e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 2.511.668,80 złotych, a pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 23 września 2011 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 października 2011 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwany. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. i pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarły w dniu 23 września 2011 roku umowę leasingu numer (...), której przedmiotem była wielosektorowa stacja bazowa NetMaks w ilości pięciu sztuk. Powyższa umowa leasingu została zawarta przez strony na okres do dnia 20 sierpnia 2016 roku. W ramach w/w umowy leasingu powód zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu
e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 1.740.525,00 złotych, a pozwana zobowiązała się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 23 września 2011 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 października 2011 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwana. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. i pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarły w dniu 23 września 2011 roku umowę leasingu numer (...), której przedmiotem był serwer systemu zabezpieczeń Firewall PaloAlto wraz z serwerem systemu zarzadzania wraz z dyskiem pamięci i oprogramowaniem w ilości jedna sztuka. Powyższa umowa leasingu została zawarta przez strony na okres do dnia 20 sierpnia 2016 roku. W ramach w/w umowy leasingu powód zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu
e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 297.500,00 USD, a pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 23 września 2011 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 października 2011 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwany. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. i pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarły w dniu 16 marca 2012 roku umowę leasingu numer (...), której przedmiotem była zintegrowana wielosektorowa stacja bazowa NetMaks w ilości pięciu sztuka. Powyższa umowa leasingu została zawarta przez strony na okres do dnia 20 lutego 2017 roku. W ramach w/w umowy leasingu powód zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu
e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 1.520.735,00 złotych, a pozwana zobowiązała się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 16 marca 2012 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 kwietnia 2012 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwany. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. i pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarły w dniu 16 marca 2012 roku umowę leasingu numer (...), której przedmiotem była zintegrowana wielosektorowa stacja bazowa NetMaks w ilości pięciu sztuk. Powyższa umowa leasingu została zawarta przez strony na okres do dnia 20 lutego 2017 roku. W ramach w/w umowy leasingu powód zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu
e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 1.520.735,00 złotych, a pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 16 marca 2012 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 kwietnia 2012 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwany. Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. i pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarły w dniu 30 czerwca 2011 roku umowę leasingu numer (...), której przedmiotem były: serwer telekomunikacyjny web serwer D. (...) – dwie sztuki, serwer telekomunikacyjny aplikacyjny D. (...) – dwie sztuki, serwer telekomunikacyjny bazodanowy D. (...) – dwie sztuki, dysk pamięci I. S.- (...) – osiem sztuk. Powyższa umowa leasingu została zawarta przez strony na okres do dnia 20 lipca 2016 roku. W ramach w/w umowy leasingu powód zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu
e wskazaniem pozwanego (korzystającego) od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (a zatem bezpośrednio od korzystającego, czyli pozwanej w niniejszej sprawie) za cenę 1.445.000,00 złotych, a pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności określonych w umowie leasingu. Prawne zabezpieczenie w/w umowy leasingu stanowiły dwa weksle in blanco wystawione przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową,
której treścią finansujący miał prawo wypełnić w/w weksle w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umowy leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu pozwanego wynikającemu z umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. W dniu 30 czerwca 2011 roku strony, w wykonaniu zawartej umowy leasingu, zawarły także umowę sprzedaży opisanego w umowie leasingu przedmiotu.
umowy wydanie przedmiotu sprzedaży miało nastąpić do dnia 20 lipca 2011 roku w siedzibie pozwanego, zaś odbioru miał dokonać bezpośrednio korzystający z umowy leasingu, a więc także pozwany. Integralną częścią łączących strony umów leasingu były ogólne warunki poszczególnych umów leasingu.
