II K 187/18

(1)c. S. i D. z d. T. ur. (...) w G. oskarżonego o to, że: 1. W dniu 09 listopada 2017r. w G. groziła słownie zrobieniem krzywdy swojej córce A. G.

(1)a następnie uderzyła ją w twarz czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, iż będą spełnione tj. o czyn z art. 190§1 kk i art. 217§1 kk w zw. z art. 11§2 kk 2. W dniu 05 marca 2018r. w G. groziła córce A. G.

(1)pobiciem jej, czym wzbudziła w zagrożonej uzasadniona obawę, ze groźba ta będzie spełniona tj. o czyn z art. 190§1kk 1. Oskarżoną B. O.

(1)uniewinniania od popełnienia obu zarzucanych jej czynów. 2. Kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt. II K 187/18 UZASADNIENIE B. O.

(1)( 41 lat) mieszka u swego konkubenta w msc. B.koło G.. Jest matką czwórki dzieci, ale jest pozbawiona władzy rodzicielskiej co do nich. Córka A. G.

(1)( l. 14), co do której pozbawiona jest władzy rodzicielskiej od 25.01.2018r. aktualnie pozostaje w rodzinie zastępczej u starszej córki P. G.

(1). ( dane oskarżonej k. 70-71, wyjaśnienia oskarżonej k.126, odpis postanowienia Sądu Rodzinnego k. 122, odpis z USC k. 12. B. O.

(1)została oskarżona o dwa przestępstwa na szkodę małoletniej A. G.

(1)1. W dniu 09 listopada 2017r. w G. groziła słownie zrobieniem krzywdy swojej córce A. G.

(1)a następnie uderzyła ją w twarz czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, iż będą spełnione ( z art. 190§1kk, art. 217§1kk w zw. z art. 11§2kk) 2. W dniu 05 marca 2018r. w G. groziła córce A. G.

(1)pobiciem jej, czym wzbudziła w zagrożonej uzasadniona obawę, że groźba ta będzie spełniona( z art. 190§1kk). Jedynym dowodem oskarżyciela publicznego na sprawstwo i winę B. O. są zeznania małoletniej córki oskarżonej A. G.

(1)złożone przez nią dwukrotnie w postępowaniu przygotowawczym. Za pierwszym razem- zeznając na okoliczność zdarzenia z 09.11.2017r. A. G. podała, że spotkała matkę w pobliżu swojej szkoły na ul. (...) w G., gdy ta przyszła tam ze swoim partnerem i z pretensjami, że „ nie odbiera zaproszeń na facebook od jej partnera” (M.). Zagroziła wtedy zrobieniem jej krzywdy. Ponadto miała uderzyć ją w twarz w lewy policzek, a jej partner też ja uderzył „poprawił jeden raz” (zeznania A. G. k. 17). W wyniku tego zajścia miała mieć zaczerwieniony policzek. O zdarzeniu tym małoletnia powiedziała psycholog z (...) Dziecka- I. K.

(1). Ta zeznając w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem ( k. 2-3, 110v) potwierdziła, że małoletnia A. G., która mieszkała wówczas w (...) Dziecka (Dom dla Dzieci J.) opowiedziała jej o tym zdarzeniu, tyle tylko, że nic nie wspominała o udziale w zajściu partnera matki. Świadek też nie widziała u małoletniej żadnych obrażeń, w tym zaczerwienienia policzka ( k. 3). Podczas rozprawy świadek scharakteryzowała małoletnią jako osobę trudną, z problemami, której zdarzało się oszukiwać, konfabulować, przekręcać fakty, naciągać. Podobnie opisała małoletnią jej wychowawczyni z (...) Dziecka Ł. R. (zeznania k.11,111). Świadek podała jednocześnie, że małoletnia bardzo negatywnie wypowiada się o oskarżonej, że jej się boi. W dniu 05.03.2018r. A. G. jakiś czas po skończonych zajęciach w Szkole (...)nr (...)weszła do gabinetu nauczycieli. Była zapłakana i wystraszona. Obecnej w gabinecie pedagog szkolnej I. Ł. i psycholog K. K., opowiedziała, że przed szkołą zaczepiła ją matka B. O.. Krzyczała na nią i groziła jej pobiciem. ( zeznania I. Ł. k. 33-34, k. 110). Przebieg tego zajścia opowiedziała również swojej starszej siostrze P. G.

(1), z którą już wówczas mieszkała na stancji na ul. (...) w pobliżu szkoły (zeznania P. G. k. 117, A. G. k. 43) oraz wychowawczyni M. C. (k.36). Z powyższego wynika, że żadna z przywołanych wyżej osób nie była bezpośrednim świadkiem, któregokolwiek ze zdarzeń opisanych przez małoletnią. Także siostra P. G.

