VIII Pa 43/13

(1)przeciwko (...) S.A. w G. o odszkodowanie I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180,00 zł ( sto osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję. SSO Magdalena Graul SSA w SO w Gdańsku Ewa Gierszewska SSO Elżbieta Trybulec-Czernek Sygn. akt VIII Pa 43/13 UZASADNIENIE Powód J. P.

(1)pozwem z dnia 30 lipca 2008r. skierowanym przeciwko pozwanej (...) (...) Spółce Akcyjnejz siedzibą w G.wniósł o przywrócenie do pracy oraz zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W uzasadnieniu powód wskazał, iż był zatrudniony w pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od dnia 7 czerwca 2002r. na stanowisku Prezesa Zarządu – Dyrektora Naczelnego Spółki. Pismem z dnia 17 lipca 2008r. doręczonym mu w dniu 18 lipca 2008r. pozwana spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. W uzasadnieniu swojego oświadczenia pozwana wskazała, iż powód naruszył ww. obowiązki poprzez: działanie na jej szkodę przy zawieraniu umowy sprzedaży nieruchomości spółki w P., umowy sprzedaży samochodu służbowego, umów o udostępnianie samochodu służbowego oraz popełnienie przestępstwa z art. 588 k.s.h. i 296 k.k., polegającego na skupowaniu akcji własnych spółki za kwotę przekraczającą 2 mln złotych. Powód zarzucił, iż w jego ocenie rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę bez wypowiedzenia. W pierwszej kolejności powód podniósł, iż wskazane przez pozwaną naruszenia nie mogą usprawiedliwiać rozwiązania stosunku pracy. Powód stwierdził, iż przyczyny rozwiązania umowy o pracę są niekonkretne, a stopień ich ogólności uniemożliwiał mu poznanie rzeczywistych przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Jednocześnie wskazał, że zarzucone mu naruszenia nie zostały przez spółkę wystarczająco skonkretyzowane, ani też nie wynikają ze znanych mu okoliczności. Powód też podniósł, iż pozwana nie wyjaśniła mu przyczyn rozwiązania umowy o pracę w żaden sposób. W ocenie powoda zarzut braku konkretyzacji przyczyn rozwiązania jego umowy o pracę jest dodatkowo uzasadniony okolicznością, zgodnie z którą identycznej treści rozwiązanie umowy o pracę przedstawione zostało drugiemu członkowi zarządu WiceprezesowiM. S.. Powód podkreślił, że wobec faktu, iż on oraz M. S.zajmowali różne stanowiska, a do ich obowiązków należało dbanie o interes pozwanej spółki na różnych polach działalności – to uznać należy, iż rozwiązanie umowy o pracę, mające identyczne brzmienie potwierdza stanowisko powoda odnośnie niezgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę, z powodu braku wymaganego przepisami uzasadnienia. Potwierdzeniem tego stanowiska jest również fakt, iż w rozwiązaniu umowy o pracę pozwana nie wskazała przez kogo miały być skupowane akcje własne spółki. Reasumując - powód zakwestionował wszystkie zarzucane mu naruszenia i podniósł, iż okoliczności przedstawione w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę nie mogą w ogóle być rozważane w kategorii ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, czy też uzasadniających przyjęcie, iż powód w sposób oczywisty popełnił przestępstwo określone w art. 588 k.s.h. lub 296 k.k. Zdaniem powoda zarzut polegający na działaniu na szkodę spółki przy zawieraniu umowy sprzedaży nieruchomości w P.nie może być podstawą uznania, iż dopuścił się on takiego działania. Zarząd spółki już w 2003r. podjął działania mające na celu pozyskanie gruntu celem budowy siedziby i magazynu na terenie G.. W wyniku prowadzonych działań przygotowawczych przedstawiono Radzie Nadzorczej opracowania, uzasadniające potrzebę pozyskania gruntów pod wybudowanie siedziby i magazynu w G.. Rada Nadzorcza poparła inicjatywę Zarządu na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2004r. ale zwróciła uwagę na konieczność restrukturyzacji posiadanego majątku trwałego – w tym magazynu w P.. W związku z powyższym Zarząd podjął działania mające na celu sprzedaż ww. magazynu już w 2003r. Mimo oferowania jej za pośrednictwem licznych agencji sprzedaży nieruchomości, pierwsza oferta kupna pojawiła się dopiero w styczniu 2008r. ale opiewała na kwotę 1 mln złotych netto i została przez Zarząd odrzucona ze względu na zbyt niską cenę. Kolejna oferta z marca 2008r. opiewała na kwotę 2 mln złotych netto. Przedmiotowa oferta kupna została uznana przez Zarząd za satysfakcjonującą i ostatecznie została przyjęta. Umowa sprzedaży została podpisana dnia 22 maja 2008r. Powód stwierdził, iż zaoferowana przez oferenta cena była ceną rynkową i odpowiadała rzeczywistej wartości magazynu. W działaniu powoda nie można więc doszukać się szkodzenia spółce, w szczególności mając na względzie fakt długiego oczekiwania na kontrahenta oraz fakt, iż magazyn był stary i niekonkurencyjny (m.in. ze względu na bezużyteczność części piwnicznej, która wcześniej służyła do składowania skór solnych). Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że powód w tym przypadku działał zgodnie z zasadami najwyższej staranności i w interesie pozwanej spółki. W stosunku do zarzutu naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającego na zawieraniu umów sprzedaży samochodu służbowego, powód zarzucił, iż jest on całkowicie niezasadny. Powód nie zarządzał flotą samochodów spółki. Nadto zgodnie z panującymi w pozwanej spółce zwyczajami samochody stare, po amortyzacji i poleasingowe były odsprzedawane dealerowi lub pracownikom po niższej cenie, bądź ewentualnie w ratach. Taki zwyczaj uzasadniony był polityką personalną mającą na celu promowanie pracowników i wiązanie ich ze spółką a wykonywany był od wielu lat. Zdaniem powoda nie ulega więc wątpliwości, że zarzut ten nie może być traktowany jako rażące naruszenie obowiązków pracowniczych. Powód również zarzucił brak zasadności kolejnemu przedstawionemu „naruszeniu” w postaci zawierania umów o udostępnianie samochodu służbowego. Powód zarzucił, iż nie jest w stanie jednoznacznie się do niego odnieść, gdyż wobec braku skonkretyzowania, nie wie co mu dokładnie zostało zarzucone. Powód podał, że polityka udostępniania samochodów służbowych pracownikom była prowadzona przez Spółkę, służyła promowaniu pracowników w inny sposób niż poprzez podwyższanie wynagrodzenia i była w firmie zwyczajowo przyjęta. Wobec powyższego zarzut ten nie może uzasadniać rażącego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych. Odnośnie ostatniego z zarzutów wskazanych w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powód zarzucił, iż oczywistość popełnienia przestępstwa jest odrębną, obok ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, przesłanką rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powód podniósł, iż jego zdaniem sam ten zarzut jest całkowicie chybiony. Fakt popełnienia przestępstwa musi bowiem wynikać bądź z prawomocnego orzeczenia sądowego, bądź musi być oczywisty.Bezspornym tymczasem jest, iż na powodzie nie ciąży żaden prawomocny wyrok skazujący. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego I PR 13/79 OSNCP 1979/11/221: „Oczywistość” popełnienia przestępstwa w rozumieniu art. 52 § 1 pkt.2 k.p. może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione. Powód wywodził, że zarzut popełnienia przez niego przestępstwa jest całkowicie niezasadny i gołosłowny. Pozwana zarzucając popełnienie przestępstwa nie wskazała na żadne okoliczności uprawdopodabniające ten fakt, nie mówiąc już o ich udowodnieniu. Co więcej pomimo rzekomej „oczywistości” popełnienia przez powoda przestępstwa, pozwana nie zawiadomiła prokuratury, ani innych organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Wobec powoda nie toczy się żadne postępowanie przygotowawcze. Nie przedstawiono mu zarzutów, co więcej nie wzywano go nawet w charakterze świadka. O braku oczywistości popełnienia przestępstwa przez powoda świadczy również okoliczność zasięgania przez pozwaną opinii prawnej w zakresie możliwości skupu akcji własnych, co również świadczy o „nieoczywistości” zarzutu. Nadto odnosząc się merytorycznie do ww. zarzutu powód wskazał, iż nabywanie akcji własnych Spółki jest możliwe w przypadkach wskazanych w art. 362 k.s.h. Zarząd Spółki skupując akcje własne miał na celu ich umorzenie.Działał zatem w zgodzie z obowiązującymi przepisami, co wyklucza możliwość uznania, iż popełnił przestępstwo. Powód wywodził, iż wykup akcji w celu umorzenia prowadził do koncentracji kapitału i przedsiębrany był w interesie pozwanej spółki, a nie przeciwko niemu. Co więcej skupowanie akcji po cenie niższej o prawie 100 zł niż wynikająca z posiadanej przez Zarząd wyceny wartości akcji było działaniem w interesie Spółki. Niezależnie od tego powód podkreślił, iż wobec braku oczywistości popełnienia przestępstwa, zgodnie z zasadą domniemania niewinności, nie można mu przypisać przestępstwa do czasu prawomocnego skazania. Powód J. P.

(1)w piśmie z dnia 13 sierpnia 2008r., w wykonaniu zobowiązania do usunięcia braków formalnych pozwu wskazał, iż jego roczne zarobki brutto za okres 12 miesięcy stanowią kwotę 465.399,84 zł jak również domaga się zasądzenia od strony pozwanej wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości 37.500 zł brutto za każdy miesiąc. Pozwana (...)S.A. z siedzibą w G.w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma pozwana przyznała, że powód był zatrudniony w spółce, ostatnio na stanowisku Prezesa Zarządu – Dyrektora Naczelnego Spółki. Pozwana wywodziła, że tym samym zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 17 sierpnia 2006r. III PK 53/06), nawet przy założeniu, że w niniejszej sprawie doszło do sprzecznego z prawem rozwiązania umowy o pracę (czemu zaprzecza), nie przysługuje powodowi roszczenie o przywrócenie do pracy. Tym samym pozwana z daleko posuniętej ostrożności procesowej wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie. Jednocześnie pozwana zarzuciła, iż wbrew twierdzeniom powoda, w związku z prowadzeniem od dnia 19 czerwca 2008r. postępowania wyjaśniającego, powód był zapoznany ze szczegółowymi zarzutami kierowanymi wobec podejmowanych przez niego działań. Pozwana stwierdziła, iż z treści przywołanych w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pism jednoznacznie wynika, iż powód był wzywany do wyjaśnienia kwestii podjęcia decyzji i przeprowadzenia operacji skupu akcji własnych przez Spółkę, zbycia jej nieruchomości w P., sprzedaży samochodu marki S.oraz zawarcia aneksu do umowy o pracę z radcą prawnym B. J.,zawierającego postanowienie o udostępnieniu jej użytkowania na szczególnych warunkach samochodu służbowego. Postawione pytania i udzielone przez powoda odpowiedzi jednoznacznie wskazują na jego wiedzę o stawianych mu zarzutach. Pozwana wyjaśniła, iż zawarcie w oświadczeniach z dnia 17 lipca 2008r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powodowi i M. S.takich samych zarzutów wynika z faktu ich współdziałania, a tym samym wspólnej odpowiedzialności, jako członków Zarządu za podjęcie działań z naruszeniem prawa i interesów pozwanej Spółki. Odnośnie zarzutu popełnienia przez powoda przestępstwa pozwana podniosła, iż w dniu 21 sierpnia 2008r. zostało skierowane do Prokuratury Rejonowej w G.zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa określonego w art. 296 k.k. w zw. z art. 585 i 588 k.s.h. m.in. przez powoda. Pozwana wskazała, iż aktualnie prowadzone są czynności sprawdzające przez Komendę Miejską Policji w G.. Odnośnie pierwszego z postawionych powodowi zarzutów pozwana stwierdziła, iż sprawa związana ze sprzedażą nieruchomości, stanowiącej własność Spółki nie łączy się bezpośrednio z akceptowanymi przez Radę Nadzorczą planami pozyskania gruntu pod budowę siedziby i magazynu Spółki na terenie G.. Pozwana wskazała, iż sprzedany obiekt magazynowo-biurowy stanowił do daty jego zbycia siedzibę Oddziału Spółki w P.. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że działalność magazynowa stanowi jedną z podstawowych działalności Spółki brak jest podstaw do przyjęcia, że zbycie przedmiotowej nieruchomości leżało w interesie pozwanej spółki, która aktualnie boryka się z koniecznością pozyskania w drodze dzierżawy stosownych powierzchni dla prowadzenia dalszej działalności przez Oddział w P.. Pozwana wskazała, iż jakkolwiek Zarząd prezentował wobec Rady Nadzorczej sytuację finansową działalności przedmiotowego Oddziału, to Rada Nadzorcza ostatecznie nie została poinformowana o zamiarze zbycia tej nieruchomości, na warunkach na jakich transakcja ta została ostatecznie zrealizowana. Mając na względzie postanowienia Statutu, co do kompetencji Zarządu w zakresie podejmowania decyzji o nabyciu i zbyciu nieruchomości strona pozwana zauważyła, że równocześnie taka transakcja winna być przedmiotem planu rzeczowo-finansowego na kolejny rok obrotowy, zatwierdzanego przez Radę Nadzorczą. Plan taki powinien być przedstawiony Radzie Nadzorczej do dnia 10 grudnia 2007r. Ostatnie posiedzenie Rady Nadzorczej w 2007r. zwołane przez Zarząd odbyło się w dniu 30 października 2007r. i w treści protokołu brak jest zapisów pozwalających na ustalenie, że Zarząd przedstawił Radzie Nadzorczej plan rzeczowo-finansowy na 2008r. Ostatecznie zatem w planie rzeczowo-finansowym na rok 2007 przyjęto, zgodnie z propozycją Zarządu, stanowisko o kontynuowaniu działalności magazynowej w P.. Pozwana podkreśliła, iż podstawowym zarzutem nie jest jednak brak określonego Statutem współdziałania Zarządu z organem nadzoru lecz doprowadzenie do zawarcia w oparciu o uchwałę Zarządu nr 145/4/08 z dnia 20 maja 2008r. transakcji z rażącą szkodą dla Spółki. Zgodnie ze sporządzonym w miesiącu lipcu 2008r. na zlecenie pozwanej spółki w związku z zaistniałymi wątpliwościami operatem szacunkowym wyceny wartości rynkowej nieruchomości - wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości została określona na kwotę 6.482.000 zł brutto, czyli kwotę o 4.042.000zł wyższą od ceny transakcyjnej ustalonej z udziałem powoda. Pozwana podała, iż wynik bilansowy po uwzględnieniu wszelkich kosztów związanych z transakcję zamknął się kwotą 1.162.293 zł in plus. Zdaniem pozwanej istnieje uzasadniona obawa, że w związku z zaniżoną ceną rynkową Spółka zobowiązana zostanie do zapłaty podatku od różnicy pomiędzy wartością rynkową a ceną transakcyjną w dodatkowej kwocie 851.580 zł, co spowoduje, że wynik finansowy transakcji ograniczy się do kwoty 312.460,31 zł, który trudno uznać za zgodny z zasadami najwyższej staranności i w interesie pozwanej. Odnośnie drugiego z przedstawionych zarzutów pozwana stwierdziła, iż nie tylko brak jest w pozwanej spółce jednolitego regulaminu sprzedaży składników majątkowych spółki na rzecz pracowników i członków ich rodzin, ale również brak jest praktyki sankcjonującej zbywanie samochodów służbowych za część ich wartości rynkowej (20%). Pozwana przyznała, iż w okresie kilku ostatnich latach dokonywano w spółce sprzedaży samochodów służbowych na rzecz pracowników lub ich współmałżonków w drodze licytacji wewnętrznej pomiędzy pracownikami lub z wolnej ręki na rzecz pracownika dotychczas użytkującego auto. Co do zasady ceny uzyskiwane w tych transakcjach były niższe od wyceny odpowiadającej wartości rynkowej pojazdu, jednakże były to różnice rzędu 10-15%, a nie 80%. Pozwana zauważyła, iż w zarzucanym powodowi przypadku beneficjentem była żona Członka Zarządu. Nie wydaje się zatem ażeby była to czynność mająca na celu promowanie pracowników w ramach prowadzonej przez Spółkę polityki personalnej. Pozwana stwierdziła, iż sprzedaż samochodu na tak korzystnych warunkach może nasuwać podejrzenie o chęci uniknięcia konieczności zawarcia przedmiotowej umowy z udziałem członka Rady Nadzorczej, co byłoby obligatoryjne w przypadku zawarcia przedmiotowej umowy przez WiceprezesaS.. Nadto pozwana zarzuciła, iż według informacji uzyskanych od rzeczoznawcy wartość rynkowa sprzedanego pojazdu marki (...)rocznik 2003 o przebiegu 121800km wynosi aktualnie 58.200zł. Odnośnie trzeciego z przedstawionych powodowi zarzutów pozwana stwierdziła, iż treść aneksu z dnia 18 kwietnia 2008r. w żaden sposób nie odzwierciedla rzekomej dbałości powoda o dobro kierowanej Spółki, a jedynie o dobro jednego z pracowników. Pozwana wskazała, iż zawarte w przedmiotowym aneksie postanowienia są dla Spółki uciążliwe, kosztowne i nie odpowiadają właściwości stosunku, w ramach którego zostały zawarte. Pozwana wskazała, iż w wyniku podpisania przedmiotowego aneksu wynagrodzenie radcy prawnego wraz ze stałą premią umowną osiągnęło poziom 22.500zł miesięcznie, a więc kwotę porównywalną z wynagrodzeniami członków Zarządu.Nadto przewidziano kary umowne na korzyść pracownika w razie rozwiązania umowy o pracę przez Spółkę przed upływem pięciu lat od daty podpisania aneksu, w wysokości wynagrodzenia za okres pozostający do upływu przedmiotowego terminu związania, jednakże nie niższej niż dwudziestoczterokrotności otrzymywanego przez pracownika wynagrodzenia. Jednocześnie wprowadzono trzydziestosześciomiesięczny zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy, za dochowaniektórego pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości pełnego wynagrodzenia, powiększonego o premię umowną. Na czas obowiązywania umowy o pracę Spółka zobowiązała się pozostawić do dyspozycji pracownika samochód służbowy marki (...). W wypadku naruszenia tego postanowienia Spółka zobowiązana została do wypłaty pracownikowi kary umownej w wysokości 200.000 zł. Nadto pozwana zarzuciła, iż pomimo, że aneks został podpisany w dniu 18 kwietnia 2008r. to wszedł w życie z dniem 1 lipca 2008r., a uposażona nim pracownica była w chwili jego podpisywania w zaawansowanej ciąży i obecnie przebywa na urlopie macierzyńskim do dnia 31 grudnia 2008r. Aneks uchylił również w stosunku do przedmiotowego pracownika obowiązywanie § 17 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, uzależniającego otrzymanie przez radcę prawnego kosztów zastępstwa procesowego od zasądzenia ich na rzecz Spółki przez sąd lub przyznania ich w drodze ugody. Pozwana analizując pozostałe umowy o pracę, również z kluczowymi pracownikami Spółki, w tym członkami Zarządu, nie znalazła umowy o pracę chociaż w części oferującej podobne apanaże i beneficja. Mając na względzie, iż pracownik tak hojnie wynagradzany, w pierwszym okresie funkcjonowania nowych warunków umowy o pracę, pracy tej nie będzie świadczył przez co najmniej pół roku, w wypadku jakiejkolwiek zmiany wiążącej się ze zmianą lub rozwiązaniem tej umowy spółka poniesie koszty nie niższe niż jeden milion złotych, co zdaniem pozwanej świadczy o braku podstaw dla uznania decyzji powoda o takiej modyfikacji umowy o pracę za zgodną z interesami spółki. Jednocześnie pozwana przywołała postanowienie § 1 ust. 5 umowy o pracę powoda: „Swoje obowiązki Prezes Zarządu wykonywać będzie zgodnie z obowiązującym prawem, postanowieniami Statutu spółki i uchwałami jej organów, z najwyższą starannością, przy uwzględnieniu charakteru i zakresu działalności spółki oraz zwyczajów powszechnie uznawanych, z zachowaniem całkowitej lojalności wobec spółki i troski o interesy materialne i niematerialne spółki, wykorzystując przy tym w pełni swoją wiedzę, doświadczenie i umiejętności”. Odnośnie czwartego z prezentowanych zarzutów pozwana podała, iż działania Zarządu, którego członkiem był powód były bezprawne i nie przyniosły Spółce jakichkolwiek pozytywnych efektów, lecz doprowadziły do pogorszenia płynności finansowej Spółki. Pozwana podkreśliła, iż polski system prawny dopuszcza nabywanie akcji własnych przez spółkę jedynie w ściśle określonych przypadkach. Pozwana wskazała, iż zgodnie z uregulowaniami Statutu procedura umorzenia akcji własnych Spółki może nastąpić jedynie w drodze uchwały podjętej przez Walne Zgromadzenie, które określa warunki i zasady takiego umorzenia. Pozwana wskazała, iż przedmiotowa praktyka znajduje zastosowanie w przypadku wielu spółek akcyjnych. Pozwana stwierdziła, iż postanowienia jej Statutu w przedmiocie umorzenia akcji - § 9 ust. 7, pełnią rolę ograniczającą Zarząd w procesie umarzania akcji i nabywania akcji własnych w celu umorzenia. Pozwana wskazała, iż pomiędzy nabyciem akcji własnych w celu ich umorzenia a ich umorzeniem istnieje związek funkcjonalny. Nie można zatem stosować podnoszonej przez niektórych komentatorów zasady, iż dla nabycia akcji własnych wymagana jest jedynie decyzja Zarządu. Pozwana wskazała, iż umieszczając przedmiotowy zapis w Statucie, akcjonariusze Spółki ustalili, iż nie chcą być stawiani przed faktem dokonanym oraz że sami chcą decydować o nabywaniu przez Spółkę akcji własnych. Pozwana zarzuciła, iż transakcje nabycia akcji były dokonywane również bez uprzedniej zgody samego Zarządu, który zgodnie z treścią przepisu § 10 ust. 2 Statutu Spółki winien wyrazić zgodę na dokonanie transakcji akcjami Spółki. Pozwana stwierdziła, iż jej zdaniem z treści umów jednoznacznie wynika, iż nabycie akcji własnych nie następowało w celu ich umorzenia, zaś „cel umorzenia” zastosowano w celu obejścia bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 362 k.s.h., wprowadzającego zasadę zakazu nabywania akcji własnych przez spółkę. Powyższe może powodować zastosowanie sankcji karnych przewidzianych w przepisie art. 588 k.s.h. Pozwana wskazała, iż były Zarząd wbrew obowiązkowi uzyskania uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, określającej zasady umorzenia akcji, działając sprzecznie z art. 359 § 1 k.s.h. oraz § 9 ust. 4 Statutu Spółki dokonał zakupu 34.025 akcji własnych Spółki na kwotę 2.381.750 zł. Pozwana stwierdziła, iż o braku chęci umorzenia akcji świadczą późniejsze działania podejmowane przez Zarząd, w szczególności treść zawieranych umów, jak również pismo skierowane do Rady Nadzorczej Spółki o wskazanie jako nabywcy przedmiotowych akcji (...) S.A.w organizacji. Pozwana wskazała także, iż w porządku obrad Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy zwołanego przez Zarząd nie znalazł się punkt dotyczący podjęcia wymaganej prawem uchwały o umorzeniu akcji ani też uchwalenia obniżenia kapitału zakładowego. Pozwana wskazała, iż w wyniku działania Zarządu Spółki w osobach powoda J. P.

