(2), i uznanie, że nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, podczas gdy, z zeznań tych jasno wynika, że inwestycja została zakończona w styczniu 2014 roku i od tego momentu powinien być liczony okres gwarancyjny, którego upływ warunkował wymagalność obowiązku zwrotu kaucji gwarancyjnej, a wszystkie przesłanki zwrotu kaucji gwarancyjnej zostały spełnione,

1. e)naruszenie art. 232 kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności umowa nr (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku, protokół odbioru z dnia 31 stycznia 2014 roku, dokumenty znajdujące się w aktach postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KM (...), dokumenty Powiatowego Inspektoratu (...), jednostronnie sporządzony przez inspektora nadzoru (...) Sp. z o.o. protokół z dnia 17 września 2015 roku oraz porozumienie z dnia 18 listopada 2015 roku nie dowodzą zasadności żądania pozwu, podczas gdy, z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności, a także przepisów k.p.c. wynika, że przesłanki zwrotu kaucji gwarancyjnej, a tym samym żądanie Powoda jest zasadne,
2. f)naruszenie art. 328 §2 kodeksu postępowania cywilnego poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wszystkich faktów, które Sąd uznał za udowodnione, szczegółowo wszystkich dowodów, na których się oparł, a w szczególności przyczyn, dla których odmówił wiarygodności określonym dowodom, w szczególności dowodom z zeznań świadków i z dokumentów w określonym zakresie,
3. g)naruszenie art. 887 §1 i 2 oraz art. 900 §1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego poprzez uznanie, iż zajęcie przez Komornika Sądowego A. O. wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej jest nieskuteczne i nie może zostać przez pozwanego zrealizowane, podczas gdy z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności, a także przepisów k.p.c. wynika, że czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone prawidłowo a zajęcie wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej jest skuteczne i winno zostać przez Pozwanego zrealizowane,
4. h)naruszenie art. 98 i 100 kodeksu postępowania cywilnego polegające na zasądzeniu od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, podczas gdy, mając na uwadze błędne rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd I instancji i zasadność zarzutów niniejszej apelacji koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego winny zostać zasądzone w tym zakresie na rzecz powoda, 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:
5. a)naruszenie art. 353 §1 w zw. z art. 647 kodeksu cywilnego poprzez błędne przyjęcie, że nie zostały spełnione wszystkie warunki wypłaty kaucji gwarancyjnej wynikającej z umowy nr (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku, podczas gdy z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy wynika, iż wszystkie przesłanki do wykonania tego obowiązku przez pozwanego wystąpiły i zajęcie egzekucyjne winno zostać przez niego zrealizowane,
6. b)naruszenie art. 65 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności umowa nr nr (...) (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku, protokół odbioru z dnia 31 stycznia 2014 roku, dokumenty znajdujące się w aktach postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KM (...), dokumenty Powiatowego Inspektoratu (...), jednostronnie sporządzony przez inspektora nadzoru (...) Sp. z o.o. protokół z dnia 17 września 2015 roku oraz porozumienie z dnia 18 listopada 2015 roku nie zostały spełnione wszystkie warunki wypłaty kaucji gwarancyjnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia treści tych dokumentów prowadzi do wniosku, że wszystkie przesłanki do wykonania tego obowiązku przez Pozwanego wystąpiły i zajęcie egzekucyjne winno zostać przez niego zrealizowane,
7. c)naruszenie art. 6 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności umowa nr nr (...) (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku, protokół odbioru z dnia 31 stycznia 2014 roku, dokumenty znajdujące się w aktach postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KM (...), dokumenty Powiatowego Inspektoratu (...), jednostronnie sporządzony przez inspektora nadzoru (...) Sp. z o.o. protokół z dnia 17 września 2015 roku oraz porozumienie z dnia 18 listopada 2015 roku nie dowodzą zasadności żądania pozwu, podczas gdy z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności, a także przepisów k.p.c. wynika, że przesłanki zwrotu kaucji gwarancyjnej, a tym samym żądanie powoda jest zasadne. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1.zmianę wyroku Sądu Okręgowego w T., Wydział VI Gospodarczy, z dnia 16 stycznia 2018 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt VI GC (...), w całości poprzez zasądzenie na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. od Pozwanego, (...) S.A. z siedzibą w T. kwoty 302 954, 45 zł (słownie: trzysta dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt cztery złote 45/100) tytułem należnego na podstawie umowy o roboty budowlane nr (...) (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku zwrotu kaucji gwarancyjnych i jednocześnie nakazanie pozwanemu uiszczenia tej kwoty na rzecz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. A. O. , tytułem wykonania wydanych w ramach postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KM (...) postanowień Komornika Sądowego z dnia 6 czerwca 2016 roku oraz 31 sierpnia 2016 roku o zajęciu wierzytelności (...) Sp. z o.o. w B. należnych mu od (...) S.A. w T., wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wymagalności do dnia zapłaty, oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa, według norm przepisanych, z uwzględnieniem obu instancji, ewentualnie: 2. uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w T., Wydział VI Gospodarczy, z dnia 16 stycznia 2018 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt VI GC (...) w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od Pozwanego, (...) S.A. w T., na rzecz Powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa, według norm przepisanych, z uwzględnieniem obu instancji, Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, Z. N. pracownika Powiatowego Inspektoratu (...) w T., na okoliczność odbioru inwestycji w lutym 2014 roku i udzielenia pozwolenia na użytkowanie całości obiektu, stanu obiektu w chwili przeprowadzenia kontroli oraz wykonania całości prac objętych umową o roboty budowlane nr (...) (...) do chwili udzielenia. W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje: Apelacja nie była uzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, że w aktualnie obowiązującym modelu postępowania apelacyjnego sąd drugiej instancji, wskutek zaskarżenia apelacją wyroku sądu pierwszej instancji, rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonując własnych ustaleń faktycznych, samodzielnie ustalając podstawę materialnoprawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji; sąd odwoławczy związany jest natomiast zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r. III CZP 49/07- zasady prawnej, OSNC 2008, Nr 6, poz. 55). Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny podziela dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne i przyjmuje je za własne - o ile poniżej nie dokonał odmiennych ustaleń - podobnie podziela dokonaną przez ten Sąd ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ocenę prawną prawidłowych ustaleń faktycznych co do braku spełnienia po stronie powodowej przesłanek roszczenia, jakkolwiek z nieco innym uzasadnieniem. Przechodząc do zarzutów apelacji w pierwszej kolejności należało się odnieść do najdalej idącego zarzutu naruszenia art.328 §2 k.p.c., który wedle skarżącego miał polegać na niewskazaniu przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wszystkich faktów, które Sąd uznał za udowodnione, szczegółowo wszystkich dowodów, na których się oparł, a w szczególności przyczyn, dla których odmówił wiarygodności określonym dowodom, w szczególności dowodom z zeznań świadków i z dokumentów w określonym zakresie. Podkreślenia wymaga, że zarzut naruszenia art. 328 k.p.c. może być skutecznie podniesiony tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostanie zredagowane w sposób uniemożliwiający stwierdzenie, jakie ustalenia co do faktów i ocena prawna zadecydowały o wyniku postępowania w sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2014r. I CSK 735/13 LEX nr 1545043). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła. Sąd Okręgowy poczynił bardzo szczegółowe ustalenia, precyzyjnie wskazał, na jakich w tym zakresie dowodach się oparł, oraz którym dowodom odmówił waloru wiarygodności, wyjaśnił podstawę prawną wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia merytoryczną ocenę toku rozumowania Sądu, który doprowadził do wydania zaskarżonego wyroku. W rezultacie zarzut naruszenia art.328§2 k.p.c. nie był trafny. W następnej kolejności należało odnieść się do grupy zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art.233 § k.p.c. i powiązanych z nimi zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych związanych z zarzucanym błędnym ustaleniem terminu zakończenia inwestycji w dniu 17 września 2015 r., zamiast 31 stycznia 2014 r., a co za tym idzie – błędnym ustaleniem wymagalności zwrotu kaucji gwarancyjnej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego ocena tych zarzutów na obecnym etapie postępowania apelacyjnego stała się bezprzedmiotowa, jako że niezależnie od tego, czy termin zakończenia inwestycji miał miejsce 31 stycznia 2014 r., czy też 17 września 2015 r., na dzień zamknięcia rozprawy apelacyjnej , to jest na dzień 29 października 2018 r. upłynął 3- letni termin okresu gwarancyjnego, od którego zależała wymagalność żądania zwrotu część zatrzymanej kwoty wynagrodzenia określonej przez strony jako kaucja gwarancyjna (§ 3 ust. 3 w zw. z § 8 ust.1 umowy k.45, k.80). Wszelkie zatem zarzuty dotyczące błędnej oceny dowodu z zeznań świadków A. K., J. O., L. C.

(1), A. O., P. K. i T. K., zeznań powoda B. P.

(2), zeznań pozwanego P. U., dowodu z dokumentu w postaci protokołu odbioru z dnia 31 stycznia 2014 roku wraz z załącznikiem nr 1, dowodu z dokumentu w postaci umowy nr (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku – w kontekście określenia terminu odbioru robót na dzień zamknięcia rozprawy stały się bezprzedmiotowe. Na marginesie tylko Sąd Apelacyjny wskazuje, że podziela i przyjmuje za własne rozważania Sadu I instancji odnoszące się do uznania, iż ostatecznym terminem zakończenia robót, od którego należało liczyć 36 – miesięczny okres gwarancji był dzień 17 września 2015 r., a więc dzień podpisania protokołu zaawansowania robót oraz wystawienia faktury VAT nr (...) ( k.153-154). W tym kontekście za bezprzedmiotowe należało uznać także zarzuty naruszenia art. 217 §1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Z. N. oraz pominięcie dowodu z zeznań powoda B. P.