postanowieniami ogólnych warunków umowy leasingu: * finansujący może rozwiązać umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli korzystający pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zalega z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy leasingu - § 7 ust. 7 pkt 7.1; * w przypadku rozwiązania umowy leasingu w trybie § 7 ust. 7, korzystający zobowiązany jest w dniu rozwiązania umowy leasingu do zwrotu przedmiotu leasingu w trybie uregulowanym w § 7 ust. 15-17, a w przypadku szkód na przedmiocie leasingu (w tym zużycia większego niż wynikające z normalnej eksploatacji), finansujący ma prawo żądać ich pokrycia przez korzystającego - § 7 ust. 8; * w przypadku rozwiązania umowy leasingu w trybie § 7 ust. 7, poza obowiązkiem korzystającego do zapłaty wszystkich opłat leasingowych wymagalnych do dnia rozwiązania umowy leasingu, finansujący może żądać od korzystającego zapłacenia odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych w umowie leasingu a niewymagalnych do dnia jej rozwiązania opłat leasingowych, o których mowa w § 5 ust. 2, pomniejszonych o korzyści
postanowieniami § 7 ust.
art. 709 1 k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Korzystający obowiązany jest płacić raty w terminach umówionych. Jeżeli korzystający dopuszcza się zwłoki z zapłatą co najmniej jednej raty, finansujący powinien wyznaczyć na piśmie korzystającemu odpowiedni termin dodatkowy do zapłacenia zaległości z zagrożeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu może wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym, chyba że strony uzgodniły termin wypowiedzenia (art. 709 13 § 1 i 2 k.c.). Z kolei w myśl art. 709 15 k.c. w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. W przedmiotowej sprawie powódka swoje roszczenie oparła na wystawionym i wypełnionym wekslu in blanco. W wniesionych zarzutach od nakazu zapłaty pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. powołała zarzuty odnoszące się do stosunku podstawnego łączącego strony, czyli do łączących strony umów leasingu. W tej sytuacji, po wniesieniu zarzutów od nakazu zapłaty, wydanego na podstawie weksla własnego in blanco, spór z płaszczyzny stosunku prawa wekslowego przenosi się na ogólną płaszczyznę stosunku prawa cywilnego. Strony mogą zatem powoływać się na podstawy faktyczne i prawne wynikające z łączącego je stosunku prawnego, który jest źródłem dochodzonego przez powoda roszczenia cywilnoprawnego, nawet jeżeli okaże się, że roszczenie wekslowe nie istnieje (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1997 roku, w sprawie I CKN 48/97).
art. 10 ustawy z 28 kwietnia 1936 roku - Prawo wekslowe (Dz.U. Nr 37, poz. 282 ze zm.), jeżeli weksel, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartym porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa. Przepis ten – na podstawie art. 103 prawa wekslowego – znajduje zastosowanie do weksla własnego. Przywołany przepis ogranicza zarzuty zobowiązanego z weksla, jakie ten może podnieść w stosunku do posiadacza, który nabył weksel, a więc nie w stosunku do remitenta (pierwszego posiadacza weksla). Oznacza to, że gdy posiadaczem dochodzącym roszczeń z weksla jest remitent, a więc pierwszy posiadacz weksla, którego z pozwanym łączy umowa, tj. choćby ustna deklaracja wekslowa, wystawca może powoływać się bez żadnych ograniczeń na wszelkie zarzuty prawa wekslowego, w tym subiektywne, szczególnie na zarzuty wynikające ze stosunku podstawowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2005 roku, w sprawie II CK 426/04). Zobowiązanie wekslowe osoby, która weksel wręczyła, nie powstaje w razie wypełnienia weksla niezupełnego w chwili wystawienia przez jego odbiorcę niezgodnie z otrzymanym upoważnieniem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1999 roku, w sprawie I CKN 51/98). W przedmiotowej sprawie to na stronie pozwanej - dłużniku wekslowym ciąży obowiązek udowodnienia, że weksel został wypełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 1962 roku, w sprawie II CR 976/61). Przy czym dłużnik wekslowy może dowodzić wszelkimi środkami dowodowymi, jaka była w istocie treść porozumienia stron oraz że weksel został uzupełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1963 roku, w sprawie II CR 249/63). Powódka (...) Spółka Akcyjna z siedziba w Ł. w przedmiotowym procesie dochodzi od pozwanej roszczeń na podstawie wystawionych przez nią weksli. W ocenie Sądu, przedmiotowe weksle, w chwili jego podpisania przez pozwaną jako wystawcę i wydania powodowej Spółce, były wekslami niezupełnymi, tj. wekslem in blanco oraz, że