(1)– Prezesa Zarządu oraz M. S.– Wiceprezesa Zarządu doszło do uszczuplenia majątku Spółki o kwotę 2.381.750 zł. Nadto zawierając umowy zbycia akcji Zarząd rozdysponował środki, o których mowa w art. 360 § 2 pkt 2 oraz 348 § 1 k.s.h., co do których jedynym właściwym dysponentem jest Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy, stosownie do treści przepisu art. 395 § 2 ust. 2 w zw. z art. 348 § 1 k.s.h. Powód J. P.

(1)pismem z dnia 18 października 2008r. zmienił powództwo w ten sposób, iż wniósł o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz odszkodowania w wysokości 3-miesiecznego wynagrodzenia z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę oraz kwoty stanowiącej równowartość 6-miesięcznego wynagrodzenia z tytułu niewypłaconej odprawy. W uzasadnieniu wskazał, iż wobec uznania, iż przywrócenie do pracy w pozwanej spółce jest niecelowe, zmodyfikował żądanie pozwu, wnosząc na podstawie art. 56 § 1 k.p. o zasądzenie odszkodowania. Nadto powód podniósł, że z treści wymienionych przez pozwaną w odpowiedzi na pozew pism nie wynika, że był informowany o przyczynach rozwiązania stosunku pracy. Okoliczności opisywane w ww. pismach stanowiły wyłącznie o tym, iż strony korespondowały, a pozwana domagała się informacji dotyczących wielu pól działalności spółki w okresie, gdy powód pełnił funkcję członka zarządu. Nie ma natomiast podstaw do przyjęcia, iż treść korespondencji świadczy o tym, że pozwana poinformowała powoda o przyczynach uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę. Brak uzasadnienia stanowi natomiast o wadliwości rozwiązania umowy o pracę. Jednocześnie w razie uznania przez Sąd, iż rozwiązanie umowy o pracę nie naruszało przepisu art.30 § 4 k.p. powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz dodatkowo zarzucił, iż okoliczności wskazane w piśmie rozwiązującym jego umowę o pracę – w zakresie zarzutu popełnienia przestępstwa z art.588 i 296 k.s.h. – nie mogą być uznane jako uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia. W ocenie powoda, abstrahując od tego czy okoliczności wskazane przez pozwaną polegają na prawdzie czy też nie to stoją one w sprzeczności z treścią art. 52 § 2 k.p. Z załączonych bowiem do akt sprawy dokumentów, jak również z oświadczeń stron wynika niezbicie, iż pozwana spółka o przyczynach rzekomo uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy powzięła wiadomość wcześniej niż miesiąc przed złożeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. W szczególności okoliczność tę potwierdzają dokumenty w postaci ogłoszenia w MSiG z dnia 22 lutego 2008r. oraz pismo z dnia 9 lutego 2007r., a także pisma z dnia 18 kwietnia 2008r. Brak jest wobec tego podstaw do przyjęcia, iż „wszczęcie postępowania wyjaśniającego” jest równoznaczne z powzięciem informacji o okoliczności rzekomo uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy z winy pracownika. W ocenie powoda jest to wystarczające do uznania, iż do rozwiązania umowy o pracę doszło z naruszeniem przepisów i z tego powodu żądanie pozwu powinno zostać uwzględnione. Natomiast w razie nie podzielenia tego stanowiska przez sąd, zdaniem powoda okoliczność ta uprawnia co najmniej do przyjęcia, iż zarzut popełnienia przestępstwa nie mógł zostać skutecznie powołany jako przyczyna rozwiązania stosunku pracy. Jednocześnie powód zarzucił, że zgłoszenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa miesiąc po rozwiązaniu umowy o pracę w żadnym stopniu nie powoduje uprawdopodobnienia popełnienia przestępstwa, a tym bardziej nie może być dowodem świadczącym o zasadności rozwiązania umowy o pracę z powodu popełnienia przestępstwa. W zakresie samego nabycia akcji celem umorzenia i zarzutów przedstawionych przez pozwaną w tym zakresie powód dodatkowo podniósł, że nabycie akcji w celu ich umorzenia (art. 362 § 1 pkt. 5 k.s.h.) jest jednym z wyjątków dopuszczających nabywanie akcji własnych przez spółkę. Nabycie akcji zgodnie zaś z przepisami kodeksu spółek handlowych następuje na podstawie decyzji zarządu. Powód zaznaczył, że jeżeli cel nabycia nie zostanie osiągnięty z przyczyn leżących po stronie Walnego Zgromadzenia (brak zgody na umorzenie akcji) to odpowiedzialność karna jest wyłączona. Zdaniem powoda pozwana mylnie przyznaje kompetencje do nabywania akcji w celu umorzenia Walnemu Zgromadzeniu. Stanowisko takie nie znajduje odzwierciedlenia w statucie pozwanej spółki. W ocenie powoda fakt, iż Walne Zgromadzenie określa zasady umorzenia, nie może być rozumiany w ten sposób, iż to właśnie Walne Zgromadzenie decyduje o nabyciu akcji. Zasadami umorzenia są bowiem wyłącznie kwestie związane z czynnością umorzenia akcji już nabytych w tym celu przez zarząd. W tym zakresie nie ma zastosowania projekt ustawy zmieniającej kodeks spółek handlowych – nawet wyłącznie jako wskaźnik kierunku interpretacji. Podstawą prawną oceny okoliczności nie może być przepis nie obowiązujący w chwili zaistnienia zdarzenia podlegającego interpretacji. W ocenie powoda pozwana spółka myli podstawowe pojęcia nabycia akcji celem umorzenia z samym umorzeniem. Nabywanie akcji polega na dokonywaniu czynności cywilnoprawnej – umowy sprzedaży – na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, a umorzenie akcji jest czynnością prawną, która uregulowana jest wyczerpująco w przepisach kodeksu spółek handlowych i podlega jego reżimowi. Nie sposób uznać, że nabywanie akcji jest częścią umorzenia i podlega zasadom wyrażonym w k.s.h., czy też w statucie spółki. Zawieranie umów sprzedaży w imieniu spółki należy bowiem do kompetencji zarządu. Tym samym nie jest uprawnione stanowisko pozwanej, zgodnie z którym, na podstawie § 9 ust. 7 i § 15 ust. 1 pkt. 13 statutu - to do Walnego Zgromadzenia należała kompetencja do ustalenia warunków nabywania akcji celem umorzenia. Zdaniem powoda kompetencja Walnego Zgromadzenia ograniczała się wyłącznie do etapu samego umorzenia akcji, a nie czynności ją poprzedzającej, jaką jest nabywanie akcji w tym celu. Powód zgodził się, iż pomiędzy nabyciem akcji celem umorzenia, a umorzeniem istnieje funkcjonalny związek, jednakże nie daje to podstaw do przyjęcia, iż nabywanie akcji następuje wyłącznie na podstawie zgody Walnego Zgromadzenia. Jednocześnie powód podniósł, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że nabywanie akcji celem umorzenia stawia Walne Zgromadzenie niejako przed faktem dokonanym. Nie sposób bowiem odmówić kompetencji Walnemu Zgromadzeniu do dokonania samego umorzenia akcji. Organ ten nie musi wyrażać zgody na takie umorzenie, co w wystarczający sposób chroni interesy akcjonariuszy. Zdaniem powoda, nie ma również podstaw do przyjęcia, iż z treści umowy zbycia akcji wynika, że nabywanie akcji nie następowało w celu ich umorzenia. W ocenie powoda nie do przyjęcia jest również stanowisko pozwanej, zgodnie z którym nabywanie akcji następowało z naruszeniem § 10 statutu spółki. Powód zauważył, iż umowy zawierane były przez zarząd w pełnym składzie, co bezsprzecznie świadczy o tym, iż spółka była poinformowana o nabywaniu akcji, a samo nabycie następowało za zgodą zarządu. Natomiast odpowiadając na zarzut, iż umorzenie akcji nie było uwzględnione w porządku obrad Walnego Zgromadzenia zwołanego na dzień 30 czerwca 2008r., powód podkreślił, iż uchwała w przedmiocie umorzenia akcji zgodnie z przepisami k.s.h. może być podjęta tylko raz w roku obrotowym. Stopień zaawansowania rozmów ze Skarbem Państwa w celu zakupienia akcji celem umorzenia przemawiał za tym, by w pierwszej kolejności dokonać umorzenia akcji nabytych właśnie od Skarbu Państwa, a dopiero w roku 2009, nabytych od akcjonariuszy drobnych. Natomiast w odpowiedzi na zarzut pozwanej udostępnienia samochodu służbowego oraz zawarcia aneksu do umowy o pracę z radcą prawnym B. J., jako rażąco naruszającego interes spółki, powód podniósł, iż w istocie aneks był wyrazem dbałości o interes spółki. Radca prawny ma szczególne miejsce wśród pracowników, w szczególności ze względu na to, iż to w jego rękach pozostaje ochrona interesów prawnych spółki. Nadto powód, modyfikując postanowienia umowy o pracę radcy prawnego działał w ramach swych kompetencji. Powód podniósł, iż wysokość wynagrodzenia i zabezpieczenia finansowe dla radcy prawnego (jak również pozostałe wynikające z umowy o pracę i aneksu przywileje) zostały przyznane radcy prawnemu B. J.w uzasadniających podjęcie takiej decyzji okolicznościach. Na prośbę zarządu, radca prawny B. J.ograniczyła swoją działalność niemalże wyłącznie do obsługi spółki (...) (...) S.A.W celu skupienia się na pracy u pozwanej, zaprzestała ona współpracy z wszystkimi klientami, których przedmiot działalności odbiegał od przedmiotu działalności pozwanej. W ten sposób radca prawny B. J.ograniczyła się zawodowo i znacząco zawęziła pole działania, a co za tym idzie uszczupleniu uległy również jej dochody. Wobec faktu, iż ograniczenie to zostało dokonane na wyraźną prośbę członków zarządu spółki, w zamian zaproponowano jej warunki pracy i płacy takie jakie wynikają z aneksu do umowy o pracę. Warunki te miały na celu zabezpieczenie interesu radcy prawnego w razie, gdyby doszło do wcześniejszego zakończenia współpracy. Wyrazem dbałości o interes przedsiębiorstwa jest natomiast zapewnienie trwałej i opartej na wzajemnym zaufaniu obsługi prawnej. Natomiast odroczenie podniesienia wynagrodzenia radcy prawnego do dnia 1 lipca 2008r. wynikało z tego, iż na ten dzień planowana była również podwyżka dla drugiego radcy prawnego świadczącego pracę na rzecz pozwanej spółki. Odroczenie to pozwoliło na uniknięcie sytuacji konfliktowej, w której podwyżką objęta zostałaby wyłącznie B. J., a drugi radca prawny podwyżki by nie otrzymał. Sąd Rejonowy w Gdyni IV Wydział Pracy zarządzeniem z dnia 23 października 2008r. wyłączył do odrębnego rozpoznania roszczenie powoda o odprawę. Strona pozwana (...)S.A. w G.w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2008r. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz podtrzymała dotychczasowe stanowisko zajmowane w niniejszej sprawie. Jedynie dodatkowo pozwana wskazała, że z treści statutu spółki wynika, iż proces dobrowolnego umorzenia akcji można podzielić na trzy fazy tj.: podjęcie decyzji o wielkości procesu (ilości skupowanych akcji) i ustaleniu wielkości wynagrodzenia za umarzane akcje (co należy do wyłącznych kompetencji Walnego Zgromadzenia); nabywanie akcji w celu umorzenia przez zarząd, jako organ uprawniony do reprezentacji spółki; podjęcie uchwały o umorzeniu nabytych akcji (co również należy do wyłącznej kompetencji Walnego Zgromadzenia). Tym samym w ocenie pozwanej uprawnione jest stanowisko, iż z treści § 9 i § 15 statutu wynika, iż to Walne Zgromadzenie jest jedynym organem uprawnionym do podejmowania decyzji o nabywaniu akcji własnych w celu umorzenia. Nadto powód mylnie przedstawia, iż skoro w umowach spółkę reprezentował zarząd w pełnym składzie to oznacza to, iż proceder odbywał się za zgodą tego organu. Pozwana wskazała, że jedyną formą podejmowania decyzji przez zarząd jest podjęcie uchwały w przedmiocie sprawy. Zarząd pozwanej nigdy nie podjął formalnej uchwały o nabywaniu akcji własnych, co oznacza, że nabywanie akcji odbywało się bez zgody tego organu, zaś działanie powoda było samowolne. Nie sposób przyjąć, że nabywanie akcji własnych nie jest czynnością nie przekraczającą zwykłego zarządu, co oznacza, iż w takim przypadku zarząd musi podjąć uchwałę w sprawie nabywania akcji własnych. Reasumując – zdaniem pozwanej powód doprowadził nie tylko do nabycia przez pozwaną akcji własnych wbrew ustawowemu zakazowi ale także doszło do naruszenia zakazu bezpośredniego i pośredniego finansowania przez pozwaną spółkę nabywania jej akcji. Powód w piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2008r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajmowane w sprawie. Odnosząc się do zarzutu dokonywania nabycia akcji własnych wbrew brzmieniu statutu pozwanej spółki powód dodatkowo zarzucił, że pozwana rozwiązując umowę o pracę bez wypowiedzenia, wymieniając rzekome przyczyny uzasadniające to rozwiązanie nie wskazała działania zarządu bez podejmowania formalnych uchwał, czy też uchybienia postanowieniom statutu. Jakkolwiek powód zaprzeczył tym zarzutom to jednocześnie zauważył, iż kwestie te nie mogą być przedmiotem rozstrzygania, jako że nie stanowiły one podstawy do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Zgodnie zaś z jednoznacznymi w tej materii poglądami Sądu Najwyższego oraz doktryny, okoliczności, które nie zostały powołane w rozwiązaniu umowy o pracę nie mogą być podnoszone w toku postępowania sądowego, toczącego się w wyniku odwołania od tego rozwiązania. Również do znamion zarzucanych przez pozwaną powodowi przestępstw nie należy ani działanie wbrew statutowi spółki ani też podejmowanie uchwał w formie innej niż pisemna. Nadto powód podniósł, iż okoliczność nie wprowadzenia regulaminów sprzedaży i użytkowania samochodów służbowych nie była podnoszona w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę, a tym samym nie może stanowić podstaw rozstrzygnięcia sprawy. Powód zauważył, iż brak takich regulaminów nie obciąża powoda, a świadczy jedynie o tym, iż zwyczaj przyjęty u pozwanej był wystarczającą podstawą do sprzedawania i oddawania w użytkowanie samochodów służbowych. Powód J. P.

