kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk połączył wyżej orzeczone kary i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69§1 i 2 i art. 70§1 pkt 1 kk. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby; V. na podstawie art. 42 §2 kk w zw. z art. 43§3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz nałożył na niego obowiązek zwrotu prawa jazdy do Wydziału (...)we W.; VI. na podstawie art. 49 §2 kk orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł na rzecz Fundacji Pomocy (...) oraz Pomocy (...) VII. na podstawie art. 70 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych pod pos. 1,2 na karcie 30 akt i zarządził ich zniszczenie; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniach od 9 czerwca 2012r. do 10 czerwca 2012r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; IX. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 1093,56 zł oraz opłatę sądową w kwocie 180 zł. Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony za pośrednictwem swojego obrońcy, zaskarżając orzeczenie w zakresie dotyczącym skazania za czyn opisany w punkcie II. W treści pisma zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że oskarżony kierował samochodem marki N. (...) w dniu 9 czerwca 2012r. na ul. (...), 2) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku a mianowicie: - art. 5§2 kpk poprzez błędne zastosowanie i dokonanie oceny niedających się usunąć wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść oskarżonego, podczas, gdy powinny one zostać uwzględnione zgodnie z zasadą in dubio pro reo, - art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez ustalenie stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o poszlaki i zeznania świadków nie stanowiące logicznej całości, przeprowadzając ocenę dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez przyjęcie domniemania, iż występujące w zeznaniach funkcjonariuszy sprzeczności i nieścisłości wynikają ze spontanicznego składania zeznań i w żaden sposób nie podważają ich wiarygodności, podczas, gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków. Mając powyższe na uwadze apelujący wniósł o 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie R. S.
Z pewnością, wbrew twierdzeniom apelującego, nie sposób uznać, że zeznania w/w świadków nie stanowią logicznej całości, zaś ustalenia faktyczne oparto wyłącznie o poszlaki. Treść zeznań przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji pozostaje w pełni zbieżna w zakresie, w jakich wskazywali oni na fakt kierowania pojazdem przez oskarżonego. Obaj oni nie mieli wątpliwości co do tego, że widzieli poruszający się pojazd, którym kierował oskarżony. M. R., przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego (w dzień po zdarzeniu) opisał szczegółowo jak wyglądało zatrzymanie oskarżonego i co było jego powodem. Wskazał on, że widział „dziwnie jadącego kierującego” i dlatego zatrzymał pojazd do kontroli. Po zatrzymaniu pojazdu wysiadł z niego kierujący, którym okazał się R. S.
Jak wskazano powyższej w toku postępowania przygotowawczego (w tym będąc na miejscu i zabezpieczając pojazd ) świadek nie podejmował działań w celu wyjaśnienia oczywistej pomyłki (skutkującej dla jego kolegi zatrzymanie w okresie od 9 do 10 czerwca 2010r), co jest zachowaniem zupełnie nieracjonalnym. B. G. pozostaje w relacjach przyjacielskich w oskarżonym. Przed przesłuchaniem, które nastąpiło po raz pierwszy dopiero przed Sądem po upływie pół roku od zdarzenia, miał o możliwość uzgodnienia z nim szczegółów swoich zeznań w sposób korespondujący z przyjętą przez oskarżonego linią obrony. Sąd Odwoławczy, akceptując w pełni ustalenia Sądu Rejonowego w odniesieniu do winy i sprawstwa oskarżonego, uznał jednocześnie, że również wymierzając R. S.
kk Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie uzasadnił swoje stanowisko. Wymierzona kara jest wynikiem wszechstronnej i wnikliwej analizy okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu (w szczególności stężenia substancji w organizmie, stopnia wywołanego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym) i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisu art.53 k.k. uznana musi być za karę słuszną, adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Z pewnością kara ta nie może być uznana za rażąco łagodną. Oskarżony jest osobą uprzednio nie karaną sądownie, a co za tym idzie przekonanie Sądu Rejonowego o celowości orzeczenia wobec niego kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest uzasadnione, w połączeniu z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Nie kwestionując również pozostałych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym orzeczeniu Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie utrzymał w mocy. Na podstawie art. 627 §1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierzył mu opłatę za w kwocie 180 złotych za II instancję.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.