W ocenie Sądu Okręgowego przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie nie było konieczne, gdyż z okoliczności prawnych i faktycznych niniejszej sprawy nie wynika żadna okoliczność uzasadniająca jej przeprowadzenie, w szczególności o podjęcie takiej czynności sądowej odwołujący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wnosił w myśl art.
Postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych ZUS (...) Oddziału w W. oraz opinii biegłych sądowych w myśl postanowienia z dnia 28 lutego 2018 r. (k. 213 a.s.). Spór w niniejszej sprawie dotyczył ustalenia, czy odwołujący R. S. spełnia warunki do uzyskania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Kwestie związane z nabyciem prawa do ww. świadczenia ustawodawca uregulował w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1773). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej przy ustalaniu prawa do renty z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości świadczenia oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03). Przepis art. 12 powołanej wyżej ustawy rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 w/w przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 r., II URN 111/79). Równocześnie zgodnie z treścią art. 13 ustawy emerytalnej, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenie niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak też możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możność przekwalifikowania zawodowego. W myśl ustępu 3 cytowanego przepisu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań do odzyskania zdolności do pracy, gdy zaś takie rokowania takie istnieją, orzeka się okresową niezdolność do pracy. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentrowała się wokół ustalenia, czy odwołujący spełnił przesłanki do pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Bezspornym jest, że odwołujący uległ wypadkowi przy pracy w dniu 21 października 2005 r., na skutek którego doznał urazu kręgosłupa i głowy, jak również fakt, że z tej przyczyny był okresowo niezdolny do pracy i pobierał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, które to świadczenie przysługiwało mu do 30 kwietnia 2014 r. Na podstawie kwestionowanej decyzji z dnia 11 sierpnia 2016 r. organ rentowy odmówił przyznania odwołującemu prawa do świadczenia rentowego w związku z wypadkiem przy pracy powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS, która uznała, iż nie jest on osobą niezdolną do pracy. Odwołujący zakwestionował powyższe stanowisko organu rentowego wskazując, iż jego stan zdrowia nie uległ poprawie, lecz dalszemu pogorszeniu, tym samym w dalszym ciągu jest niezdolny do wykonywania pracy. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd badał, czy stan zdrowia odwołującego uzasadnia stwierdzenie, że jest on osobą niezdolną do pracy, czy też nie, jak również czy ewentualna niezdolność pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy doznanym w październiku 2005 roku. Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga z reguły wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo - lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 r., III AUa 1609/15). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem dokumentacji medycznej odwołującego oraz w oparciu o jej analizę dokonaną przez powołanych na wniosek odwołującego biegłych sądowych lekarzy z zakresu ortopedii, neurologii, okulistyki oraz psychologii. W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd Okręgowy stwierdził, iż stan zdrowia odwołującego na dzień wydania skarżonej decyzji nie uzasadniał uznania go za osobę niezdolną do pracy choćby w stopniu częściowym. Przede wszystkim Sąd miał na względzie, że żaden z biegłych sądowych nie znalazł medycznych podstaw do uznania odwołującego za osobę niezdolna do pracy. Niewątpliwie na skutek wypadku z października 2005 roku odwołujący doznał poważnego uszczerbku na zdrowiu w postaci przede wszystkim kompresyjnego złamania trzonów kręgów Th8-Th12 oraz urazu głowy i w związku z tym był okresowo niezdolny do pracy. Stopień naruszeń organizmu odwołującego doznanych na skutek tych urazów uzasadniał długotrwałe leczenie rehabilitacyjne oraz orzeczenie świadczenia rentowego. W ocenie biegłego ortopedy stan zdrowia odwołującego uległ poprawie, a stwierdzony w 2005 roku uraz kręgosłupa uległ wygojeniu, co potwierdzają wyniki badań MR z 3 marca 2015 r. Obraz wygojonego urazu kręgosłupa nie może zdaniem biegłego uzasadniać stwierdzenia nawet częściowej niezdolności do pracy. Stanowisko biegłego ortopedy korespondowało z oceną biegłej neurolog, która ani w dokumentacji medycznej odwołującego, ani też w badaniu klinicznym nie stwierdziła u odwołującego żadnych istotnych odchyleń od normy. Biegły okulista potwierdził rozpoznane u odwołującego schorzenie H. oraz uszkodzenie unerwienia układu współczulnego poza gałką oczną, jednakże wskazał, że schorzenia te mają nieznaczny charakter i nie wpływają na zdolność widzenia odwołującego i tym samym nie wywołują