z art. 64§1 kk 1. Oskarżonego D. N. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
z art. 64§1 kk skazuje go, zaś na podstawie art.
kk, a mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie z dnia 14 marca 2013r. sygn. akt VK 381/12 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydział Karny z dnia 28 sierpnia 2013r. sygn. akt IIK 330/13 (karta karna, k. 46, odpis wyroku, k. 10). Jednocześnie oskarżony nie stosował się do orzeczonego wyrokiem w sprawie sygn. akt VK 381/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Zakaz ten został orzeczony na okres 4 lat i rozpoczął swój bieg w dniu uprawomocnienia się wyroku- 29.07.2013r., lecz zgodnie z art. 43§2a kk uległ zawieszeniu na czas odbywania przez oskarżonego kar pozbawienia wolności ( w sprawie VK 8/14- w okresie od 19.06.2014r. do 19.12.2014r., w sprawie VK 355/13- w okresie od 1.10.2013r. do 19.12.2013r. i od 19.12.2014r. do 30.09.2015r., w sprawie IIK 208/15- w okresie od 30.09.2015r. do 9.02.2017r.- czyli łącznie na okres 1.045 dni)., co oznacza, że zakończy bieg w dniu 8 czerwca 2020r. Oskarżony D. N. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym (wyjaśnienia oskarżonego k. 25-26, 58 ). W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie budzą najmniejszych wątpliwości. Znajdują one potwierdzenie w protokole użycia A. oraz zeznaniach świadka, wobec czego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za w pełni wiarygodny. Pozwala na przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego w art.
Z art. 115 § 16 kk wynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Bacząc przy tym na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia, przyjąć należało, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisanego w art.
kk typu kwalifikowanego omawianego przestępstwa, albowiem był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz dopuścił się czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Oskarżony nadto dopuścił się przestępstwa w warunkach recydywy z art. 64§1 kk, bo po upływie nieco ponad 1 roku i 6 miesięcy od odbycia kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo z art.
kk w sprawie IIK 330/13 w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności (warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary połączonej wyrokiem łącznym w sprawie sygn. akt IIK 208/15- 9 lutego 2017r.) oraz po upływie niespełna 3 lat od odbycia kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo z art.
kk w sprawie VK 381/13 w wymiarze również 10 miesięcy pozbawienia wolności (koniec kary połączonej wyrokiem łącznym w sprawie sygn. akt VK 355/13- 30 września 2015r.). Jednym z warunków, od spełnienia którego uzależniona jest możliwość przyjęcia, iż sprawca danego czynu dopuszcza się go w warunkach powrotu do przestępstwa unormowanych w art. 64§1 kk jest ustalenie, że został on uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy i że odbył karę co najmniej w takiej wysokości. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż przez tak orzeczoną karę należy rozumieć zasadniczą, jednostkową karę pozbawienia wolności, która to kara w przypadku objęcia jej wyrokiem łącznym musi być wymierzona chociażby za jedno z przestępstw poprzednich, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego, właśnie w rozmiarze nie niższym niż 6 miesięcy (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2012 r. II AKa 126/12 tak też uchwała SN z dnia 24 IV 1985 r. VI KZP 5/85 OSNKW 1985/7-8/54). Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, w tym znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego oraz jego dotychczasową wielokrotną karalność (karta karna, k. 46). Historia uprzednich skazań i odbytych przez D. N. kar wskazuje, że oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków. W dalszym ciągu nie przestrzega porządku prawnego i obowiązujących norm prawnych, ewidentnie je lekceważąc. Proces resocjalizacji podczas dotychczasowych kar pozbawienia wolności nie powiódł się w przypadku oskarżonego. W zasadzie po każdym opuszczeniu zakładu karnego, D. N. powracał do przestępnego zachowania. Z tego względu, zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione jest wymierzenie oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności. Należało również uwzględnić treść przepisu art. 69§1 kk, który wyklucza możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa był już skazany na karę pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42§3 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Na zasadzie art. 43a§2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000,00 złotych. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, który pracuje dorywczo, w perspektywie ma do odbycia karę pozbawienia wolności, Sąd na zasadzie art. 624§1 kpk zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.