(2), które to dowody miały być przeprowadzone w celu wykazania, że termin zakończenia robót miał miejsce w dniu 31 stycznia 2014 r., jako że w istocie dowody te nie mogły mieć ostatecznie wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Co do zarzutu naruszenia art.232 k.p.c., to przepis ten stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art.232 k.p.c. zd.1), a nadto, że Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę (art.232 k.p.c. zd.2 ). Przepis ten w zdaniu pierwszym stanowi swoisty procesowy odpowiednik przepisu art. 6 k.c. i wyraża zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego i to one są dysponentem toczącego się postępowania. Przepis ten nie stanowi podstawy wyrokowania sądu i z tego względu nie może mieć wpływu na poprawność wydanego przez sąd rozstrzygnięcia. Adresatem tej normy są strony, a nie sąd, a zatem brak podstaw do zarzucania sądowi naruszenia tej normy prawnej. Skarżący nie zarzucał przy tym, aby Sąd I instancji w jakikolwiek sposób uchybił normie wynikającej ze zdania drugiego cytowanego przepisu, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia określonego dowodu z urzędu. Podobnie jeżeli chodzi o zarzut naruszenia ar. 6 k.c., który miał polegać błędnym przyjęciu, że zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności umowa nr (...) z dnia 20 czerwca 2013 roku, protokół odbioru z dnia 31 stycznia 2014 roku, dokumenty znajdujące się w aktach postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KM (...), dokumenty Powiatowego Inspektoratu (...), jednostronnie sporządzony przez inspektora nadzoru (...) Sp. z o.o. protokół z dnia 17 września 2015 roku oraz porozumienie z dnia 18 listopada 2015 roku nie dowodzą zasadności żądania pozwu. Wskazać bowiem należy, że art. 6 k.c. jest przepisem prawa materialnego, a nie procesowego. Przepis ten ustanawia podstawową regułę dowodową, zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym jego naruszenie mogłoby zostać podniesione skutecznie tylko wtedy, gdyby sąd błędnie określił rozkład ciężaru dowodowego i jego konsekwencje w procesie przy analizie zasadności powództwa opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego. Skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet nie twierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Zarzuty apelacji podniesione w tym kontekście odnoszą się bowiem do zakwestionowania przyjętych przez Sąd I instancji wniosków co do braku spełnienia po stronie pozwanej przesłanek do wypłaty reszty wynagrodzenia wynikającego z przedmiotowej umowy. Ustalenie, że upłynął 36- miesięczny termin okresu gwarancyjnego nie oznacza jednak, że żądanie pozwu było uzasadnione. Za chybione bowiem należało uznać zarzuty naruszenia art. 887 §1 i 2 k.pc. oraz art. 900 §1 i 2 k.p.c. mające polegać na uznaniu, iż zajęcie wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej było nieskuteczne. Pokreślenia przy tym wymaga, że funkcjonująca w obrocie gospodarczym w ramach umowy o roboty budowlane kaucja gwarancyjna służy zazwyczaj prawidłowemu wykonaniu obowiązków wynikających z przepisów o rękojmi za wady wykonanych robót budowlanych lub obowiązków wynikających z udzielonej gwarancji za wykonane roboty – tak jak to było w niniejszej sprawie. Umowa kaucji gwarancyjnej może przybrać postać odrębnej umowy albo dodatkowego zastrzeżenia zawartego w umowie o roboty budowlane. Jej cechą wyróżniającą jest przeniesienie własności środków pieniężnych, do czego nie dochodzi, gdy funkcję zabezpieczenia pełni niewypłacone wynagrodzenie, które nie zostało potrącone na poczet kaucji gwarancyjnej. ( por. wyrok SN z dnia 25 maja 2016 r. V CSK 481/15 LEX nr 2061190 ). W niniejszej sprawie zastrzeżenie w umowie „kaucji gwarancyjnej” nie mogło być kwalifikowane jako klasyczna umowa kaucji gwarancyjnej, właśnie z uwagi na brak przeniesienia własności środków pieniężnych. Umowa kaucji ma bowiem charakter kauzalny, akcesoryjny, nosi cechy depozytu nieprawidłowego i jest kontraktem realnym, w którym kaucjodawca przekazuje określoną ilość pieniędzy, a kaucjobiorca może z nich korzystać zobowiązując się do ich zwrotu. ( por. wyrok SN z dnia 25 maja 2016 r. V CSK 481/15 LEX nr 2061190 ). W rezultacie Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu Okręgowego, że w chwili zajęcia w dniu 6 czerwca 2016 r. i w dniu 31 sierpnia 2016 r. zajmowana wierzytelność nie istniała. Wierzytelność ta - będącą w istocie roszczeniem o zapłatę reszty wynagrodzenia po upływie 