deklaracjami wekslowymi, weksle te miały zabezpieczać roszczenia z tytułu łączących strony umów leasingu. Miały zostać wypełnione w sytuacji zadłużenia pozwanej z tytułu umów leasingu. Skoro pozwana, (czemu nie zaprzeczyła) nie wywiązywała się z określonych w umowach leasingu obowiązków, tj. terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności na rzecz powoda, to należy stwierdzić, że weksle zostały wypełnione przez powódkę prawidłowo,
deklaracjami wekslowymi. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma fakt wypowiedzenia umów leasingu. W ocenie Sądu zaistniały okoliczności – po stronie pozwanej – uzasadniające rozwiązanie umów leasingu. Okolicznościami tym pozwana Spółka właściwie nie zaprzeczyła. Powołała szereg okoliczności dotyczących umów leasingu, ich rozliczenia, ale okolicznościom dotyczącym postaw rozwiązania umów i naruszeń postanowień umów i ogólnych warunków umowy leasingu nie zaprzeczyła. Zebrany materiał dowodowy pozwala uznać, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności uzasadnionego i skutecznego wypowiedzenia przez powódkę,
treścią § 7 ust. 7 pkt 7.1 ogólnych warunków umów leasingowych w związku z art. 709 13 § 2 k.c., zawartej z pozwaną umów leasingu. W ocenie Sądu nie zalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut pozwanej, że powódka nie wykazała co składa się na wartość dochodzonych roszczeń, pomimo tego, iż była ona do tego zobowiązana na podstawie deklaracji wekslowej. W ocenie Sądu, powódka w sposób wyczerpujący wskazała, w treści zawiadomienia o wypełnieniu weksla wraz z wezwaniem do zapłaty, jakie poszczególne kwoty składają się na kwotę dochodzonego przez nią roszczenia. Ponadto deklaracje wekslowe nie nakładają na powódkę obowiązku wyspecyfikowania kwot, na które zostały wystawione weksle, a jedynie uprawniała powódkę do wypełnienia weksli na kwotę odpowiadającą sumie zadłużenia pozwanej. Z nieuzasadniony uznać zatem należy zarzut pozwanej, iż suma wekslowa została ustalona w sposób dowolny i niezgodny z deklaracją wekslową tj. jakoby wartość zadłużenia pozwanego została błędnie wyliczona i w konsekwencji - zawyżona. Wbrew powyższemu twierdzeniu, suma wekslowa odpowiadała zadłużeniu pozwanej wobec powódki istniejącemu w tej dacie, na co bezsprzecznie wskazuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a poza tym pozwana w żaden sposób,po przejściu z płaszczyzny stosunku wekslowego na stosunek podstawowy, nie zakwestionowała przedstawionych przez powódkę wyliczeń. Załączone przez powódkę dokumenty w postaci wyliczenia odszkodowania, rozliczenia umowy leasingu, kary za czas bezumownego pozostawania przedmiotów leasingu w posiadaniu korzystającego oraz odsetek i obciążeń z tytułu ubezpieczenia, odsetek i kosztów upomnień precyzyjnie wskazują co składa się na sumę dochodzonej należności. Wyszczególnione w nich kwoty uznać należy za rzeczywiste i zasadne. Uznać należy, że powódka w sposób wyczerpujący wykazała wysokość dochodzonych przez siebie roszczeń. Za również nieuzasadniony uznać należy zarzut pozwanej dotyczący przedwczesności powództwa z uwagi na brak możliwości rozliczenia leasingu, tj. obniżenia roszczenia powoda, uwarunkowanego w ocenie pozwanego od zbycia przedmiotu leasingu. Z ogólnych warunków umowy leasingu dotyczących każdej z łączących strony umów w sposób jednoznaczny wynika, iż w przypadku zwrotu przedmiotu leasingu, co jest obowiązkiem leasingobiorcy, leasingodawca odlicza wartość uzyskanej korzyści (cenę zbycia urządzeń) pomniejszając w ten sposób kwotę należną mu z tytułu rozliczenia umowy leasingu. Powódka,