(1)na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009r. sprecyzował kwotowo w oparciu o zaświadczenie z dnia 11 sierpnia 2008r. o wysokości jego wynagrodzenia roszczenie o odszkodowanie, wnosząc o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej spółki z tego tytułu kwoty 116.349,96zł. Na rozprawie w dniu 27 maja 2013r. powód ograniczył powództwo do kwoty 110.724,96 zł z tytułu odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Strona pozwana wyraziła zgodę na przedmiotowe ograniczenie powództwa. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2013 roku, wydanym w sprawie prowadzonej pod sygn. akt IV P 594/08, Sąd Rejonowy w Gdyni Wydział IV Pracy: 1. zasądził od pozwanego (...) S.A. w G.na rzecz powoda J. P.

(1)kwotę 110.724,96 zł tytułem odszkodowania z odsetkami w ustawowej wysokości za okres od 1 sierpnia 2008 roku do dnia zapłaty,

1. w pozostałym zakresie postępowanie umorzył,
2. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 29.895 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,
3. wyrokowi w pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda w kwocie 36.908,32 zł. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy w Gdyni oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach. Niespornym winno być, że powód J. P.

(1)już wcześniej zatrudniony w (...) (...)w G.tj. w okresie od 16 stycznia 1987r. do 31 grudnia 1989r. na stanowisku kierownika działu żeglugowego. Rada Nadzorcza (...)S.A. w G.uchwałą nr RN IV/12/2002 z dnia 16 maja 2002r. powołała powoda J. P.

(1)jako Prezesa Zarządu (...)S.A., powierzając mu jednocześnie stanowisko Dyrektora Naczelnego. Zgodnie z umową o pracę z członkiem zarządu spółki kapitałowej z dnia 7 czerwca 2002r. zawartą na czas nieokreślony do obowiązków powoda należało zarządzanie spółką, to jest prowadzenie jej spraw i reprezentowanie na zewnątrz, a także wykonywanie czynności wynikających z uchwał organów spółki. Prezes Zarządu Dyrektor Naczelny pozwanej Spółki swoje obowiązki miał wykonywać zgodnie z obowiązującym prawem, postanowieniami Statutu Spółki i uchwałami jej organów, z najwyższą starannością, przy uwzględnieniu charakteru i zakresu działalności Spółki oraz zwyczajów powszechnie uznawanych, z zachowaniem całkowitej lojalności wobec Spółki i troski o interesy materialne i niematerialne Spółki, przy wykorzystaniu przy tym w pełni swojej wiedzy, doświadczenia i umiejętności. Zgodnie z zawartą umową powód J. P.

(1)otrzymywał zasadnicze wynagrodzenie miesięczne brutto w kwocie 25.000zł, premię kwartalną przyznawaną przez Radę Nadzorczą w wysokości sumy 25% wynagrodzenia miesięcznego (w zależności od wykonania zysku netto spółki w porównaniu z planem rocznym, proporcjonalnie dla poszczególnych kwartałów), premię w wysokości jednej drugiej części z 10% nadwyżki zysku operacyjnego (osiągniętego za poprzedni rok obrotowy, nad zyskiem zaplanowanym w zatwierdzonym przez Radę Nadzorczą planie rocznym) oraz pozostałe świadczenia, wynikające z umowy o pracę i/lub uchwał organów Spółki. Nadto niespornym jest, że w tym samym czasie stanowisko Wiceprezesa Zarządu Dyrektora ds. Operacyjnych w pozwanej spółce zostało powierzone M. S.. Pozwana (...) (...) S.Aw G.mogąc tworzyć oddziały, filie oraz inne jednostki organizacyjne na terenie całego kraju, prowadziła działalność gospodarczą również w oddziałach w W., K., P., Ł., S.i W.oraz zagranicą. Obiekt magazynowo-biurowy zlokalizowany w P.przy ul. (...)stanowił siedzibę oddziału pozwanej spółki. Pozwana Spółka Akcyjna (...)w G.posiadała prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności związanego z nim budynku położonego w P.przy ul . (...), który był wykorzystywany do działalności biurowej i magazynowej. Dla przedmiotowej nieruchomości, Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto w P.prowadził księgi wieczyste: KW (...), KW (...)oraz KW (...). Jednym z celów Zarządu pozwanej spółki na przestrzeni ostatnich lat było pozyskanie nowej siedziby Spółki w G.. Zarząd spółki już w 2003r. podjął działania mające na celu pozyskanie gruntu pod budowę siedziby i magazynu na terenie G.. W wyniku przeprowadzonych działań przygotowawczych przedstawiono Radzie Nadzorczej opracowania uzasadniające potrzebę pozyskania gruntów pod wybudowanie siedziby i magazynu w G.. Rada Nadzorcza poparła tę inicjatywę Zarządu na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2004r., zwracając jednocześnie uwagę na konieczność restrukturyzacji posiadanego majątku trwałego, w tym magazynu w P.. W związku z postawionym przed Zarządem zadaniem restrukturyzacji majątku trwałego Spółki, polegającym w szczególności na zbyciu nieruchomości nie przynoszących dochodów, w tym magazynu w P., Zarząd podjął działania mające na celu sprzedaż magazynu. Za zbyciem przedmiotowej nieruchomości – oprócz względów finansowych, przemawiały również rozwiązania konstrukcyjne oraz stan techniczny obiektu,które nie odpowiadały potrzebom nowoczesnej działalności spedycyjnej.Nieruchomość w P.przy ul. (...)miała zostać zbyta, pomimo zamiaru kontynuowania przez spółkę działalności gospodarczej na terenie (...)- po sprzedaży nieruchomości - w wynajętym odpowiedniej klasy magazynie. Pomimo prób sprzedaży nieruchomości w P.przez wystawienie oferty jej sprzedaży w biurach nieruchomości, zainteresowanie jej kupnem było znikome. Biuro (...) (...)w P.w operacie szacunkowym zatytułowanym „Określenie wartości rynkowej nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem magazynowo-biurowym wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej, położonej w P.przy ul. (...)” z dnia 23 listopada 2006r. wyceniło wartość rynkową prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr (...)o powierzchni 3.802 m 2 oraz udziałów wynoszących po ¼ części w niezabudowanych działkach, oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...)o powierzchniach odpowiednio 893m 2 i 575 m 2 wraz z ułożonymi w gruncie urządzeniami infrastruktury technicznej, jak również prawo do budynku magazynowo-biurowego wzniesionego na działce (...), stanowiące odrębny od gruntu przedmiot prawa własności przysługujący pozwanej spółce na kwotę 2,87mln złotych. Celem wyceny było określenie wartości powyższych praw do nieruchomości dla potrzeb własnych pozwanej spółki przy prowadzeniu negocjacji i uzgodnień zmierzających do przeniesienia praw do nieruchomości na rzecz nowonabywcy. Jak wynika ze sporządzonego operatu na nieruchomości został zlokalizowany budynek magazynowo-biurowy z pomieszczeniami sanitarnymi. Wartość nieruchomości określona na kwotę 2,87 mln zł była aktualną wartością rynkową, uwzględniającą: cechy nieruchomości oraz jej stan funkcjonalno-użytkowy, które wpływały na jej wartość; stan i komercyjny charakter nieruchomości oraz wynikające z tego możliwości prowadzenia w jej granicach działalności gospodarczej; procedurę wyceny właściwą dla określenia wartości rynkowej nieruchomości – podejście dochodowe; dochody, które właściciel nieruchomości osiągał z tytułu najmu w granicach nieruchomości określone wg lokalnych dla aglomeracji (...)rynkowych stawek najmu, skorygowanych ze względu na cechy różniące szacowaną nieruchomość z obiektami przyjętymi do porównań; stopę dyskontową wyznaczoną na podstawie zależności występujących na rynku finansowym, na której podstawie obliczono czynnik dyskontujący; przyjęcie założenia, że nieruchomość w aktualnym stanie zabudowy i zagospodarowania oraz funkcji użytkowej funkcjonować będzie przez okres najbliższych lat, po upływie których konieczna będzie gruntowna przebudowa mająca na celu dostosowanie do wymogów w zakresie standardu i stopnia nowoczesności, co jest równoznaczne praktycznie z rozbiórką i pobudowaniem nowoczesnego obiektu. Z uwagi na powyższe przy ustalaniu wartości rezydualnej nieruchomości jej wielkość sprowadzono do przewidywanej wartości gruntu, pomniejszonej o koszty uporządkowania terenu. Nadto w wycenie wskazano, że przeprowadzona analiza cen transakcyjnych w segmencie nieruchomości zabudowanych obiektami podobnymi do wycenianej wykazała, że na terenie P.w ostatnim czasie wyraźnie zmniejszyła się ilość zawieranych transakcji kupna – sprzedaży. Powyższe stwierdzenie wynikało z faktu, iż uczestnicy rynku nieruchomości nie byli zainteresowani nabywaniem obiektów o przestarzałej funkcji, nieekonomicznej strukturze wykorzystania pomieszczeń i powierzchni, o wysokiej energochłonności i wysokich kosztach utrzymania nieruchomości. Z uwagi na powyższe zawierane transakcje wykazywały niezwykle niski poziom potwierdzający powszechne rozumowanie, iż opłacalne jest jedynie nabycie „marnego obiektu”, lecz położonego w dobrej lokalizacji, eksploatowanie go przez kilka najbliższych lat bez ponoszenia kosztów na modernizację i w ostatecznym rachunku doprowadzenie do likwidacji kubatury obiektów i odzyskanie wyłożonych środków poprzez wartość posiadanego gruntu, którego wartość będzie rosła. Operat szacunkowy z dnia 23 listopada 2006r. „Określenie wartości rynkowej nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem magazynowo-biurowym wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej położonej w P.przy ul, (...)” został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. M.. Nowy Zarząd (...)S.A. w G.zlecił rzeczoznawcy majątkowemu J. S.sporządzenie kolejnej wyceny wartości rynkowej nieruchomości gruntowej o powierzchni 00.38.02 ha z budynkiem biurowo-magazynowym wraz z udziałami w posesjach sąsiednich – jako funkcjonalnej całości położonej przy ul. (...)w P.. Wycena rzeczoznawcy J. S.z dnia 14 lipca 2008r. obejmowała określenie wartości rynkowej nieruchomości według aktualnego sposobu wykorzystania. Wartość szacunkowa nieruchomości została obliczona w podejściu porównawczym i tym sposobem wyliczona na kwotę 6.482.000zł. Rzeczoznawca majątkowy J. S.w dniu 8 sierpnia 2008r. został wykreślony z centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych, o czym powód powziął wiedzę po skierowaniu w dniu 28 lipca 2009r. do Ministerstwa Infrastruktury Komisji Odpowiedzialności Zawodowej wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko J. S.z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego. W skierowanym przez siebie wniosku powód zarzucił rzeczoznawcy majątkowemu J. S., który sporządził wycenę nieruchomości w P.w lipcu 2008r. na zlecenie pozwanej spółki, że: 1. nieprawidłowo został przez niego określony przedmiot i zakres wyceny, poprzez błędny opis przedmiotu wyceny i niewskazanie zakresu wyceny; 2. wobec utraty mocy obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ustalił przeznaczenia nieruchomości na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 3. nie wskazał w analizie rynku żadnych innych nieruchomości (poza trzema przyjętymi do dalszych porównań), przy jednoczesnym poinformowaniu, że notuje się w latach 2005-2008 średnio sto kilkadziesiąt transakcji kupna sprzedaży nieruchomości podobnych - w przedziale cenowym od 4.000.000zł do 8.000.000zł; 4. nie ustalił i nie skorygował nieruchomości porównawczych trendem czasowym; 5. wyliczył ΔC tylko dla trzech nieruchomości porównawczych, czym całkowicie wypaczył wyliczenia wartości nieruchomości. Kolejny trzeci operat szacunkowy został sporządzony w dniu 2 grudnia 2009r., w trakcie prowadzonego postępowania karnego przez biegłego Sądu Okręgowego w Poznaniu w dziedzinie nieruchomości B. H.na zlecenie Komendy Miejskiej Policji w G.celem określenia najbardziej prawdopodobnej ceny, jaka była możliwa do osiągniecia przez sprzedającego w dniu 21 maja 2008r. Oszacowana wartość rynkowa nieruchomości położonej w P.przy ul. (...)na datę 21 maja 2008r. tj. faktyczną datę jej sprzedaży stanowiła zdaniem biegłego kwotę 3.901.000zł. Rada Nadzorcza pozwanej spółki w roku 2006 zaleciła Zarządowi (...)S.A. w G.rozeznanie sytuacji – czy prywatni akcjonariusze oraz Skarb Państwa mają zamiar odsprzedać swoje akcje. Przewodniczący Rady Nadzorczej pozwanej spółki (...)oraz członek Rady Nadzorczej P. P.byli poinformowani przez Zarząd Spółki o zamiarze skupowania akcji drobnych akcjonariuszy celem ich dobrowolnego umorzenia, które to informacje przekazali pozostałym członkom Rady Nadzorczej. Ogólnie wiadomym było, że dobrowolne umorzenie akcji skupionych od pracowników akcjonariuszy nastąpi w roku 2009. Rada Nadzorcza nie zakazywała Zarządowi pozwanej spółki samodzielnego skupowania akcji prywatnych akcjonariuszy celem ich późniejszego dobrowolnego umorzenia. Nadto Rada Nadzorcza nigdy nie wskazywała Zarządowi na celowość jej informowania, jak również uzyskiwania jej zgody – w przypadku, gdyby prywatni akcjonariusze chcieli zbyć swoje akcje celem ich umorzenia. Powód J. P.