(1)będąca już w dacie 05.03.2018r. rodziną zastępczą dla małoletniej przebieg zdarzeń znała tylko z jej opisu, bo to za jej namową małoletnia każde zdarzenie z udziałem matki miała zgłaszać nauczycielom. Obie siostry mają bardzo złe relacje z oskarżoną B. O.. P. G. oskarżała matkę o przemoc w rodzinie, B. O. z kolei posądza starszą córkę, że ta mści się na niej za zeznawanie w sprawie IIK 257/15 przeciwko byłemu mężowi P. O. oskarżonemu wówczas o molestowanie seksualne najmłodszej córki, z którym ta utrzymuje teraz stosunki seksualne. (k. 127). Oskarżona B. O. nie przyznała się do popełnienia żadnego z zarzucanych jej czynów. Odnośnie pierwszego wyjaśniała, że tego dnia w ogóle pokrzywdzonej nie widziała tylko dostała sms-a od matki, jakoby miała pobić w tym dniu córkę (k.61). Potwierdził to w zeznaniach M. P. (k.127). Zaprzeczył też, aby oskarżona w jego obecności groziła lub pobiła małoletnią ( k.126-127). Odnośnie sytuacji z 05.03.2018r. B. O. potwierdziła, że spotkała córkę w pobliżu jej szkoły, bo było to po drodze do domu, gdy wracała z rozprawy z Sądu w sprawie byłego męża. Przywitały się wtedy i przez chwile rozmawiały. Zaprzeczyła, by wówczas groziła córce. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu odtworzenia monitoringu (k. 65) wynika, że małoletnia spotkała wówczas inną dorosłą osobę i przez pewien czas szły obok siebie w sposób nie nasuwający żadnych podejrzeń. Z nagrania trudno stwierdzić, by tą osobą dorosłą była oskarżona. A. G.

(1)ma 14 lat, uczy się w szkole (...)z uwagi na upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim ( k. 77v, k. 117v). Przez nauczycieli charakteryzowana jest jako osoba sprawująca problemy wychowawcze, czasami wulgarna, prowokująca, zaczepna, konfabulująca, oczekująca uwagi innych (k. 77,11,111,33-34,110). Podobnie ocenił ją również świadek D. P.

(1)(k. 108-109), który od prawie roku sprawował nad nią kuratele sądową w związku z procedurą umieszczenia jej w rodzinie zastępczej. Świadek ten zetknął się z obiema siostrami, gdy sporządzał wywiady dla Sądu Rodzinnego także w związku z urlopowaniem małoletniej w (...) Dziecka. Kontaktował się z siostrami nie rzadziej niż raz w miesiącu. Bardzo często słyszał od nich, że oskarżona nachodzi je, nęka telefonami. Świadek rozmawiała o tym z oskarżoną, która temu zaprzeczyła i ogólnie przedstawiła mu się w dobrym świetle (k.53v). Z czasem sam zaczął wątpić w wiarygodność zarówno P. G.

(1)jak i małoletniej, zwłaszcza po informacjach od tej ostatniej, że ktoś zaatakować miał ja bronią palną, a innym razem, ze rzucał w nią butelką. Już w pierwszej wypowiedzi na rozprawie skonkludował „ ta sytuacja jest dla mnie niejasna” ( D. P. k. 108-109). P. G.

(3)odnosząc się w czasie rozprawy do obu tych kwestii przyznała, ze małoletnia siostra po tych jej doniesieniach o rzucaniu w nią butelkami i grożeniu jej przez mężczyznę z bronią w ręku, trafiła do Szpitala psychiatrycznego w O., gdzie przebywała w okresie od 14.06-14.07.2018r. Gdzie stwierdzono u niej depresje lękową. W szpitalu powiedziano jej też, że siostra wyolbrzymia sytuacje ( zeznania P. G. k. 117v). Sąd podzielił zeznania wyżej wymienionych świadków- osób dorosłych, co do tego, że tej treści relacje o obu zdarzeniach z udziałem oskarżonej z 09.11.2017r. i 05.03.2018r. od małoletniej A. G. usłyszeli. Tych relacji jest wiele i są one konsekwentne, pochodzą od osób poważnych, kompetentnych, na co dzień obcujących z dziećmi. Nie znaczy to jednak zdaniem Sądu, że dowodzą one prawdziwości przebiegu tych zdarzeń. Sama małoletnia, jak wspomniano wyżej, przesłuchana była w tzw. Niebieskim P. z udziałem psychologa I. K., która następnie sporządziła pisemną opinię (k. 77-78). Z opinii tej, ale i z odtworzonych na rozprawie obu nagrań zeznań małoletniej wynika, ze podczas przesłuchania małoletnia zasłaniała się rękami i włosami, unikała kontaktu wzrokowego. Posługiwała się ubogim słownictwem, budowała proste zdania, prezentowała ograniczony krytycyzm wobec własnego postępowania. W konkluzji biegła przyjęła, że zeznania jej należy traktować ostrożnie i weryfikować ze źródłami zewnętrznymi. Opinię tę Sąd w pełni podzielił jako pełną, zrozumiałą i przekonywującą. W konkluzji stwierdzić należy zdaniem Sądu, że w świetle zgromadzonych w sprawie kompletnych dowodów, nie można ich uznać, w szczególności dotyczy to zeznań małoletniej A. G., za miarodajne dla ustaleń faktycznych w zakresie obu czynów zarzucanych B. O.

(1). Nie da się, bez obawy popełnienia błędu, wykluczyć innej wersji zdarzeń aniżeli te, przyjęte w akcie oskarżenia. Mając na uwadze treść art. 5§2kpk, że nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyć oskarżonej- Sąd uniewinnił B. O.

(1)od popełnienia zarzucanych jej czynów. W związku z uniewinnieniem oskarżonej kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa ( art. 632 pkt. 2kpk ).