36 – miesięcznego okresu gwarancji istniała, a jedynie nie była wymagalna. Przepisy postępowania egzekucyjnego nie wykluczają możliwości zajęcia wierzytelności istniejącej, lecz jeszcze niewymagalnej. Brak wymagalności oznacza li tylko, że świadczenie przez dłużnika zajętej wierzytelności jest uzależnione od spełnienia przesłanek aktualizujących wymagalność tej wierzytelności. W konsekwencji zajęcia z dnia 6 czerwca 2016 r. i z dnia 31 sierpnia 2016 r. były skuteczne, ale były one skuteczne wyłącznie na rzecz wierzyciela Przedsiębiorstwa Budowlanego (...) sp. j. w T., na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne ( k.15-15v, k.109-109v akt Km (...)). Słusznie Sąd Okręgowy zauważył, że w chwili zawarcia przedmiotowych umów cesji dominowało stanowisko, zgodnie z którym zbycie wierzytelności w toku postępowania egzekucyjnego za każdym razem wymagało uzyskania, w trybie art.788 k.p.c. klauzuli wykonalności na rzecz nabywcy (por. Uchwała SN z 29 października 2004 r., III CZP 63/04, OSNC 2005, Nr 10, poz. 174, Uchwała SN z dnia 5 marca 2009 r. III CZP 4/09 OSNC 2010/1/2 ). Dotychczasowa egzekucja winna podlegać umorzeniu, co z kolei między innymi powodowało ustanie skutków zajęcia. Po uzyskaniu tytułu, nabywca wierzytelności winien wszcząć kolejną egzekucję, co z kolei powodowało, iż nie mógł wstąpić do postępowania egzekucyjnego po stronie zbywcy wierzytelności. Komornik ponownie winien dokonać zajęcia i powtórzyć czynności egzekucyjne. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, dopiero z dniem 8 września 2016 r. ustawodawca złagodził rygory dotyczące zmiany wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego (ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny, ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw) wprowadzając przepis art. 804 1 k.p.c. , zgodnie z którym „w razie przejścia egzekwowanego uprawnienia na inną osobę po wszczęciu postępowania egzekucyjnego osoba ta może wstąpić do postępowania na miejsce wierzyciela za jego zgodą, o ile przejście będzie wykazane dokumentem urzędowym lub dokumentem prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym”. Zgodnie z art. 21 w/w ustawy nowelizującej z dnia 10 lipca 2015 r. przepis ten stosuje się do postępowań wszczętych po wejściu w życie tej ustawy tj. od dnia 8 września 2016 r.; w rezultacie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, skoro zajęcie nastąpił na rzecz cedenta przedmiotowych wierzytelności Przedsiębiorstwa Budowlanego (...) sp. j. w T., to po pierwsze – po ich zbyciu na rzecz powoda postępowanie egzekucyjne winno było być umorzone, a nie zawieszone, gdyż nabywca wierzytelności nie wstępował automatycznie do postępowania. Skoro jednak zostało zawieszone, a następnie podjęte na wniosek powoda – po uzyskaniu przez niego klauzuli wykonalności - dla realizacji jego uprawnień jako wierzyciela niezbędnym było ponowne dokonanie czynności egzekucyjnych, gdyż wcześniej dokonane nie rozciągają swoich skutków na nowego wierzyciela. Innym słowy, zajęcia przedmiotowej wierzytelności z dnia 6 czerwca 2016 r. i z dnia 31 sierpnia 2016 r. nie były skuteczne o tyle, że nie dają one uprawnień do realizacji wierzytelności na wniosek powoda – nabywcy wierzytelności. Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że poza sporem jest, iż komornik sądowy A. O. nie dokonał nowego zajęcia wierzytelności na rzecz powoda. W konsekwencji Sąd Apelacyjny uznał, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe o tyle, że po stronie powoda brak jest aktualnie legitymacji czynnej do dochodzenia przedmiotowego roszczenia. Z tych też względów nie mogły być uznane za trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 353 §1 w zw. z art. 647 k.c. oraz art. 65 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie zostały spełnione wszystkie warunki wypłaty kaucji gwarancyjnej, zbędnym także było odnoszenie się do pozostałych zarzutów apelacji. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie wyżej cytowanych przepisów oraz art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie wyrażonej w art. 98 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Skoro apelacja została oddalona, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego, których wysokość ustalona została na podstawie § 2 pkt. 7 w zw. z §10 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz.1804 z póź zm.). SSO ( del.) Leszek Jantowski SSA Mariusz Wicki SSA Anna Daniszewska Na oryginale właściwe podpisy.