(1)jako Prezes Zarządu oraz M. S.jako Wiceprezes Zarządu pozwanej spółki wychodząc naprzeciw wielokrotnie zgłaszanym przez drobnych akcjonariuszy (...)S.A. intencjom zbycia akcji spółki wystąpili pismem z dnia 4 lutego 2008r. do pracowników – akcjonariuszy z propozycją nabycia przez spółkę posiadanych przez pracowników akcji po 70zł za jedną akcję, celem ich umorzenia. Nadto Zarząd spółki pismem z dnia 9 lutego 2007r. skierowanym do Rady Nadzorczej zwrócił się z informacją o zamiarze wystąpienia Zarządu spółki do Ministra Skarbu Państwa z wnioskiem o zbycie przez Skarb Państwa akcji (...)S.A. na rzecz Spółki celem umorzenia tychże akcji w trybie art.362 § 1 pkt. 5 k.s.h. Uzasadnieniem podjęcia ww. działań był zamiar głównych akcjonariuszy Spółki, którzy za pośrednictwem Zarządu wystąpili do Ministra Skarbu Państwa z ofertą odkupienia przysługujących Skarbowi Państwa 10,1% akcji (...)S.A. celem doprowadzenia do większej koncentracji kapitału zakładowego spółki. Niespornym winno być, że w planie rzeczowo-finansowym pozwanej spółki na rok 2007 - dotyczącym działalności inwestycyjnej zaplanowano odkupienie akcji Skarbu Państwa stanowiących 10,1% w kapitale zakładowym celem ich umorzenia, ze wskazanym finansowaniem kredytem w rachunku bieżącym. Zarząd (...) Spółki z o.o.w G.w osobach Prezesa Zarządu Z. Ś.i Wiceprezesa Zarządu K. L.w piśmie z dnia 28 grudnia 2007r. w nawiązaniu do prowadzonych rozmów w przedmiocie zakupu pakietu akcji (...)S.A. od (...) Sp. z o.o.oraz (...) Sp. z o.o.wskazał powodowi J. P.

(1)i M. S., iż jest zainteresowany sprzedażąna ich rzecz, bądź na rzecz podmiotu przez nich wskazanego (spółki menadżerskiej) 100% pakietu posiadanych akcji w kapitale zakładowym (...)S.A. Pismem z dnia 27 marca 2008r.skierowanym do Ministerstwa Skarbu Państwa Departamentu Nadzoru Właściwego i Prywatyzacji w Warszawie Zarząd Spółki nawiązując do spotkania z dnia 20 marca 2008r., którego przedmiotem było ustalenie warunków zbycia przez Skarb Państwa akcji (...)S.A. poinformował, że intencją organów spółki (...)S.A. jest doprowadzenie do koncentracji kapitału zakładowego spółki we wszelkich możliwych formach, w tym na drodze nabywania akcji przez spółkę celem ich umorzenia. Zważywszy na powyższe Zarząd złożył Skarbowi Państwa w dniu 15 maja 2007r. ofertę kupna akcji oraz ogłosił w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (...). zaproszenie do zgłaszania przez drobnych akcjonariuszy spółki zamiaru zbycia akcji na rzecz spółki. Zarząd poinformował, że proces nabywania akcji od drobnych akcjonariuszy pracowników, byłych pracowników oraz ich następców prawnych – z uwagi na liczbę zainteresowanych zbyciem akcji osób fizycznych będzie długotrwały i najprawdopodobniej nie zakończy się przed terminem najbliższego walnego zgromadzenia, które przewidziane jest na czerwiec 2008r. Nadto Zarząd wskazał, że sytuacja prawna akcji nabywanych od akcjonariuszy drobnych jest tożsama, albowiem stanowią one w poszczególnych pakietach zbliżony, znikomy procent w kapitale zakładowym. Z uwagi na powyższe skoro na rzecz zbywających miała w zamian spełnić świadczenie o jednakowej wysokości za każdą nabywaną akcję, to celowym było powzięcie przez walne zgromadzenie w tym przedmiocie jednej uchwały, precyzującej między innymi wysokość wynagrodzenia przysługującego akcjonariuszowi umarzanych akcji. Powyższe jednak miało być możliwe dopiero w kolejnym roku obrotowym - w roku 2009, albowiem o ile przed terminem zwyczajnego walnego zgromadzenia w roku 2008 zostałyby przez spółkę nabyte akcje Skarbu Państwa, to na porządku obrad tego zgromadzenia postawione zostałoby umorzenie akcji nabytych od Skarbu Państwa. Sytuacja prawna tychże akcji była zaś zgoła odmienna od sytuacji akcji akcjonariuszy drobnych, chociażby z uwagi na reprezentowanie przez akcje Skarbu Państwa ponad 10% w kapitale zakładowym (...), co w sposób oczywisty uzasadniało wyższą kwotę należnego Skarbowi Państwa jako akcjonariuszowi umarzanych akcji wynagrodzenia. Zgodnie z treścią art.359 § 1 k.s.h. uchwała w przedmiocie dobrowolnego umorzenia akcji mogła być powzięta jeden raz w roku obrotowym. Umorzenie akcji nabywanych od akcjonariuszy drobnych miało zatem zostać postawione na porządku obrad walnego zgromadzenia akcjonariuszy (...)S.A. zwołanego nie wcześniej niż w roku obrotowym 2009. Do czasu zaś umorzenia akcji ani zbywający, ani nabywająca spółka, nie mieli wykonywać praw z tychże akcji – zgodnie z przepisem art.360 § 4 k.s.h. Nadto Zarząd wskazał, że wyraża nadzieję, iż powyższe wyjaśnienia okażą się Skarbowi Państwa przydatne w jak najszybszym powzięciu decyzji w sprawie oferty z dnia 15 maja 2007r. Zarząd pismem z dnia 18 kwietnia 2008r. zwrócił się do Rady Nadzorczej pozwanej spółki o powzięcie uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie przez (...)S.A. akcji serii (...)celem ich umorzenia - z zapłatą wynagrodzenia w kwocie 70zł za akcję oraz nabycie 30.301 akcji serii (...)należących do Skarbu Państwa również celem umorzenia – z zapłatą wynagrodzenia w kwocie od 4mln. do 6 mln. złotych – z równoczesnym wskazaniem, że powyższe wynagrodzenie za akcje sfinansowane winno być z kwot, o których mowa w art.348 k.s.h, czyli z dywidendy. Jednocześnie Zarząd wskazywał w swoim piśmie, że skoro łącznie pakiet akcji nabytych przez Spółkę mógłby przekroczyć 15% - to organem właściwym do powzięcia uchwały w tym przedmiocie jest Rada Nadzorcza (§ 10 ust. 8 Statutu Spółki), która na wypadek nie wyrażenia zgody na to nabycie – byłaby zobowiązana do wskazania osoby nabywcy. Z uwagi na powyższe Zarząd w trybie § 10 ust. 5 w zw. z § 10 ust. 8 Statutu Spółki oraz w zw. z art. 377 i 379 k.s.h. zawnioskował o wskazanie jako potencjalnego nabywcy tychże akcji spółki (...) S.A.w organizacji, tj. spółki menadżerskiej, która zarówno pod względem finansowym, jak i merytorycznym jest gotowa zakupić przedmiotowy pakiet akcji jako pakiet komplementarny w stosunku do pakietu akcji posiadanych przez (...) Spółkę z o.o.oraz (...) Spółkę z o.o.Zarząd w piśmie z dnia 18 kwietnia 2008r. przypomniał, że zakup akcji od głównych akcjonariuszy był przedmiotem oferty złożonej ww. Spółkom przez akcjonariuszy (...) S.A.w organizacji, popartej listami intencyjnymi podpisanymi przez Zarządy ww. Spółek. Jednocześnie w załączeniu do ww. pisma został podany wykaz akcji zbytych przez drobnych akcjonariuszy na rzecz Spółki (...)S.A.. Po skupieniu przez Zarząd pozwanej spółki akcji od pracowników akcjonariuszy został zmieniony tytuł umowy kupna sprzedaży akcji – z umowy zbycia akcji celem umorzenia – na umowę zbycia akcji. Powyższa zmiana była wynikiem tego, iż (...)domagałsię od pozwanej spółki wypłaty dywidendy za rok 2007 w całości, pomimo, że Zarząd spółki już wcześniej planował przeznaczenie części zysku za rok 2007 na wykupienie akcji Skarbu Państwa. Zmiana tytułu umowy sprzedaży akcji od akcjonariuszy pracowników pozwalała spółce na ewentualne znalezienie innego nabywcy w porozumieniu z Walnym Zgromadzeniem, gdyby Zgromadzenie nie wyraziło zgody na dokonanie dobrowolnego umorzenia akcji. Niespornym jest, że Rada Nadzorcza pozwanej spółki była reprezentowana przez 75% kapitału zakładowego – co skutkowało tym, że jeżeli Rada Nadzorcza reprezentowała jakiś pogląd w sprawie, to taki pogląd też był reprezentowany przez Walne Zgromadzenie. Niespornym winno być, że w dniu 26 marca 2008r. została podpisana przez Zarząd pozwanej spółki w osobach powoda J. P.

(1)Prezesa Spółki i W. Spółki (...)formie aktu notarialnego przedwstępna umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz ze związaną z nim własnością budynku tj. nieruchomości położonej w P.przy ul. (...)na rzecz spółki pod firmą (...) P. F., (...) Spółka Jawnaz siedzibą w P.przy ul. (...). Zarząd pozwanej spółki wyraził zgodę na łączną cenę sprzedaży nieruchomości w kwocie brutto 2.440.000zł. Uchwałą nr 145/4/08 z dnia 20 maja 2008r. Zarząd pozwanej Spółki wyraził zgodę na zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz ze związaną z nim własnością budynku tj. nieruchomości położonej w P.przy ul. (...)na rzecz (...) P. F., W. S.

(1)sp. j. w P.za cenę łączną sprzedaży 2,44 mln zł brutto. W dniu 21 maja 2008r. Prezes Zarządu J. P.

(1)oraz pracownik pozwanej A. M.zawarli notarialną umowę sprzedaży nieruchomości położonej w P., obręb Ż., dla której w Sądzie Rejonowym Poznań – Stare Miasto w P.Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr (...): prawa użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym (...)o obszarze 0.38.02 ha wraz ze związaną z nim własnością budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności; udziału wynoszącego 2/8 części w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym (...)o obszarze 0.05.75 ha; udziału wynoszącego 6/24 części w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym (...)o obszarze 0.08.98 ha. Niespornym jest, że Rada Nadzorcza od kilku lat była informowana przez Zarząd Spółki na swoich posiedzeniach o prowadzeniu działań zmierzających do sprzedaży nieruchomości m.in. w P., albowiem jej członkowie każdorazowo poruszali temat restrukturyzacji nieruchomości, które nie przynosiły dochodu. Niespornym również winno być, że nabywca w celu korzystania z zakupionej nieruchomości i czerpania z niej zysków dokonał w późniejszym okresie nakładów inwestycyjnych na nieruchomość w kwocie 2,20 mln zł, jak również fakt, iż pozwana spółka jeszcze przez jakiś czas podnajmowała u nowego właściciela nieruchomości - zarówno magazyny jak i pomieszczenia biurowe. Bezspornym również winno być, że pozwana Spółka od 2003r. na podstawie umowy leasingu operacyjnego użytkowała samochód osobowy marki (...)rok produkcji 2003. Z przedmiotowego pojazdu w trakcie trwania umowy leasingu jako z samochodu służbowego korzystał M. S.– Wiceprezes pozwanej Spółki. Po zakończeniu umowy Spółka nabyła przedmiotowe auto za kwotę 3.000 zł. Pomimo zakończenia eksploatowania ww. pojazdu przez M. S.celów służbowych, w związku z przekazaniem mu do użytkowania innego samochodu, samochód ten był parkowany przy jego posesji, z uwagi na brak miejsc parkingowych na terenie zakładu pracy. W tym czasie zainteresowana kupnem samochodu małżonka M. S.zaproponowała jego nabycie za cenę 10.000zł. Spółka przystała na tę ofertę i w dniu 16 czerwca 2008r. na 3 dni przed odwołaniem powoda i M. S.z funkcjiCzłonków Zarządu - pozwana Spółka reprezentowana przez powoda i prokurenta R. G.zawarła z I. S.umowę sprzedaży samochodu, ze wskazaną ceną zaproponowaną przez kupującą. Zbywca samochodu zobowiązał się również pokryć wszelkie koszty związane z przeprowadzoną transakcją. Dla celów podatkowych Spółka określiła wartość sprzedawanego auta zgodnie z realiami rynkowymi na kwotę 50.000zł i z tego tytułu zapłaciła podatek w wysokości 9.158 zł. Umowa została sporządzona przez dział prawny pozwanej Spółki. Niespornym w niniejszej sprawie jest, że w pozwanej (...)S.A. w G.nie wprowadzono regulaminu sprzedaży czy też użytkowania samochodów służbowych. Natomiast przyjętym w pozwanej spółce zwyczajem była sprzedaż poleasingowych samochodów pracownikom pozwanej Spółki, bądź członkom ich rodzin. W Spółce sprzedawano czasami takie samochody na warunkach korzystniejszych niż rynkowe. Kwota rabatu udzielana była według kryterium oceny przydatności danego pracownika dla Spółki i zajmowanego przez niego stanowiska i w związku z tym zdarzały się przypadki bardzo znaczących obniżek ceny. W pojedynczych przypadkach wartość zbytego samochodu stanowiła również dodatkową gratyfikację np. w przypadku przejścia pracownika na emeryturę (pracownik H. D.). Ogólnie przyjętą zasadą było, że pozwana Spółka zbywając samochody poleasingowe nie kierowała się chęcią zysku, a sprzedając je konkretnym pracownikom jednocześnie nagradzała ich za dobrą pracę. Sprzedaż samochodów osobowych pracownikom spółki była dokonywana za wiedzą i zgodą Rady Nadzorczej. Przeprowadzane transakcje miały raczej charakter pragmatyczny, albowiem zamortyzowane auta wystawiano do sprzedaży pracownikom, którzy mogli w ten sposób nabyć znany im pojazd po preferencyjnej cenie. Reasumując - pozwana spółka nie zajmowała się w zakresie swojej działalności sprzedażą samochodów a jej celem nie była w tym zakresie maksymalizacja zysków. Samochód osobowy marki S. (...)rok produkcji 2003 posiadał bardzo duży przebieg i wymagał przeprowadzenia kosztownych prac remontowych i dlatego został skierowany do odsprzedaży. Radca prawny B. J.była zatrudniona w pozwanej Spółce od 1989r., początkowo na stanowisku referenta prawnego, a następnie po ukończeniu aplikacji radcowskiej na stanowisku radcy prawnego, w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. B. J.podnosząc swoje kwalifikacje, z biegiem czasu stała się niekwestionowanym specjalistą na wąskim rynku usług spedycyjnych. W chwili objęcia przez powoda funkcji Prezesa Zarządu zespół radców prawnych w pozwanej Spółceskładał się z pięciu osób: radcy prawnego M. F.odpowiedzialnej za sprawy związane z prawem pracy, radcy prawnego M. K., radcy prawnego E. N.i radcy prawnego B. J., zajmujących się obsługą prawną spedycji oraz dochodzeniem roszczeń, a także radcy prawnego H. G., która wspólnie z B. J.zajmowały się obsługą prawną organów Spółki. Wszyscy wskazani radcowie prawni obsługiwali również swoichinnych klientów zewnętrznych. Zarząd spółki w osobach PrezesaJ. P.