pkt 13 ogólnych warunków umowy leasingu, nie obniżył odszkodowania o wartość niesprzedanych urządzeń z uwagi na brak zwrotu przedmiotów leasingu, a zatem faktyczną niemożność ich zbycia. Nie oznacza to przy tym brak możliwości dochodzenia roszczenia z tytułu rozliczenia leasingu, a jedynie pozwala to powódce na obciążenie pozwanej dodatkowymi kosztami kary umownej za opóźnienie w zwrocie przedmiotu leasingu. W ocenie Sądu art. 709 15 k.c. ma przede wszystkim na celu zrekompensowanie szkody poniesionej przez leasingodawcę, zakupującego przedmiot leasingu z własnych środków, wedle wyboru leasingobiorcy, z zamiarem osiągnięcia zysku z oddania go do używania, a nie na potrzeby własne. Cel kompensacyjny zostaje spełniony przez natychmiastową spłatę wszystkich przewidzianych umową, niezapłaconych jeszcze rat, pomniejszonych o korzyści wynikające z wcześniejszej spłaty oraz przedwczesnego rozwiązania umowy. Za taką korzyść nie może uchodzić samo odzyskanie przedmiotu leasingu, skoro w założeniu nie miał on służyć leasingodawcy i jako taki jest dla niego bezwartościowy. Jest nią natomiast bądź to zysk z powtórnego oddania rzeczy w leasing bądź to cena z jej sprzedaży, przy czym leasingobiorca, który swoim zachowaniem doprowadził do rozwiązania umowy, nie może oczekiwać od leasingodawcy ponadprzeciętnego wysiłku w poszukiwaniu kolejnego leasingobiorcy czy optymalnego nabywcy (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2012 roku, w sprawie I ACa 369/12).
16 ogólnych warunków umowy leasingu, w razie opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu przez korzystającego (pozwaną), finansującemu (powódce) przysługuje kara umowna liczona za każdy dzień, w wysokości 1/10 średniej miesięcznej okresowej opłaty leasingowej z ostatnich 12. miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstał obowiązek zwrotu.
treścią art. 483 § 1 k.c., można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Natomiast
art. 484 § 1 k.c., w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Podstawę miarkowania kary umownej może stanowić jedynie art. 484 § 2 k.c.,
treścią którego dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, lub gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. Zakres odpowiedzialności z tytułu kary umownej pokrywa się w pełni z zakresem ogólnej odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania (art. 471 k.c.). Z tego powodu przesłanki obowiązku zapłaty kary umownej określane są przez pryzmat ogólnych przesłanek kontraktowej odpowiedzialności odszkodowawczej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2008 roku, w sprawie V CSK 362/07, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1967 roku, w sprawie II CR 419/ 67). Przy karze umownej wina w niewykonaniu zobowiązania jest podstawową przesłanką roszczenia na podstawie art. 483 k.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2004 roku, w sprawie IV CK 583/03). Powyższe nie oznacza jednak, że ciężar udowodnienia, iż niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania nastąpiło na skutek okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność, spoczywa na wierzycielu. Zgodnie bowiem z domniemaniem zawartym art. 471 k.c., niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązana następuje na skutek okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie to ewentualnie na dłużniku ciążył obowiązek wykazania, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania w postaci terminowego zwrotu przedmiotu leasingu, nastąpiło na skutek okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności. Pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. podniosła również zarzut dotyczący nieważności zawartej umowy leasingu, z uwagi na brak przeniesienia posiadania rzeczy objętych umowami leasingu. W ocenie Sądu zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie powódka jako finansująca nabyła objęte umową leasingu urządzenia od korzystającego, który przeniósł ich własność na powódkę w celu dalszego z nich korzystania jednakże na warunkach ustalonych w umowie leasingu, czyli otrzymując wynagrodzenie z tytułu sprzedaży tych urządzeń, korzystała z nich nadal spłacając raty leasingowe. Stosunek ten był zatem o tyle charakterystyczny, że zbywca rzeczy był jednocześnie korzystającym, który