ograniczeń stanu zdrowia mogących powodować niezdolność do wykonywania pracy. Biegły wskazał również, że stan narządu wzroku odwołującego jest dobry i charakteryzuje się prawidłowym widzeniem zarówno w dali, jak i w bliskiej odległości. Również w zakresie stanu psychicznego Sąd nie miał podstaw do stwierdzenia takich naruszeń organizmu, które uzasadniałyby stwierdzenie niezdolności do pracy – biegła psycholog wskazała co prawda na występowanie u odwołującego pewnego obniżenia funkcji poznawczych, przy czym wskazała jednak, że ma ono podłoże emocjonalne. Odwołujący w toku postępowania powoływał się przede wszystkim na występowanie silnych dolegliwości bólowych, które ograniczają jego swobodę ruchów i że w związku z tym musi przyjmować silne leki przeciwbólowe, jednakże przeprowadzone przez biegłych badania nie potwierdziły ani tych okoliczności ani tez konieczności stosowania przez odwołującego środków farmakologicznych. Sąd miał przy tym na uwadze, że zarówno biegły ortopeda, jak i biegła neurolog w opisie badań klinicznych wskazywali na fakt demonstrowania przez odwołującego ograniczeń w zakresie ruchomości kręgosłupa w odcinku szyjnym i piersiowym, o czym miały świadczyć odmowa wykonania poleceń wykonania danych ruchów w trakcie badania przez ortopedę, jak i brak wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych podczas badania neurologicznego. Okoliczności te, wobec braku jednoznacznego wpływu rozpoznanych u odwołującego schorzeń na jego zdolność do pracy, jak również na tle stwierdzonej przez biegłą psycholog postawy odwołującego, nie dawały przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że występujące u niego dolegliwości miały charakter znaczny, uniemożliwiający wykonywanie mu pracy zgodnie z kwalifikacjami. Mając na względzie kompleksowy i rzetelny charakter sporządzonych opinii biegłych Sąd podzielił ich wnioski orzecznicze w całości. Opinie biegłych zostały wydane na podstawie właściwych przesłanek (badań lekarskich, zaświadczeń o stanie zdrowia i przebytym leczeniu). Odwołujący kwestionował opinie biegłych, zgłaszając w toku postępowania zastrzeżenia co do ich treści, jednakże Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania tych zarzutów za zasadne. Sąd miał na względzie, że odwołujący wnosił o uzupełnienie opinii przez biegłych, którzy przedstawili w sprawie także opinie uzupełniające, w których wyjaśnili podniesione wątpliwości i podtrzymali swoje stanowiska w sprawie co do oceny stanu zdrowia odwołującego w kontekście jego zdolności do pracy. Zważyć należy, że opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi rozeznanie i zrozumienie dziedziny (rozstrzyganej kwestii) wymagającej wiadomości specjalnych. W tym znaczeniu biegły jest pomocnikiem sądu, jednakże prezentuje własne stanowisko w kwestii, którą sąd rozstrzyga. Biegły zachowuje niezawisłość co do merytorycznej treści opinii, co zapewnia prawidłową rolę tej opinii w postępowaniu sądowym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 stycznia 1997 r., I CKN 44/96, niepubl.). Subiektywne odczucie strony co do jej stanu zdrowia nie może skutkować wzruszeniem wniosków poczynionych przez biegłych z zakresu medycyny, którzy są specjalistami w swoich dziedzinach i którzy ponadto wydali opinię w oparciu o całokształt udostępnionej w toku postępowania dokumentacji medycznej oraz badanie przedmiotowe wnioskodawcy oraz w sposób przekonywujący uzasadnili swoje stanowisko (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1998 r., II UKN 466/97). W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd Okręgowy stwierdził, iż stan zdrowia odwołującego na dzień wydania skarżonej decyzji nie uzasadnia uznania go za osobę niezdolną do pracy. Opinie biegłych co do oceny stanu zdrowia odwołującego w zakresie zdiagnozowanych u niego schorzeń, stopnia ich zaawansowania oraz ich wpływu na możliwość wykonywania pracy były jednoznaczne. Sąd zważył ponadto, że odwołujący posiada wykształcenie jako technik-mechanik, pracował również pewien czas jako kurier, przy czym w świetle opinii biegłych sądowych nie ma podstaw do uznania, iż odwołujący jest znacząco ograniczony w wykonywaniu wymienionych zawodów. Powyższe zawody niewątpliwie mają charakter lekkich lub średnich prac fizycznych, których wykonywanie może sprawiać odwołującemu pewne trudności, jednakże zebrane w sprawie dowody nie wskazują, aby odwołujący, nawet przy uwzględnieniu zgłaszanych dolegliwości bólowych, był na tyle ograniczony ze względu na swój stan zdrowia, aby prac tych nie mógł wykonywać. Stan zdrowia odwołującego na dzień wydania skarżonej decyzji, ustalony przez Sąd w toku niniejszego procesu, nie wywołuje u niego naruszenia sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym orzeczenie niezdolności do pracy w stopniu choćby częściowym. W tych okolicznościach odwołanie R. S. było niezasadne i podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. w związku z art.
SSO Włodzimierz Czechowicz Zarządzenie:(...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.