(1)i WiceprezesaM. S.postanowił zreorganizować dział prawny pozwanej Spółki. W wyniku podjętych działań w zatrudnieniu pozostawiono zamiast pięciu - dwóch radców prawnych: radcę prawnego B. J.oraz radcę (...). Powód jako Prezes Zarządu będąc szczególnie zadowolonym z pracy świadczonej przez B. J., zaproponował jejograniczenie innych zajęć zawodowych i zaangażowanie się w pełnym zakresie w pomoc prawną świadczoną na rzecz pozwanej spółki. B. J.przystała na tę propozycję pod warunkiem zrekompensowania jej w drodze podwyżki wynagrodzenia utraconych zarobków. W ramach poczynionych ustaleń strony ustaliły, iż radca prawny B. J.zrezygnuje z obsługi innych podmiotów a będzie codziennie świadczyła pracę na rzecz pozwanej Spółki. W zamian B. J.miała otrzymać podwyżkę wynagrodzenia, samochód służbowy marki (...)do użytkowania, gwarancję zatrudnienia na okres 10 lat, a w przypadku zrezygnowania z pracydodatkową odprawę pieniężną. Wobec zaufania jakim darzyły się strony uzgodnione ustnie w 2003r. postanowienia nie zostały przez nie spisanei funkcjonowały w niezmienionej postaci do roku 2008. Bezspornym jest, że w dniu 23 grudnia 2003r. radcy prawnemu B. J.przekazany został do użytkowania służbowy samochód osobowy marki (...). W protokole zdawczo-odbiorczym zamieszczone zostało zastrzeżenie, iż samochód służy do celów służbowych i ma być garażowany na terenie zakładu pracy. W ocenie Zarządu wysokość wynagrodzenia radcy prawnego B. J.po jego podwyższeniu,w porównaniu do kosztów wynajęcia dobrej i skutecznej zewnętrznej kancelarii prawnej nie była wysoka. Mimo udzielenia B. J.podwyżki nie było znaczących dysproporcji w wynagrodzeniach obu zatrudnionych w spółce radców prawnych. Radca prawny M. K.,bowiem oprócz otrzymywanego stałego wynagrodzenia w kwocie 9.500zł, otrzymywała też zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwotach po około 10.000zł miesięcznie. Niespornym też jest, że Zarząd Spółki był bardzo zadowolony z kwalifikacji, doświadczenia posiadanego przez radcę prawnego B. J.oraz z wykonywanej przez nią przez wiele lat pracy. Radca prawny B. J.stała się wręcz specjalistą w swojej dziedzinie, albowiem dysponowała doświadczeniem w pracy w zagranicznych kancelariach prawniczych, biegle posługiwała się językiem angielskim, w tym specjalistycznym słownictwem branżowym. B. J.byłateż jedynym w Polsce przedstawicielem Komisji Prawnej (...)przy organizacji (...)w Z., zajmującej się m.in. nowelizacją międzynarodowych przepisów spedycyjnych, członkiem Grupy Roboczej do spraw (...)i członkiem Grupy Roboczej do spraw (...), mającej na celu zunifikowanie międzynarodowego prawa morskiego. W (...) Izbie (...)była Prezesem (...)i jednocześnie arbitrem. B. J.podejmowała się też sporządzania różnych publikacji i organizacji konferencji podnoszących kwalifikacje i była przy tym w pełni dyspozycyjna. Wobec faktu, iż radca prawny B. J.na przełomie miesięcy styczeń/luty 2008r. była w stanie ciąży, ograniczono jej działalność zawodową oraz dyspozycyjność, co jednakże nie doprowadziło do zaniechania zajmowania się przez nią sprawami pozwanej Spółki. Będąc na zwolnieniu lekarskim B. J.pozostawała w stałym kontakcie z pozwanym pracodawcą za pośrednictwem Internetu oraz telefonu komórkowego. W zakresie działań podejmowanych przez Zarząd,dotyczącychprzeprowadzenia wykupu menadżerskiego radca prawny B. J.krytycznie oceniła próbę wystąpienia Zarządu z wnioskiem do Rady Nadzorczej o nie zapoznawanie z treścią planu rzeczowo-finansowego akcjonariusza (...) Agencji (...) (...)Sp. z o.o. W obliczu antycypowanego konfliktu oraz w związku ze świadomością, iż ewentualne odwołanie Członków Zarządu pozwanej Spółki w osobie powoda J. P.

(1)i M. S.skutkować będzie również rozwiązaniem umowy o pracę z B. J.- jako zaufanym prawnikiem Zarządu Spółki, a także z uwagi na brak nadania formy pisemnej obowiązującym strony od 2003r. uzgodnieniom dotyczącym warunków pracy i płacy, radca prawny B. J.wystąpiła do Zarządu pozwanej Spółki o spisanie i podpisanie obowiązującego strony od wielu lat aneksu do umowy o pracę. Z powyższym wnioskiem B. J.wystąpiła, pomimo, że czuła się osobiście związana z pozwaną spółką, godziwie wynagradzana i zależało jej na utrzymaniu zatrudnienia, jednakże wówczas była w stanie ciąży, co dodatkowo skłaniało ją do zapewnienia sobie ochrony. Powód J. P.

(1)i M. S.jako Zarząd pozwanej spółki, nie podzielając jej obaw zgodzili się jednak na przygotowanie pisemnego aneksu do umowy o pracę. W dniu 18 kwietnia 2008r. pozwana Spółka reprezentowana przez Zarząd oraz radca prawny B. J.zawarli aneks do umowy o pracę. Zgodnie z jego postanowieniami wynagrodzenie radcy prawnegopodniesione zostało do kwoty 18.000zł, zagwarantowana została umowna premia miesięczna w wysokości 25 % wynagrodzenia miesięcznego oraz premia należna na podstawie Regulaminu, koszty zastępstwa procesowego zasądzone przez Sąd oraz pozostałe składniki wynagrodzenia były zgodne z Układem Zbiorowym Pracy. Nadto w umowie o pracę został zapisany zakaz konkurencji przez okres 36 miesięcy od daty ewentualnego rozwiązania umowy o pracę wraz z odszkodowaniem w wysokości wynagrodzenia za okres 36 miesięcy.Jednocześnie zagwarantowano B. J.pięcioletni okres obowiązywania aneksu, w trakcie obowiązywania którego wyłączona została możliwość rozwiązania z nią umowy o pracę. W przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę z radcą prawnym B. J.zagwarantowano jej wypłatę odszkodowania w wysokości iloczynu wynagrodzenia oraz liczby miesięcy pozostałych do końca okresu 5 letniego, nie niższego jednak od 24-krotnościjej wynagrodzenia. Nadto pozwana Spółka zagwarantowała radcy prawnemu B. J.wypłatę odprawy w wysokości 24-krotności wynagrodzenia oraz prawo do użytkowania samochodu służbowego marki T. (...)rok produkcji najwyżej 2003 lub innego, nowo zakupionego przez Spółkę jako pierwszego właściciela, co najmniej tej samej klasy, a w przypadku nie przedstawienia takiego auta pozwana zobowiązała się do wypłaty odszkodowania w kwocie 200 tys. zł. Aneks miał zacząć obowiązywać od dnia 1 lipca 2008r., albowiem data początkowa jego obowiązywania miała się zbiec z datą planowanej podwyżki wynagrodzenia dla drugiego radcy prawnego M. K.. Przy tak skonstruowanej umowie o pracę B. J., rozwiązanie z nią umowy o pracę przez spółkę było nieopłacalne, jednakże pracownik ten nie zamierzał rezygnować z pracy w pozwanej Spółce a co za tym idzie korzystać z zapisów o odprawie czy wynagrodzeniu z tytułu obowiązywania zakazu konkurencji. W dniu 20 czerwca 2008r. mimo przebywania na zwolnieniu lekarskim radca prawny B. J.stawiła się w spółce, w związku z objęciem funkcji przez nowych Członków Zarządu pozwanej Spółki. Niespornym winno być, że kolejny Zarząd pozwanej spółki również wysoko oceniał kwalifikacje zawodowe radcy prawnego B. J.i nie rozważał rozwiązania z nią umowy o pracę, ani nie podejmowano próby renegocjowania kontraktu. Po powrocie z urlopu macierzyńskiego w lutym 2009r. radca prawny B. J.podjęła swoje obowiązki, a w lipcu 2009r. została powołana na stanowisko Członka Zarządu w należącej do pozwanej (...) (...) Sp. z o.o., nie pobierając jednak z tytułu sprawowanej funkcji wynagrodzenia. B. J.odrzucała składane jej po podpisaniu aneksu do umowy o pracę oferty pracy, niektóre opiewające na dwukrotnie wyższe wynagrodzenie, zrezygnowała również z zapisu gwarantującego jej samochód służbowy, w chwili gdy Spółka popadła w kłopoty finansowe, a dochód ze sprzedaży użytkowanego przez nią dotąd samochodu służbowego został przeznaczony na wypłatę premii dla pracowników pozwanej. Jak już wcześniej wskazano Zarząd w osobach powoda J. P.

(2)i M. S.- Wiceprezesa w roku 2005 rozpoczął rozmowy z zarządami dwóch największych akcjonariuszy pozwanej tj. (...) Sp. z o.o.z siedzibą w S.oraz (...) Agencją (...) (...)Sp. z o.o. z siedzibą w G.co do zakupu od tych podmiotów akcji (...) (...) S.A.Struktura akcjonariatu w pozwanej Spółce przedstawiała się wówczas następująco: (...) Sp. z o.o.z siedzibą w S.– 37,5 % akcji, (...) Agencja (...) (...)Sp. z o.o. z siedzibą w G.– 37,5 % akcji, Skarb Państwa 10,1 % akcji, właściciele akcji pracowniczych 14,9 % akcji.Celem prowadzonych rozmów była chęć przeprowadzenia tzw. wykupu menadżerskiego, który jako projektfinansowy opierał się na założeniu, że nowopowstała spółka menadżerska może w przeciągu kilku lat działalności uzyskać wynik finansowy, zdolny pokryć zobowiązania zaciągnięte w celu dokonania wykupu, w tym najczęściej koszty kredytu bankowego,zaciągniętego przez zarządy spółek z powodu braku wystarczających środków własnych jako dźwigni finansowej umożliwiającej sfinansowanie przedsięwzięcia. W ówczesnym okresie tego typu operacje finansowe nie były w Polsce rozpowszechnione i traktowane były nie jako instrument dający możliwość zwiększenia rentowności kapitału własnego, ale były postrzegane jako uwłaszczenie na kredyt kosztem innej Spółki. W ramach podjętych działań ówczesny Zarząd pozwanej spółki zwrócił się do Funduszu Inwestycyjnego A.o uzyskanie środków na sfinansowanie wykupu dwóch największych akcjonariuszy Spółki, tj. (...) Sp. z o.o.z siedzibą w S.oraz (...) Agencji (...) (...)Sp. z o.o. z siedzibą w G.. W przeprowadzenie rozmów z tymi akcjonariuszami, jak również w całe przedsięwzięcie zaangażowana była także radca prawny B. J.. Wydawało się, że prowadzone pertraktacje zostały zakończone sukcesem,ponieważ w piśmie z dnia 28 grudnia 2007r. (...) Agencja (...) (...)Sp. z o.o. wyraziła zainteresowanie sprzedażą na rzecz powoda J. P.

(1)i M. S., bądź wskazanego przez nich podmiotu posiadanych w pozwanej Spółce akcji. W związku z pozytywną prognozą transakcji powód i M. S.podpisali na początku 2008r. akt założycielski spółki menadżerskiej (...) S.A.w organizacji. Były Zarząd podpisał również z ww. Spółkami stosowne listy intencyjne. Przedsięwzięcie wykupu akcji od ww. podmiotów miało zostać sfinansowane w 10 % ze środków własnych Członków Zarządu, a w 90 % ze środków pochodzących z kredytu bankowego. W międzyczasie Zarząd Spółki podjął starania w celu skupienia akcji pozwanej od drobnych akcjonariuszy oraz stanowiącego 10,1 % akcji pakietu należącego do Skarbu Państwa. Pismem z dnia 9 lutego 2007r. były Zarząd Spółki poinformował Radę Nadzorczą o zamiarze wystąpienia do Ministra Skarbu z wnioskiem o zbycie akcji pozwanej na rzecz Spółki celem umorzenia. Zarząd wniósł o uwzględnienie w porządku obrad najbliższego posiedzenia Rady Nadzorczej punktu obejmującego rozpoznanie wniosku Zarządu o udzielenie przez Radę Nadzorczą zgody na wystąpienia do Ministra Skarbu Państwa, z ofertą nabycia przez pozwaną akcji Spółki należących do Skarbu Państwa celem ich umorzenia. Rada Nadzorcza wyraziła zgodę na przedmiotową transakcję a zakup akcji od Skarbu Państwa umieszczony został w sporządzonym w lutym 2007r. i zatwierdzonym przez Radę Nadzorczą planie rzeczowo-finansowym przedsiębiorstwa jako inwestycja finansowa i ujęty w załączniku nr 2 do planu jako pozycja nr 6 w planie działalności inwestycyjnej. W dniu 15 maja 2007r. Zarząd złożył Skarbowi Państwa ofertę nabycia posiadanych przez niego akcji. W obliczu przeciągających się negocjacji ze Skarbem Państwa skup akcji przeniesiono jednak na następny rok obrotowy. Wobec treści art. 359 § 1 k.s.h. oraz zaawansowania negocjacji ze Skarbem Państwa zdecydowano, iż w pierwszej kolejności umorzone zostaną akcje Skarbu Państwa. Spółka planowała nabycie pakietu akcji Skarbu Państwa, obejmującego 30.301 akcji za cenę ok. 6 mln zł. O równoczesnym wykupie akcji pracowniczych, wpisującym się w strategię koncentracji kapitału zakładowego Zarząd pozwanej Spółki postanowił na początku 2008r. Jednakże zamierzenia te były wcześniej omawiane z przedstawicielami głównych akcjonariuszy pozwanej Spółki, co potwierdzili w toku postępowania przygotowawczego wszczętego zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa z dnia 21 sierpnia 2008r. Przewodniczący Rady Nadzorczej pozwanej Spółki (...), Wiceprzewodniczący Z. Ś.i Członek tejże Rady P. P.. Rada Nadzorcza wręcz upoważniła Zarząd do przeprowadzenia rozeznania w zakresie możliwości skupu przedmiotowych akcji. W dalszej kolejności uzyskano z zewnętrznej kancelarii prawnej opinię, iż planowany wykup nie mieści się w pojęciu oferty publicznej, a w dniu 22 lutego 2008r. Zarząd pozwanej Spółki ogłosił w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr (...)decyzję o złożeniu propozycji nabycia przez Spółkę akcji za kwotę 70 zł za akcję na podstawie wartości księgowej. Z drobnymi akcjonariuszami zawierane były dwa rodzaje umów: pierwsze umowy zawierały informację o celu nabycia akcji, jakim było umorzenie, drugie, stosowane później, zawierały informację, iż są zawierane pod warunkiem, że właściwy organ Spółki wyrazi na nie zgodę, a w braku takiej zgody uznaje się, że nabywający nabył akcję w celu umorzenia. Wynagrodzenie za nabywane akcje miało być wypłacone wyłącznie ze środków, o których mowa w art. 360 § 2 pkt 2 i 348 § 1 k.s.h. Proces skupu akcji przeciągnął się w czasie, jednakże w sumie Spółka nabyła od drobnych akcjonariuszy pakiet 34.111 akcji za cenę 2.387.770 zł. W międzyczasie banki, które były zainteresowane kredytowaniem transakcji wykupu menadżerskiego poprzez nabycie przez spółkę menadżerską akcji dwóch największych akcjonariuszy pozwanej (...) Sp. z o.o.oraz (...) Sp. z o.o.zażądały zgody na nabycie akcji przez spółkę menadżerską wyrażonej przez Radę Nadzorczą pozwanej Spółki. Zarząd konsultował swoje wystąpienie w tej sprawie z Przewodniczącym Rady Nadzorczej W. M.. Z uwagi na rozpoczęcie przez (...) Agencję (...) (...)Sp. z o.o. z siedzibą w G.działalności konkurencyjnej wobec pozwanej Spółki Zarząd obawiał się przedstawienia członkom Rady Nadzorczej zasiadającym w Zarządzie MAG aktualnego planu rzeczowo-finansowego pozwanej spółki. Próbując znaleźć jakieś rozwiązanie w sprawie Zarząd mimo ostrzeżeń radcy prawnego B. J.złożył na ręce Przewodniczącego Rady Nadzorczej pismo sugerujące o nie zapoznawaniu z treścią planu rzeczowo-finansowego Członka Rady Nadzorczej, zasiadającego w niej z ramienia (...). Zgodnie z przewidywaniami B. J., postawa Zarządu doprowadziła do zaostrzenia stosunków z akcjonariuszem (...) Sp. z o.o., która złożyła wniosek o zwołanie (...)celem przeprowadzenia zmian w organach Spółki. (...)w tym zakresie została zablokowana przez (...) Sp. z o.o.Stanowisko tego akcjonariusza uległo jednak zmianie w toku posiedzenia Rady Nadzorczej w dniu 19 czerwca 2008r., co skutkowało zawieszeniem J. P.