umową sprzedaży miał dokonać odbioru rzeczy powiadamiając jedynie powódkę. W przedmiotowej sprawie doszło do wydania rzeczy korzystającemu (czemu pozwany nie przeczy, a ponadto potwierdzają to protokoły odbioru), a zatem nie można uznać, iż nie doszło do przeniesienia posiadania. Na marginesie tylko można by dodać, iż zarzut braku przeniesienia posiadania mógłby dotyczyć w realiach niniejszej sprawy jedynie umowy sprzedaży, a nie leasingu, jednakże okoliczności związane z ustalonymi przez strony obu umów warunkami przeniesienia własności rzeczy jak i ich wydania korzystającemu, pozwalają na konstatację, iż umowy te są ważne i wywołały skutki prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 496 k.p.c., utrzymał w mocy w całości nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi w dniu 13 lipca 2017 roku w sprawie X GNc 419/17. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. W sytuacji, kiedy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wobec faktu, że należność dochodzona w niniejszej sprawie nie została uregulowana w terminie Sąd zasądził na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie
brzmieniem art. 481 § 1 k.c. i
żądaniem zawartym w pozwie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., § 6 pkt 9 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając (w utrzymanym w mocy nakazie zapłaty) od pozwanej na rzecz powodowej Spółki kwotę 32.217,00 złotych. Na koszty te złożyła się opłata sądowa od pozwu w wysokości 25.000,00 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 7.200,00 złotych i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych. Ponadto na rzecz powódki zasądzono dalsze koszty zastępstwa procesowego – z uwagi na wniesienie zarzutów od nakazu zapłaty w kwocie 17.800,00 złotych. Jednocześnie na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 623), nieuiszczone koszty sądowe w postaci opłaty od zarzutów w kwocie 75.000,00 złotych Sąd przejął w poczet kosztów Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wywiódł pozwany, zaskarżając orzeczenie w części, w zakresie pkt.
szczegółową regulacją wynikająca z art. 37 1 §1 k.p.c. i skorzystaniem przez powoda z właściwości przemiennej, sądem właściwym jest sąd miejsca płatności weksla. Miejscem płatności weksla jest siedziba powódki, która jest w Ł., zatem sądem właściwym jest Sąd Okręgowy w Łodzi. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut odnoszący się do istnienia i wymagalności roszczenia z umowy leasingu. Skarżący twierdził, że nie doszło do skutecznego zawarcia umowy leasingu, bowiem rzeczy, które stanowiły jego przedmiot stanowiły własność leasingobiorcy, a nie leasingodawcy. W ocenie skarżącego nieważna była bowiem umowa sprzedaży rzeczy stanowiących przedmiot umowy leasingu, na mocy której strona powodowa zamierzała nabyć od strony pozwanej te przedmioty, które następnie miałyby być oddane w leasing stronie pozwanej. Zdaniem pozwanej przyczyną nieważności miał być brak wydania rzeczy powódce przez stronę pozwaną, która to czynność jest wymagana przy rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku. Z zaprezentowanym stanowiskiem nie sposób było się zgodzić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nawet jeśli przedmiotem umowy sprzedaży miały być rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, to brak wydania rzeczy, czy przeniesienia posiadania w inny sposób wymaganego przez art. 155 § 2 k.c. nie skutkowałby nieważnością umowy, ale brakiem przejścia własności rzeczy będącej przedmiotem tej umowy. Innymi słowy umowa miałaby charakter czysto zobowiązujący. Rozważania, czy w tej sprawie doszło do przeniesienia posiadania rzeczy są jednakże o tyle bezprzedmiotowe, że rzeczy objęte umowami sprzedaży zawartymi przez strony były rzeczami oznaczonymi co do tożsamości. Podział rzeczy na rzeczy oznaczone co do tożsamości i co do gatunku jest subiektywny i o tym czy rzecz należy w ramach danego stosunku prawnego do rzeczy oznaczonej o od tożsamości, czy też tylko co do gatunku, decyduje wola stron (tak słusznie J. Ignatowicz, J. Ignatowicz, Krzysztof Stefaniuk, Prawo Rzeczowe, Warszawa 2006, s. 23) Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie strony w sposób bardzo precyzyjny określiły rzeczy będące przedmiotem sprzedaży, z podaniem takich cech identyfikujących jak dokładna nazwa producenta i modelu oraz unikalny dla każdego egzemplarza numer identyfikacyjny. Powoływana przez skarżącego w uzasadnieniu apelacji uchwała Sądu Najwyższego (uchwała całej izby SN - Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 30 grudnia 1988 r., sygnatura akt III CZP 48/88) w żadnym stopniu nie stoi w sprzeczności w zaprezentowanym powyżej stanowiskiem. Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w przywołanej uchwale, że „nie nadaje rzeczy charakteru rzeczy oznaczonej co do tożsamości oznaczenie jej samej lub jej zespołów i elementów numerami lub określonymi symbolami”. W przywołanej uchwale chodzi tu przede wszystkim jednak o to, że opisane cechy rzeczy nie czynią jej rzeczą oznaczoną co do tożsamości przez sam fakt występowania tych cech, czyli w sytuacji, w której rzecz ta występuje w oderwaniu od konkretnego stosunku prawnego. W okolicznościach tej sprawy strony dokonały indywidualizacji rzeczy już w samej umowie zobowiązującej do przeniesienia własności tych rzeczy. Nie ma zatem potrzeby, aby ich indywidualizacja następowała poprzez przeniesienie posiadania. Tym samym przeniesienie własności nastąpiło już chwilą zawarcia umowy sprzedaży – na podstawie art. 155 § 1 k.p.c. Trzeba mieć zresztą na uwadze, że zaprezentowana teza SN nie dotyczyła wykładni przepisów o przeniesieniu własności rzeczy, ale o rękojmi i gwarancji przy sprzedaży, które w dacie podjęcia uchwały zakładały, że wymiana przedmiotu sprzedaży z wadą na inną rzecz pozbawioną wady była możliwa tylko wtedy, gdy chodziło o rzeczy gatunkowe (zamienne), i to bez względu na to, czy strony w celu zindywidualizowania przedmiotu przeniesienia własności określiły rzecz gatunkową jako oznaczoną co do tożsamości czy nie [na co zwraca uwagę G. J. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, wyd. II ]. Dla ustalenia w tej sprawie, czy doszło do przeniesienia własności rzeczy wskazanych w umowach sprzedaży zawartych między stroną powodową a pozwaną nie jest zatem istotne, czy doszło do przeniesienia ich posiadania. Można jedynie na marginesie powyższych ustaleń zauważyć, że przeniesienie posiadania omawianych rzeczy miało w tej sprawie miejsce. Wprawdzie nie doszło do tego poprzez wydanie tych rzeczy, ale w sposób, o którym mowa w art. 349 k.c..
tym przepisem przeniesienie posiadania samoistnego może nastąpić także w ten sposób, że dotychczasowy posiadacz samoistny zachowa rzecz w swoim władaniu jako posiadacz zależny albo jako dzierżyciel na podstawie stosunku prawnego, który strony jednocześnie ustalą. Stosunkiem prawnym, o którym mowa w przywołanym przepisie, była w okolicznościach tej sprawy umowa leasingu. Tym samym skuteczne były umowy leasingu zawarte między stronami, bowiem powód jako leasingodawca od początku trwania tej umowy był właścicielem rzeczy oddanych w leasing stronie pozwanej. Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje rozważania Sądu Okręgowego odnośnie do wymagalności roszczenia, jak i zasadności żądania przez stronę powodową poszczególnych kwot wynikających ze stosunku podstawowego, a których suma odpowiada sumom wekslowym wskazanym w wekslach załączonych do pozwu. Wbrew twierdzeniom skarżącej to stronę pozwaną jako korzystającego obciąża brak możliwości zwrotu przedmiotu leasingu, a tym samym to nie powódka odpowiada za brak możliwości zbycia danego przedmiotu leasingu i pomniejszenia o uzyskaną z tego tytułu korzyść w rozumieniu art. 709 15 k.c. wartości roszczenia powstałego w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność. W okolicznościach te sprawy brak zwrotu przedmiotu leasingu uzasadniał również naliczenie kar umownych zastrzeżonych w umowach leasingu, które łączyły strony. W świetle powyższych okoliczności Sąd Apelacyjny oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na koszty te złożyły się koszty zastępstwa procesowego strony powodowej w postępowaniu apelacyjnym ustalone w oparciu o § 2 pkt 9 w zw. § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.