdrowia. Oskarżony M. K.

(1)za pośrednictwem aplikacji M. groził P. W. – obecnemu chłopakowi pokrzywdzonej M. K.

(2)pisząc „ że go zabije , że połamie mu nogi jak go zobaczy , że podpali go i M. jak ich zobaczy , że zgwałci M. bo i tak ją złapie” . Te w/w groźby wzbudziły w pokrzywdzonym P. R. i P. W. uzasadnioną obawę że zostaną spełnione. Niewątpliwym jest że wyżej wskazane groźby wysyłane za pośrednictwem wiadomości tekstowych sms oraz aplikacji M. przez oskarżonego M. K.

(1)były kierowane personalnie wobec pokrzywdzonych P. R. – z którego rodzicami oskarżony pozostawał w konflikcie i P. W. – obecnego partnera pokrzywdzonej M. K.

(2). Fakt ten wynika z zeznań świadków : M. K.

(2)( k. 2, k. 5-6 , k. 164-165 , k. 210-211 i k. 212 ) , P. W. ( k. 31-32 i k. 165-166 ) i P. R. ( k. 7-8 , k. 166 ). Należy wskazać iż subiektywna obawa pokrzywdzonego i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji groźby muszą być uzasadnione, tzn. że zarówno okoliczności, w jakich groźba została wyrażona, jak i osoba grożącego robią wrażenie na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy. W powyższej sprawie mając na względzie wyżej wskazane okoliczności ta przesłanka została niewątpliwie spełniona . Pokrzywdzeni P. R. i P. W. wobec agresywnego zachowania oskarżonego M. K.

(1)wobec pokrzywdzonej M. K.

(3)podczas między innymi zdarzenia w dniu 21 maja 2018 r. , mogli obawiać się wypowiadanych przez oskarżonego gróźb . Tak więc działanie oskarżonego M. K.

(1)wypełniło wszystkie znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.. Z tych wyżej wskazanych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonego M. K.

(1)odnośnie popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów z art. 190 § 1 k.k. opisanych w pkt. 3 i 4 zarzutów nie budzą wątpliwości. Wymierzając oskarżonym karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące. Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego M. K.

(1)czynów przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonych dobra oraz okoliczności działania oskarżonego . Oskarżony M. K.

(1)naruszyli bowiem dobro chronione prawem jakim jest cudze mienie i zdrowie człowieka oraz dobro w postaci dobrostanu psychicznego oraz prawo do prywatności oraz dobro jakim jest zdrowie ludzkie oraz pobudki i motyw działania oskarżonego . Sąd za okoliczność łagodzącą uznał fakt iż oskarżony M. K.

(1)nie był dotychczas karany ( k. 250 ) . Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonemu M. K.

(1): - za czyn z art. 282 k.k. opisany w pkt. 1 wyroku karę 2 lat pozbawienia wolności ; - za czyn z art. 190a § 1 k.k. opisany w pkt. 2 zarzutów karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności ; - za czyn z art. 190 § 1 k.k. opisany w pkt. 3 zarzutów karę 6 miesięcy pozbawienia wolności ; - za czyn z art. 190 § 1 k.k. opisany w pkt. 4 zarzutów karę 6 miesięcy pozbawienia wolności . Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego M. K.

(1)karę łączną biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności orzeczone w punkcie 1, 2 , 3 i 4 wyroku wymierza oskarżonemu M. K.

(1)karę łączną 3 ( trzech ) lat i 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczone wobec oskarżonego M. K.

(1)kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności spełniaja wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiadają stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynów. Winny spełnić wobec oskarżonego funkcję wychowawczą i powstrzymać go w przyszłości od popełnienia podobnych czynów. Na wymiar kary miał wpływ sposób działania oskarżonego M. K.

(1)podczas popełnienia zarzucanych mu czynów . Należy wskazać iż działanie oskarżonego M. K.

(1)zwłaszcza wobec pokrzywdzonej M. K.

(2)trwało kilka miesięcy i cechowało się dużą brutalnością i bezwzględnością i w istotny sposób naruszało dobra chronione prawem jakim jest cudze mienie i zdrowie człowieka oraz dobro w postaci dobrostanu psychicznego oraz prawo do prywatności. Należy podnieść iż z opinii biegłego psychologa H. D. uczestniczącej w przesłuchaniu pokrzywdzonej M. K.

(2)na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. wynika iż konsekwencje tego zdarzenia objętego postępowaniem dla dalszego rozwoju i funkcjonowania pokrzywdzonej mogą być negatywne z uwagi na prezentowane przez pokrzywdzoną cechy osobowości bierno-zależnej , submisyjnej , izolującej się ( k. 259- 263 ) . Wobec treści art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz mając na uwadze wyżej wskazane okolicznością obciążające w niniejszej sprawie można było wymierzyć oskarżonemu M. K.

(1)tylko bezwzględną karę pozbawienia wolności . Należy zauważyć iż tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może skłonić oskarżonego M. K.

(1)do refleksji nad swoim zachowaniem i powstrzymać ich od popełnienia w przyszłości podobnych przestępstw. Kara ta winna spełnić przede wszystkim wobec oskarżonego M. K.

(1)funkcję represyjną . Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 5 wyroku łącznej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu M. K.

(1)okres tymczasowego aresztowania od dnia 19 czerwca 2018 r. godzina 19.20 do dnia 21 stycznia 2019 r. . Na podstawie art. 46 § 1 k.k. w związku ze skazaniem za czyn z pkt. 1 wyroku Sąd nałożył na oskarżonego M. K.

(1)obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej M. K.

(2)kwoty 50 zł ( pięćdziesiąt złotych ) . Nałożenie na oskarżonego M. K.

(1)obowiązku naprawienia szkody ma zrealizować wobec niego cele wychowawcze i powstrzymać go od popełnienia w przyszłości podobnych przestępstw. Na podstawie art. 41a § 1 k.k. wobec skazania oskarżonego M. K.

(1)za czyny opisane w pkt. 1 i 2 wyroku Sąd orzekł zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej M. K.

(2)na odległość 200 m przez okres 6 ( sześciu ) lat oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną M. K.

(2)przez okres 6 ( sześciu ) lat . Orzeczenie tych obowiązków spełnia wobec oskarżonego M. K.

(1)cele zarówno wychowawcze jak i zapobiegnie popełnieniu przez niego podobnych przestępstw w przyszłości. Na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. Sąd zasądził od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokata E. J. kwotę 1092,24 zł ( tysiąc dziewięćdziesiąt dwa złote dwadzieścia cztery grosze ) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego M. K.

(1)pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonego M. K.

(1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę jego dochody . Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.