(1)i M. S.w prawach członków zarządu i oddelegowaniem do pełnienia tej funkcji K. L., zasiadającego w Radzie Nadzorczej Spółki właśnie z ramienia (...) Sp. z o.o.Usunięto również z porządku posiedzenia Rady Nadzorczej punkty dotyczące wyrażenia zgody przez Radę na nabycie akcji własnych celem umorzenia od Skarbu Państwa i drobnych akcjonariuszy. Ostatecznie po długich dyskusjach i wyjaśnieniach złożonych przez zawieszonych Członków Zarządu pozwanej Spółki zostali oni w godzinach wieczornych odwołani z funkcji, a nowy Zarząd w pozwanej spółce utworzyli A. K.i B. P.. Powód J. P.

(1)oraz M. S.w wykonaniu zobowiązania Przewodniczącego Rady Nadzorczej pismem z dnia 19 czerwca 2008r. ustosunkowali się do pisma (...) Spółki z o.o.w G.zawierającego wniosek o ich zawieszenie jako urzędujących członków zarządu. Powód w ww. piśmie między innymi wyjaśnił, że jako członek zarządu pozwanej spółki dokonał zakupu akcji od akcjonariuszy pracowników celem ich późniejszego umorzenia (art.362 § 1 pkt.5 k.s.h.). Powód w swoim piśmie wskazywał, że przepis art.362 § 1 pkt.5 k.s.h. jest jednym z podstawowych kontratypów uchylających bezprawność i karalność zachowania wskazanego w przepisie art. 588 k.s.h. (Kodeks Spółek Handlowych, Tom IV, Duże Komentarze Becka, Sołtysiński, Szajkowski, Szumański i Szwaja, Warszawa 2004, str. 1288 i 1299). Powód podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny prawa odpowiedzialność karna członków zarządu nie będzie miała miejsca, gdy nabycie akcji nastąpiło istotnie w celu umorzenia, a umorzenie nie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie zgromadzenia wspólników, na którego decyzje zarząd ma przecież ograniczony wpływ (Roszewski Z.J. glosa, Pr. Spółek 1999/6/55, glosa do wyroku SN z dnia 6 października 1998r. II CKN 291/98. Teza nr 8). Powód także stwierdził, że spółka nabywa własne akcje na podstawie decyzji zarządu, gdyż tylko w przypadku opisanym w art. 362 § 1 pkt.2 k.s.h. konieczna jest uprzednia zgoda walnego zgromadzenia akcjonariuszy – art.393 pkt. 5 k.s.h. (tak np. Wojciech Popiołek, artykuł, M.Prawn. 2001.17.871., Dobrowolne umorzenie akcji. Teza nr 2, 30923/2). W ocenie powoda nie można więc było mówić o jakimkolwiek naruszenia prawa przez członków Zarządu (...)S.A., którzy jako Zarząd reprezentujący Spółkę nabyli jej akcje, albowiem uczynili to w granicach prawa. Nadto powód wyraźnie oświadczył w swoim piśmie, że do nabycia przez spółkę menadżerską akcji (...)S.A. nigdy nie doszło – i bez zgody Rady Nadzorczej nigdy by nie doszło, a cała sytuacja jest wynikiem opatrznie zrozumianego przez (...) Spółkę z o.o.wniosku Zarządu z dnia 18 kwietnia 2008r. Powód podkreślił, że od początku jego intencją jako członka Zarządu (...) (...) S.Abyła koncentracja kapitału zakładowego Spółki, poprzez nabycie akcji własnych przez Spółkę, a następnie umorzenie ich przez Walne Zgromadzenie. Pomimo złożenia wyjaśnień nowowybrany Zarząd (...)S.A. pismem z dnia 26 czerwca 2008r. skierowanym do powoda i M. S.wydał im polecenie służbowe sporządzenia w formie pisemnej informacji, w której mieli udzielić odpowiedzi na pytania: na podstawie jakich decyzji podjęli decyzję o zawarciu umów zbycia akcji na rzecz spółki w celu umorzenia akcji; na jakiej podstawie ustalili cenę nabycia akcji za kwotę 70zł, na jakiej podstawie ustalili cenę sprzedaży nieruchomości spółki w P., jakie pozycje planu cenowo-finansowego obejmowały zakup akcji własnych spółki i sprzedaż nieruchomości w P.oraz mieli uzasadnić cel zawarcia umowy sprzedaży samochodu marki(...)i wskazać podstawę ustalenia ceny sprzedaży ww. samochodu. Powód J. P.

(1)i M. S.pismem z dnia 29 czerwca 2008r. wykonali polecenie służbowe Zarządu (...)S.A., informując, że decyzja, o zawarciu umów zbycia akcji na rzecz spółki celem ich umorzenia została powzięta przez Zarząd Spółki w ramach wyłącznej kompetencji tego organu. Wskazali, że decyzja ta wpisywała się w ogólną strategię koncentracji kapitału (...)S.A., popartą zapisami, zawartymi w protokołach z posiedzeń Rady Nadzorczej, począwszy od posiedzenia z dnia 16 marca 2005r., jak również pismami głównych akcjonariuszy spółki, w szczególności z dnia 19 marca 2008r. oraz z dnia 14 kwietnia 2008r. Cena nabycia akcji została ustalona na 70 zł za akcję na podstawie wartości księgowej 1 akcji (...)S.A., wynikającej z bilansu za rok 2006 – czyli ostatniego bilansu sporządzonego przed dniem ogłoszenia o zamiarze nabywania przez Spółkę akcji własnych celem umorzenia. Nadto wskazali, że cena sprzedaży nieruchomości w P.ustalona została na podstawie analizy ofert, uzyskanych przez Spółkę od potencjalnych nabywców, których w istocie, na przestrzeni ostatnich lat było dwóch, przy czym jeden z nich proponował cenę o 100% niższą od zaoferowanej przez drugiego oferenta. Jednocześnie oświadczyli, że sprzedaż za pośrednictwem biura pośrednictwa sprzedaży nieruchomości nie przyniosła żadnego rezultatu z uwagi na brak chętnych nabywców oraz stan techniczny magazyny pozostawiający wiele do życzenia, a dokumentacja w tym przedmiocie znajduje się w dziale (...). Spółka stanęła przed dylematem, czy ponosić znaczne nakłady na remont magazynu nie nadającego się do rozwoju logistyki magazynowej, których to kosztów z pewnością nie udałoby się odzyskać w cenie sprzedaży – oraz pozostać w starej i niedogodnej lokalizacji, bez możliwości jakiegokolwiek rozwoju, czy też przedmiotową nieruchomość zbyć za cenę, jaka była możliwa do uzyskania na rynku i realizować skutecznie strategię wzrostu i rozwoju Spółki, polegającą m.in. na rozwoju logistyki magazynowej w oparciu o nowoczesne magazyny w parkach logistycznych. Zarząd spółki w poprzednim składzie wybrał to drugie rozwiązanie, aprobowane zresztą przez Radę Nadzorczą, która wielokrotnie zobowiązywała Zarząd do restrukturyzacji nieproduktywnego majątku trwałego (np. protokół z 16 marca 2005r.). Nadto powód podał, że zakup akcji własnych Spółki został uwzględniony w planie rzeczowo – finansowym na rok obrotowy 2008, który został złożony na ręce Przewodniczącego Rady Nadzorczej – Pana W. M., celem dalszego procesowania. W złożonym planie rzeczowo – finansowym nie była uwzględniona sprzedaż nieruchomości w P., ponieważ nie była inwestycją rodzącą obowiązek wydatkowania środków pieniężnych.Powód wyraźnie podkreślił, że z mocy § 26 ust.3 lit. a Statutu Spółki nabycie i zbycie nieruchomości pozostaje w wyłącznej kompetencji Zarządu, co w kontekście arrt.375

(1)k.s.h. czyni Zarząd wolnym od obowiązku uzyskania zgody jakiegokolwiek organu Spółki na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie powód wskazał, że stosowaną w Spółce od lat praktyką jest odsprzedaż używanych i wymagających napraw samochodów na rzecz pracowników Spółki lub ich współmałżonków. Ceny owych samochodów ustalane były zazwyczaj na poziomie preferencyjnym i oscylowały na poziomie kilku – kilkunastu tysięcy złotych, niemniej jednak transakcje takie nigdy nie odbywały się ze szkodą dla spółki. I tak będący przedmiotem zapytania samochód został odkupiony po cenie wyższej od wartości księgowej o kwotę 8196,72zł.Zastosowanie ceny niższej od rynkowej uzasadnione było nie tylko istniejącą w Spółce praktyką, lecz także kosztownymi naprawami, których przedmiotowy samochód wymagał (m.in. naprawa turbiny i układu rozrządu). Zarząd (...) (...) S.Apismem z dnia 9 lipca 2008r. zwrócił się ponownie do powoda i M. S.z poleceniem służbowym udzielenia pisemnych wyjaśnień na temat: podstaw faktycznych i prawnych nabywania akcji Spółki oraz wskazania z jakiego funduszu pochodziły środki na zakup akcji; jakie organy i kiedy udzieliły zezwolenia na nabycie akcji własnych przez Spółkę; na jakiej podstawie faktycznej i prawnej dokonano wyceny nabywanych akcji, jak też wskazania podstaw do przyjęcia przez Spółkę obowiązku uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych; …; na podstawie jakich przesłanek ekonomicznych lub innych podjęto decyzję o sprzedaży nieruchomości Spółki w P.; podania przesłanek merytorycznych i organizacyjnych zawarcia aneksu do umowy o pracę z Panią B. J.w dacie 18 kwietnia 2008r. ze skutkiem na dzień 1 lipca 2008r., wyjaśnienia przesłanek zawarcia umowy o pracę niezgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy obowiązującego w spółce, podstaw merytorycznych i organizacyjnych przydzielenia radcy prawnemu B. J.samochodu służbowego, …, wyjaśnienie przyczyny zbycia samochodu osobowego marki (...)na rzecz I. S.poniżej faktycznej wartości. Powód i M. S.w piśmie z dnia 15 lipca 2008r. wskazali, że na wiele pytań Zarządu już została udzielona przez nich odpowiedź. Jednocześnie oświadczyli, że nie uznają za stosowne aby się tłumaczyć z celowości czy podstaw do zawarcia umów o takiej czy innej treści z pracownikami spółki. Decyzje tego rodzaju były podejmowane w ramach wyłącznych i suwerennych kompetencji zarządu jako organu spółki i były zawsze uzasadnione interesem spółki i potrzebą zapewnienia jej trwałości stosunku pracy z pracownikami, uznawanymi za szczególnie wartościowych. Jednocześnie w piśmie zaznaczono, że wszystkie interesujące Zarząd materiały i dokumenty znajdują się w odpowiednich komórkach organizacyjnych Spółki, do których odwołani członkowie zarządu nie mają obecnie dostępu i dlatego nie mogą składać żadnych oświadczeń o dokonywaniu, bądź nie jakichkolwiek czynności przed zawarciem takich czy innych umów przy bazowaniu tylko na własnej pamięci. Oświadczeniem z dnia 17 lipca 2008r. oraz uchwałą Zarządu pozwanej Spółki nr (...)/2008 z dnia 17 lipca 2008r. pozwana (...)S.A. rozwiązała z powodem J. P.

(1)z dniem 18 lipca 2008r. umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych poprzez działanie na szkodę Spółki (...)S.A. przy zawieraniu umowy sprzedaży nieruchomości Spółki w P., zawieraniu umowy sprzedaży samochodu służbowego, zawieraniu umów o udostępnianie samochodu służbowego i popełnienie przestępstwa określonego w art. 588 k.s.h. i 296 k.k., polegającego na skupowaniu akcji własnych Spółki za kwotę ponad 2 mln zł. Pismem z dnia 21 sierpnia 2008r. Zarząd pozwanej Spółki zawiadomił Prokuraturę Rejonową w G.o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez powoda J. P.

(1)byłego Prezesa Zarządu pozwanej Spółki oraz M. S.byłego Wiceprezesa Zarządu. Zarząd wskazał na możliwość popełnienia przez powoda J. P.

(1)i M. S.przestępstwa określonego w art. 296 k.k. w zw. z art. 585 k.s.h. i 588 k.s.h., polegającego na tym, że będąc członkami Zarządu zobowiązanymi do zajmowania się interesami majątkowymi pozwanej Spółki poprzez nadużycie uprawnień i niedopełnienie obowiązków w okresie od listopada 2007r. do kwietnia 2008r. wyrządzili pozwanej Spółce znaczną szkodę majątkową, nie mniejszą niż 2 mln zł poprzez: 1) zawarcie umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków Spółki położonych w P.za kwotę 2 mln zł netto mimo, że rynkowa wartość nieruchomości wynosiła w dniu przeprowadzenia transakcji ok. 6,5 mln zł netto; 2) zawarcie 447 umów nabycia 34.025 akcji własnych pozwanej Spółki o wartości nominalnej 10 zł za akcję, za łączną kwotę 2.301.750 zł bez wymaganych przez prawo i Statut Spółki uchwał Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, przez co spowodowali wydatek środków własnych pozwanej Spółki w kwocie co najmniej 2.301.750 zł i uszczuplenie kapitałów Spółki; 3) zawarcie umowy sprzedaży samochodu należącego do pozwanej Spółki na rzecz żony M. S.byłego Wiceprezesa Spółki za kwotę 10.000 zł mimo, że rynkowa wartość samochodu została określona przez strony umowy na kwotę 50.000 zł; 4) zawarcie „aneksu do umowy o pracę” z radcą prawnym zatrudnionym w pozwanej Spółce na warunkach rażąco odbiegających od warunków zatrudniania radców prawnych w Spółce, przy posiadaniu pełnej świadomości, że świadczenie pracy na rzecz Spółki będzie przez tego radcę prawnego w okresie, na który zawarty został „aneks” co najmniej wątpliwe, podczas gdy koszt zawarcia aneksu wynosił ok. 1 mln zł. Prokuratura Rejonowa w G.postanowieniem z dnia 25 września 2008r. wszczęła śledztwo pod sygnaturą 3 Ds. 195/08 w sprawie wyrządzenia przez powoda J. P.

(1)i M. S.szkody majątkowej pozwanej (...)S.A. w G.Postanowieniem z dnia 17 lutego 2009r. zatwierdzonym przez Prokuratora Rejonowego w G. w dniu 19 lutego 2009r. Komenda Miejska Policji w G.umorzyła śledztwo w sprawie: 1. wyrządzenia w okresie od lutego do maja 2008 r. w G.przez prezesa zarządu (...) (...) S.A. J. P.

(1)i wiceprezesa zarządu M. S.szkody majątkowej w wielkich rozmiarach spółce (...)S.A. poprzez nabycie przez spółkę 34.111 własnych akcji za łączną kwotę 2.387.700 zł, - tj. o czyn z art. 296 § 1 i 3 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk; 2. wyrządzenia w dniu 21.05.2008 r. w P.przez prezesa zarządu (...) S.A.J. P.

(1)i wiceprezesa zarządu M. S.szkody majątkowej w wielkich rozmiarach spółce (...) S.A. poprzez doprowadzenie do zbycia przez spółkę za kwotę 2.440.000 zł prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków w P.przy ul. (...)wycenionego przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 6.482.000 zł, tj. o czyn z art. 296 § 1 i 3 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk; 3. działania w dniu 16 czerwca 2008 r. w G.przez prezesa zarządu J. P.

(1)na szkodę zarządzanej przez niego spółki (...) S.A. poprzez sprzedaż I. S.samochodu należącego do spółki m-ki S. (...)za kwotę 10.000 zł przy wyliczonej wartości rynkowej pojazdu w kwocie 50.000 zł, tj. o czyn z art. 296 § 1 i 3 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk; 4. działania w dniu 18.04.2008 r. w G.przez prezesa zarządu J. P.

(1)i wiceprezesa zarządu M. S.na szkodę zarządzanej przez nich spółki (...) S.A. poprzez zawarcie aneksu nr (...)do umowy o pracę z radcą prawnym spółki (...)zmieniającym warunki jej zatrudnienia, tj. o czyn z art. 585 § 1 ksh – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk. (kserokopia postanowienia wraz z uzasadnieniem k.459-467). Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pokrzywdzony – pozwana (...)S.A. w G.. Sąd Okręgowy w Gdańsku XIV Wydział Karny postanowieniem z dnia 22 maja 2009r. po rozpoznaniu zażalenia pokrzywdzonego (...)SA na postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 17 lutego 2009r. zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.w dniu 19 lutego 2009r. w sprawie: wyrządzenia spółce (...) (...) SAszkody w wielkich rozmiarach przez członków zarządu poprzez nabycie akcji własnych; wyrządzenie spółce (...) (...) SAszkody w wielkich rozmiarach przez członków zarządu poprzez doprowadzenie do zbycia prawa użytkowania wieczystego poniżej wartości; działania przez Prezesa Zarządu (...) (...) SAna szkodę spółki poprzez sprzedaż samochodu należącego do spółki poniżej wartości oraz działania przez członków zarządu(...)SA na szkodę spółki poprzez zawarcie aneksu do umowy o pracę z radcą prawnym, zmieniającego warunki zatrudnienia - na podstawie art. 306 § 1 i 2 kpk, art. 329 kpk, art. 330 § 1 kpk, art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 438 pkt. 2 i 3 kpk: 1. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 postanowienia, 2. uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie czynów opisanych w punkcie 2, 3 i 4 postanowienia i przekazał w tej części sprawę do Prokuratury Rejonowej w G. do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009r. umorzone zostało śledztwo w sprawie prowadzonej pod sygnaturą 3 Ds. 167/09 w sprawie: - działania w dniu 16 czerwca 2008r. w G.przez Prezesa Zarządu J. P.

(1)na szkodę zarządzanej przez niego spółki (...)S.A. w G.poprzez sprzedaż I. S.samochodu należącego do spółki marki S. (...)za kwotę 10.000 zł przy wyliczonej wartości rynkowej pojazdu w kwocie 50.000 zł - tj. o czyn z art. 585 § 1 ksh – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk; - działania w dniu 18 kwietnia 2008r. w G.Prezesa zarządu J. P.

(1)i Wiceprezesa Zarządu M. S.na szkodę zarządzanej przez nich spółki (...)S.A. w G.poprzez zawarcie aneksu nr (...)do umowy o pracę z radcą prawnym spółki (...)zmieniającym warunki jej zatrudnienia - tj. o czyn z art. 585 § 1 ksh – wobec braku znamion czynu zabronionego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kp. Nadto postanowieniem z dnia 25 lutego 2010r. umorzono śledztwo w sprawie prowadzonej pod sygn. akt 3 Ds 1/10 w sprawie wyrządzenia w dniu 21 lutego 2008 r. w P.przez Członków Zarządu Spółki (...)S.A., tj. prezesa zarządu J. P.

(1)i wiceprezesa zarządu M. S.szkody majątkowej w wielkich rozmiarach – 4.482.000 zł wymienionej spółce, poprzez doprowadzenie do zbycia przez spółkę prawa użytkowania wieczystego i własności budynków w P.przy ul. (...), - tj. o czyn z art. 296 § 1 i 3 kk – wobec braku czynu zabronionego (na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk). Subsydiarnym aktem oskarżenia z dnia 29 marca 2010r. złożonym przez pozwaną (...) (...) SAw G.powód J. P.

(1)i M. S.oskarżeni zostali o to, że będąc członkami Zarządu (...)S.A. w G.zawarli najpierw w dniu 26 marca 2008r. umowę przedwstępną, a następnie w dniu 21 maja 2008 r. dokonali sprzedaży przysługującego(...) (...) SAw G.prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków za kwotę 2.000.000 zł netto, pomimo że wartość rynkowa nieruchomości wynosiła na dzień 21 maja 2008r. co najmniej 6.500.000 zł netto oraz pomimo faktu, że wskazana nieruchomość była wykorzystywana przez spółkę (...)S.A. w G.do bieżącej działalności, czym działali na szkodę spółki tj. o przestępstwo z art. 585 § 1 ksh. Sąd Rejonowy w Gdyni II Wydział Karny w wyniku przeprowadzonego postępowania wyrokiem z dnia 19 lipca 2011r.wydanym w sprawie o sygn. akt II K 777/10 uniewinnił powoda J. P.

(1)od zarzutu, jakoby działając wspólnie i w porozumieniu wraz z M. S.jako członkowie Zarządu pozwanej spółki, zawierając w dniu 26 marca 2008r. umowę przedwstępną sprzedaży, a następnie w dniu 21 maja 2008r. umowę przyrzeczoną sprzedaży, dokonali sprzedaży przysługującego pozwanej prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków, położonych na nieruchomości zlokalizowanej w P., obręb Z., dla której Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto w P., Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgi wieczyste nr KW (...), KW (...)oraz KW (...)za kwotę 2 mln zł netto, mimo że rynkowa wartość nieruchomości wynosiła na dzień 21 maja 2008r. co najmniej 6,5 mln zł netto oraz pomimo faktu, iż wyżej opisana nieruchomość była wykorzystywana przez pozwaną do bieżącej działalności, czym działali na szkodę pozwanej, tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h. Pozwana Spółka wniosła od przedmiotowego wyroku apelację. Sąd Okręgowy w Gdańsku V Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia 12 lipca 2012r. wydanym w sprawie o sygn. akt V Ka 465/12 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 19 lipca 2011r. wydany w sprawie o sygn. akt IIK 777/10, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Sąd Rejonowy w Gdyni II Wydział Karny wyrokiem z dnia 20 września 2010r. wydanym w sprawie II K 158/10 uniewinnił powoda J. P.

(1)jako byłego Prezesa Zarządu pozwanej Spółki oraz M. S.byłego W.spółki od zarzutu jakoby jako członkowie zarządu spółki (...)S.A. działali na jej szkodę poprzez zawarcie w dniu 18 kwietnia 2008r. aneksu nr (...)do umowy o pracę z radcą prawnym B. J., tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h., a nadto J. P.

(1)o to, że jako Prezes Zarządu pozwanej Spółki działał na jej szkodę poprzez zawarcie w dniu 16 czerwca 2008r. z I. S.umowy sprzedaży samochodu należącego do pozwanej Spółki marki S. (...), rok produkcji 2003 (...)za kwotę 10.000 zł przy określonej wartości rynkowej w kwocie 50.000zł, tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h. Pozwana (...)S.A. w G.wniosła od przedmiotowego wyroku apelację. Sąd Okręgowy w Gdańsku V Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia 20 marca 2012r. wydanym w sprawie o sygn. akt V Ka 92/12 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 20 września 2011r. w sprawie o sygn. akt 158/11, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Reasumując należy stwierdzić, że powód J. P.

(1)został uniewinniony od zarzutów:

1. jakoby działając wspólnie i w porozumieniu wraz z M. S. jako członkowie Zarządu pozwanej spółki, zawierając w dniu 26 marca 2008r. umowę przedwstępną sprzedaży, a następnie w dniu 21 maja 2008r. umowę przyrzeczoną sprzedaży, dokonali sprzedaży przysługującego pozwanej prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków, położonych na nieruchomości zlokalizowanej w P., obręb Z., dla której Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto w P., Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgi wieczyste nr KW (...), KW (...) oraz KW (...) za kwotę 2 mln zł netto, mimo że rynkowa wartość nieruchomości wynosiła na dzień 21 maja 2008r. co najmniej 6,5 mln zł netto oraz pomimo faktu, iż wyżej opisana nieruchomość była wykorzystywana przez pozwaną do bieżącej działalności;
2. jakoby jako Prezes Zarządu spółki (...) S.A. działał na jej szkodę poprzez zawarcie w dniu 18 kwietnia 2008r. aneksu nr (...)do umowy o pracę z radcą prawnym B. J., tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h.,
3. jakoby jako Prezes Zarządu spółki (...) (...) S.Adziałał na jej szkodę poprzez zawarcie w dniu 16 czerwca 2008r. z I. S.umowy sprzedaży samochodu należącego do pozwanej Spółki marki S. (...), rok produkcji 2003 (...)za kwotę 10.000 zł przy określonej wartości rynkowej w kwocie 50.000zł, tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h. Jednocześnie postanowieniem z dnia 17 lutego 2009r. zatwierdzonym przez Prokuratora Rejonowego w G.w dniu 19 lutego 2009r. umorzone zostało śledztwo w sprawiewyrządzenia w okresie od lutego do maja 2008 r. w G.przez Prezesa Zarządu (...) (...) S.A. J. P.

(1)szkody majątkowej w wielkich rozmiarach spółce (...)S.A. poprzez nabycie przez spółkę 34.111 własnych akcji za łączną kwotę 2.387.700 złtj. o czyn z art. 296 § 1 i 3 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego (na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk). Sąd Okręgowy w Gdańsku XIV Wydział Karny postanowieniem z dnia 22 maja 2009r. po rozpoznaniu zażalenia pokrzywdzonego (...) (...) SAna postanowienie o umorzeniu śledztwa - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie czynu opisanego wyżej. Bezspornym między stronami było również, że w okresie od sierpnia 2007r. do lipca 2008r. przeciętne wynagrodzenie powoda J. P.

(1)brutto ustalono na kwotę 36.908,32 złotych. Sąd Rejonowy w Gdyni powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie dowodów z dokumentów złożonych do akt sprawy oraz akt osobowych powoda, dowodu z przesłuchania stron oraz dowodu z zeznań świadków Z. Ś.i B. J.. Powyższe środki dowodowe okazały się przydatne do określenia takich ustaleń stanu faktycznego jak okoliczność zatrudnienia powoda w pozwanej Spółce, okoliczności związanych z przedstawionymi przez pozwaną Spółkę powodowi zarzutami, skutkującymi rozwiązaniem z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz wysokości otrzymywanego przez powoda wynagrodzenia za pracę. W tym kontekście należy wskazać, iż dowody z dokumentów zostały przez Sąd Rejonowy uznane za wiarygodne w całości, ponieważ ich autentyczność i wiarygodność nie była przez strony kwestionowana i jednocześnie nie wzbudziły one uzasadnionych wątpliwości Sądu. Wnioski wynikające z powyższych dokumentów pozwalają na odtworzenie spójnego, jednolitego obrazu stanu faktycznego w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści tych dokumentów. Sąd I instancji oparł się także na dowodzie z zeznań świadka B. J., uznając je za wiarygodne w całości, spójne i logiczne. Zeznania świadka B. J.okazały się pomocne dla ustalenia takich okoliczności stanu faktycznego, jak to że postanowienia aneksu do umowy o pracę z dnia 18 kwietnia 2008r. świadka stanowiły jedynie potwierdzenie dużo wcześniej istniejących, ustnych ustaleń stron co do warunków zatrudnienia tego radcy prawnego, przyczyn opóźnionego wejścia w życie postanowień aneksu, zakresu świadczonych usług pomocy prawnej na rzecz spółki, przyczyn i skutków ograniczenia zatrudnienia w zespole radców prawnych w pozwanej Spółce, wysokości otrzymywanego przez radców prawnych wynagrodzenia oraz przebiegu procesu wykupu menedżerskiego akcji prowadzonego przez Zarząd spółki. Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom świadka B. J., która zeznała, że z jej inicjatywy zostały wszczęte z Zarządem pozwanej spółki negocjacje dotyczące zmiany jej umowy o pracę w części dotyczącej użytkowania samochodu służbowego, jak również że ustalenia poczynione w roku 2008 w zakresie warunków płacy miały jedynie charakter potwierdzenia na piśmie wcześniejszych ustaleń, poczynionych już w roku

1. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka, że od 2006 roku Zarząd prowadził negocjacje z głównymi akcjonariuszami spółki, dotyczące nabycia od nich pakietu akcji (...)S.A., które zapowiadały się bardzo pomyślnie do przełomu lat 2007/2008, gdy jeden z akcjonariuszy (...)w sposób nie tyle oficjalny co dorozumiany zaczął je torpedować. Z uwagi na powyższe Zarząd pozwanej spółki, domniemując, że członkowie Zarządu (...), zasiadający jednocześnie w Radzie Nadzorczej wykonują działalność konkurencyjną wobec pozwanej spółki zwrócił się do Przewodniczącego Rady Nadzorczej z sugestią niezapoznawania ich z planem rzeczowo-inwestycyjnym pozwanej na rok
2. Powyższe zaostrzyło jedynie stosunki pomiędzy Zarządami obydwu spółek i Zarząd spółki (...) w konsekwencji tego w miesiącu maju 2008r. wystąpił do Zarządu pozwanej o umieszczeniu w porządku obrad Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia punktu dotyczącego zmian w organach spółki. Zeznania tego świadka we wskazanym wyżej zakresie były spójne, jasne i logiczne, pozbawione wewnętrznej sprzeczności i w przeważającym zakresie korespondowały ze sobą oraz z pozostałym zgromadzonym w sprawie i uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym z dokumentów, jak również z zeznaniami powoda przesłuchanego w charakterze strony. Jednocześnie Sąd Rejonowy uznał w przeważającym zakresie zeznania świadka Z. Ś., pełniącego do dnia 27 czerwca 2008r. funkcję Wiceprezesa Rady Nadzorczej pozwanej Spółki za niewiarygodne, a przede wszystkim co do tego, że: Zarządpozwanej spółki dopiero po skupieniu akcji od drobnych akcjonariuszy starał się, aby Rada Nadzorcza wyraziła zgodę na sprzedaż tych akcji spółce menadżerskiej w organizacji; Zarząd działał na szkodę spółki, skupując jej akcje oraz że świadek dowiedział się o skupowaniu akcji celem umorzenia dopiero z pisma Zarządu z dnia 18 kwietnia 2008r.” Sąd uznał zeznania tego świadka w tym zakresie za niewiarygodne, albowiem w żaden sposób nie korespondowały one z zeznaniami powoda J. P.

(1)oraz świadka B. J., którym Sąd dał wiarę, jak również z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom świadka Z. Ś.jedynie w zakresie, w jakim zeznał on, że Zarząd może skupić akcje celem ich umorzenia oraz że dowiedział się półtora roku temu, bądź dwa lata temu, że będzie taka formuła wykupienia akcji od głównych udziałowców poprzez spółkę menadżerską. W pozostałym zakresie zeznania tego świadka z uwagi na ich pobieżny charakter miały marginalne znaczenie w zakresie przyczyn rozwiązania z powodem umowy o pracę. Nadto Sąd ten dał wiarę zeznaniom powoda J. P.

(1)w tym zakresie, w którym wskazywał on, że: „Prezes Zarządu A. K.nie odbył z nim rozmowy na przełomie miesięcy czerwiec/lipiec 2008r., w trakcie której omawiane byłyby przyczyny rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia”; sprzedaż użytkowania wieczystego zgodnie ze Statutem spółki została przekazana do kompetencji Zarządu; stanu sprzedanej nieruchomości w P.; wyrażania zgody na sprzedaż nieruchomości przez Radę Nadzorczą; ustalonego zwyczaju w pozwanej spółce dotyczącego odsprzedawania używanych samochodów służbowych pracownikom, bądź ich współmałżonkom; przyczyn odsprzedania samochodu marki(...)rocznik 2003 współmałżonkowi Wiceprezesa Zarządu - Pani I. S.; okoliczności i przyczyn podpisania z radcą prawnym B. J.w miesiącu kwietniu 2008r. aneksu do jej umowy o pracę; poinformowania członków Rady Nadzorczej o zamiarze skupowania akcji drobnych akcjonariuszy; nabycia akcji od pracowników akcjonariuszy celem ich umorzenia; zmiany tytułu umowy kupna sprzedaży akcji od drobnych akcjonariuszy z „umowy zbycia akcji celem umorzenia” na „umowę zbycia akcji” oraz przyczyn zawiązania spółki menadżerskiej. Sąd Rejonowy w Gdyni zeznania powoda w powyższym zakresie uznał za szczegółowe, konsekwentne oraz logiczne i spójne z zebranym w pozostałym zakresie materiałem dowodowym. Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniom Prezesa pozwanej spółki (...)przesłuchanego w charakterze strony pozwanej odnośnie faktu przeprowadzenia przez niego jako nowo wybranego Prezesa Zarządu pozwanej Spółki z powodem rozmowy dotyczącej przyczyn wskazanych w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sąd uznał zeznania pozwanego w tym zakresie za niewiarygodne, albowiem nie korespondowały one z zeznaniami samego powoda, złożonymi po odebraniu przyrzeczenia, którym Sąd dał wiarę. Pozwany A. K.po odebraniu przyrzeczenia i podtrzymaniu przez powoda jego zeznań dotyczących nie odbycia spotkania i rozmowy pomiędzy nim a A. K., zarówno przed doręczeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę jak i po jego doręczeniu – na wyraźnie skierowane przez Przewodniczącego pytanie: „Czy chciałby zadać pytanie powodowi?”, ponieważ skoro spotkał się z powodem i przeprowadzał z nim rozmowę, o której zeznał to zna okoliczności tego spotkania – oświadczył, że nie ma pytań do powoda. W tym miejscu Sąd Rejonowy zaznaczył, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie stanowił sporu między stronami. Spór koncentrował się jedynie wokół oceny prawnej działań powoda w kontekście uregulowań wynikających z przepisów Kodeksu Spółek Handlowych, Kodeksu Pracy i łączącej strony umowy o pracę. W ocenie Sądu Rejonowego w Gdyni IV Wydziału Pracy powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowiła kwestia ewentualnie popełnionych przez pozwanego pracodawcę uchybień formalnych przy rozwiązywaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz zasadności przyczyn wskazanych przez pozwaną Spółkę w treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. W tym kontekście powód kwestionował legalność działania pozwanej, wskazując w szczególności na ogólnikowość przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Powód wywodził, iż przedstawione mu zarzuty nie mogą stanowić podstawy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Podkreślał również, że postępowania karne wszczęte na wniosek pozwanej Spółki w związku z zarzucanymi mu działaniami zakończyły się umorzeniem postępowania przygotowawczego lub prawomocnymi wyrokami uniewinniającymi. Pozwana Spółka szeroko uzasadniała natomiast zasadność rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia, akcentując w szczególności element szkody wyrządzonej działaniami powoda. Celem rozstrzygnięcia zawisłego sporu, Sąd musiał ustalić okoliczności związane z każdym z przedstawionych zarzutów i rozważyć czy uzasadniają one w świetle treści art. 56 § 1 k.p. żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz odszkodowania. Możliwość rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę w drodze jednostronnego oświadczenia woli należy do jego podstawowych uprawnień. Uprawnienie to wynika z istoty stosunku pracy jako stosunku prawnego opartego na umowie. Brak obopólnej akceptacji dla warunków umowy czy też sposobu postępowania drugiej strony może rodzić wolę zakończenia stosunku pracy przez pracownika czy też pracodawcę. Ze względu na funkcję społeczno-gospodarczą umowy o pracę, wola rozwiązania stosunku pracy doznaje jednak pewnych ograniczeń. Znajdują one swoje źródło w formie prawnej, na podstawie której doszło do nawiązania stosunku pracy lub w sposobie jego zakończenia. Spośród dostępnych sposobów rozwiązania stosunku pracy, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika stanowi sposób najbardziej drastyczny. Korzystający z tego trybu pracodawca, wyrażając dezaprobatę dla zachowania pracownika, rozwiązuje z nim umowę o pracę w trybie natychmiastowym, pozbawiając go z dnia na dzień spodziewanych środków utrzymania. Głównie z powodu tych właśnie konsekwencji oraz mając na względzie usprawiedliwiony interes pracownika, jak również - z drugiej strony - dobro zakładu i procesu pracy, ustawodawca - odmiennie niż ma to miejsce w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem - ograniczył możliwość rozwiązania umowy o pracę do konkretnych, wskazanych w Kodeksie Pracy przyczyn oraz uzależnił skuteczność oświadczenia woli pracodawcy od złożenia go w określonym przedziale czasu od momentu, w którym pracodawca dowiedział się o rzeczonej przyczynie. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 k.p. rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika może nastąpić w trzech przypadkach, z których każdy stanowi samodzielną podstawę do złożenia oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Są to sytuacje: 1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, 2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem, 3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Tak utworzony katalog jest katalogiem zamkniętym i obejmuje wszystkie przypadki, w których ustawodawca mając na względzie cel umowy o pracę oraz usprawiedliwiony interes pracodawcy dopuszcza jej rozwiązanie bez wypowiedzenia z winy pracownika. Należy przy tym podkreślić, że jednostronne oświadczenie woli pracodawcy, w sensie prawnym zachowuje swoją skuteczność niezależnie od ewentualnych wad (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2009r. w sprawie II PK 264/08). Pracownik w ramach instytucji sądowej kontroli decyzji pracodawcy może jednakże kwestionować zgodność oświadczenia woli pracodawcy z prawem i żądać przywrócenia do pracy lub wypłacenia odszkodowania w wysokości określonej przez przepisy prawa pracy. Rozpoznając powództwo pracownika, Sąd sprawdza, czy rozwiązując umowę o pracę bez wypowiedzenia, pracodawca nie naruszył przepisów regulujących ten tryb zakończenia stosunku pracy oraz rozstrzyga o zasadności zgłoszonego roszczenia przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu (art. 56 § 1 k.p.). Jednocześnie, lakoniczne stwierdzenie o „naruszeniu przepisów regulujących rozwiązywanie umowę o pracę” w trybie art. 52 lub 53 k.p. nakazuje sprawdzenie czy pracodawca dochował warunków formalnych rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz oceny powołanych przez niego przyczyn rozwiązania umowy o pracę w kontekście powołanej podstawy prawnej oraz ustalonego stanu faktycznego. W pierwszej kolejności Sąd Rejonowy skupił się w swoich rozważaniach na dokonaniu oceny czy pozwany pracodawca dopełnił wymogów formalnych rozwiązując z pracownikiem umowę o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. Zgodność pod względem formalnym złożonego przez pozwanego oświadczenia kwestionował powód wskazując, iż de facto nie zawiera ono uzasadnienia rozwiązania umowy o pracę, gdyż przyczyny podane przez pozwanego pracodawcę są identyczne jak w odniesieniu do osoby WiceprezesaM. S.. Powód zarzucił również, iż przyczyny wskazane przez pozwanego nie są konkretne, a ich poziom ogólności nie pozwala mu na poznanie rzeczywistych przyczyn rozwiązania z nim umowy o pracę. Powód wskazał również, iż przytoczone w odpowiedzi na pozew okoliczności i załączone dokumenty świadczą jedynie o tym, że pozwana wymagała informacji od powoda w zakresie prowadzonych przez niego działań w okresie, gdy sprawował on funkcję Prezesa Zarządu. W żadnym wypadku nie można przyjąć, iż z treści wymienianych przez strony pism wynika, iż po odwołaniu go z funkcji Prezesa Zarządu a przed rozwiązaniem umowy o pracę powód był informowany o przyczynach rozwiązania stosunku pracy. Powód stwierdził również, że zarzucane mu naruszenia nie mają charakteru ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, a także nie można na ich podstawie przyjąć, iż rzekome popełnienie przez powoda przestępstwa było oczywiste, a to z uwagi na fakt, iż pozwana zasięgała opinii prawnej w zakresie możliwości skupu akcji własnych, jak równieżze względu na wynik toczących się w przedmiocie powołanych przez pozwanego zarzutów postępowań karnych. W kontekście normy art. 52 § 2 k.p. powód wskazywał, iż o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę pozwany wiedział wcześniej niż na miesiąc przed jej rozwiązaniem. Powód podał, iż o okoliczności tej świadczy zarówno ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (...)., pismo z dnia 9 lutego 2007r. dotyczące zamiaru wystąpienia do Skarbu Państwa z wnioskiem o zbycie na rzecz Spółki przez Skarb Państwa posiadanego pakietu akcji celem ich umorzenia, aneks do umowy o pracę z dnia 18 kwietnia 2008r. oraz treść odpowiedzi na pozew. Powód podkreślił, iż nie można przyjąć, że wszczęcie postępowania wyjaśniającego przez nowy Zarząd jest równoznaczne z powzięciem informacji przez Spółkę o przyczynach rozwiązania umowy o pracę z powodem. Natomiast pozwany podnosił, iż nie może być mowy o braku konkretności przyczyny, albowiem powód był wzywany do wyjaśnienia kwestii wskazanych w późniejszym oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę. Pozwany stwierdził, iż powód został poinformowany w przeprowadzonej rozmowie, iż ujawnione nieprawidłowości skutkować będą rozwiązaniem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Pozwany wskazał, iż dopiero w dniu 17 czerwca 2008r. członkowie Rady Nadzorczej Spółki otrzymali proponowany porządek posiedzenia Rady Nadzorczej, zwołanego na dzień 30 czerwca 2008r., z treści którego wynikało, że doszło do skupu akcji, bez zgody uprawnionego organu. W kontekście argumentacji powoda, pozwany wskazał, iż zgodnie z art. 3 1 § 1 k.p. czynności z zakresu prawa pracy w imieniu jednostki organizacyjnej podejmuje organ zarządzający tą jednostką, a nowy Zarząd Spółki został powołany w dniu 19 czerwca 2008r. i dopiero przeprowadzone przez niego działania, w tym przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, pozwoliły na zweryfikowanie ujawnionych działań powoda. Pozwany podkreślił również, iż w żadnym z pism po wręczeniu oświadczenia pracodawcy powód nie wskazywał, że nie rozumie stawianych mu zarzutów, a co najwyżej powód uchylał się od udzielenia odpowiedzi. Mając na uwadze przedstawione twierdzenia stron, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy stwierdził, iż pozwany pracodawca dochował wymogów formalnych jakie stawia prawo przed pracodawcą w przypadku rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony. Oświadczenie pozwanego zawierało wszelkie niezbędne w tym względzie elementy, w szczególności posiadało formę pisemną, zawierało przyczyny uzasadniające decyzję pracodawcy oraz pouczenie o prawie odwołania się od tej decyzji do Sądu Pracy w przepisanym prawem terminie. Odnosząc się do zarzutów powoda należy wskazać, iż nie ma zdaniem Sądu merytorycznych podstaw, by stwierdzić, że powtórzenie w tożsamym stanie faktycznym i prawnym przyczyn rozwiązania zastosowanych w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę w stosunku do innego pracownika świadczy o braku wskazania przyczyny, zwłaszcza gdy pracownicy ci wchodzili w skład jednego organu pracodawcy. Jakkolwiek zrozumiałe jest, iż przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę podana przez pracodawcę powinna w sposób odpowiednio zindywidualizowany określać przyczyny, na podstawie których zdecydował on na zakończenie stosunku pracy z danym pracownikiem. O tyle ewentualna szablonowość przyczyny uzasadniającej może być podstawą skutecznego zarzutu jedynie w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego okaże się, że była ona nieprawdziwa. Zakładanie a priori braku podania przez pracodawcę przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę, z uwagi na jej tożsamość z przyczyną uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę wskazaną w oświadczeniu skierowanym do innego pracownika, nie tylko z czysto rozumowego punktu widzenia w nieuzasadniony sposób ograniczałaby swobodę pracodawcy co do możliwości rozwiązania stosunku pracy, ale również nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Ustawodawca w treści art. 30 k.p. ani w żadnym innym przepisie Kodeksu Pracy nie przewidział konieczności podania przez pracodawcę przyczyny uzasadniającej innej niż przyczyna wskazana w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę skierowanym do innego zwalnianego pracownika. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut braku konkretności przyczyny i wiedzy powoda na temat zarzucanych mu uchybień. Przebieg posiedzenia Rady Nadzorczej, a także późniejsza korespondencja stron świadczą o tym, iż powód miał świadomość co stanowi przedmiot zarzutu pracodawcy. Lakoniczne sformułowanie oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę nie świadczy o jego wadliwości. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pracodawca nie jest zobowiązany do szczegółowego opisania zarzucanego pracownikowi zachowania, o ile pracownik wiedział co się za stawianym mu zarzutem kryje (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2012r. w sprawie II PK 312/11). W przedmiocie zarzutu naruszenia przez pozwaną terminu wskazanego w art. 52 § 2 k.p. trzeba wskazać, iż Sąd nie stwierdził, ażeby pozwany pracodawca przekroczył ten termin. Należy przy tym zauważyć, że sytuacja, do której doszło w pozwanym zakładzie pracy miała charakter szczególny. Zgodnie z treścią art. 3 1 § 1 k.p. za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką, albo inna wyznaczona do tego osoba. W stosunku do pozwanego pracodawcy jako osoby prawnej wykonującej działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej organem zarządzającym, o którym mowa w powyższym przepisie jest Zarząd (art. 368 § 1 k.s.h.). Zarząd w pozwanej Spółce był dwuosobowy, a wjego skład wchodził powód J. P.

(1)i M. S., tj. osoby, wobec których wysunięte zostały określone w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę zarzuty. Organ ten w tym składzie osobowym nie mógł z oczywistych względów pełnić roli, jaką przypisał mu ww. przepis, ponieważ jego członkowie zostali odwołani. Sytuacja ta zrodziła szereg pytań, w szczególności: czy uprawnionym do czynności z zakresu prawa pracy był inny organ pozwanej Spółki oraz jak należy liczyć termin określony w przepisie art. 52 § 2 k.p. W celu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania należało zastanowić się nad naturą więzi prawnej łączącej powoda z pozwaną Spółką. Należy zauważyć, że sytuacja prawna powoda w stosunku do pozwanej Spółki ukształtowana została w oparciu o dwa węzły prawne: wewnątrzorganizacyjny stosunek prawny, związany z pełnieniem funkcji Prezesa Zarządu oraz stosunek pracy nawiązany umową o pracę. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem wyrażonym w wyroku z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie II UK 282/11 „Członek Zarządu, któremu powierzono funkcję na podstawie umowy o pracę poza stosunkiem mającym podstawę w prawie handlowym, pozostaje w stosunku pracy. Odrębność stosunku organizacyjnoprawnego i stosunku pracy członka zarządu spółki prawa handlowego powoduje, że z odwołaniem pracownika z funkcji w zarządzie ustaje tylko stosunek organizacyjnoprawny, a stosunek pracy trwa do czasu, aż zostanie rozwiązany przez pracodawcę.” Jak z powyższego wynika stosunek wewnątrzorganizacyjny i stosunek pracy stanowią dwa, w zasadzie niezależne, węzły prawne. Z tej przyczyny pełnienie przez pracownika funkcji Prezesa Zarządu Spółki Akcyjnej nie stanowi przeszkody prawnej w rozwiązaniu z nim umowy o pracę, zachowany musi jednak zostać określony tok postępowania. W praktyce, wykształciły się dwa modele. Rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem pełniącym funkcję Prezesa Zarządu może nastąpić wraz z odwołaniem go z funkcji w Zarządzie w drodze uchwały Rady Nadzorczej, albo po pozbawieniu go pełnionej funkcji przez odpowiednie oświadczenie złożone przez nowoukonstytuowany Zarząd (por. wyrok Sądu Najwyższego z