na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt VIII K 936/16 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk postępowanie karne przeciwko J. R. warunkowo umarza na okres próby 2 (dwóch) lat; na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat; na poczet orzeczonego zakazu na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 listopada 2016 r. do dnia 7 listopada 2018 r. uznając ten środek za wykonany w całości; na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk i art. 43a § 1 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 459/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 roku, sygn. akt VIII K 936/16 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie uznał oskarżonego J. R. za winnego zarzucanego mu czynu z art.
i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł. każda, orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł. Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżony, który zaskarżył orzeczenie w całości. Z treści osobistej apelacji oskarżonego wynika, że kwestionuje on fakt, że w czasie czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości (pisze, że 24 godziny przed zdarzeniem nie spożywał alkoholu), które to błędne ustanie wynikać ma z wadliwej oceny dowodów, a zwłaszcza zeznań świadka S. R.. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja oskarżonego w zakresie w jakim kwestionuje on fakt popełnienia przez siebie czynu zabronionego określonego w art.
nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom oskarżonego, które można wysnuć z treści wniesionego przez niego środka odwoławczego, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, która mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 k.p.k. i na podstawie tok ocenionych dowodów poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego. Fakt, że oskarżony w czasie kierowania pojazdem w dniu 7 listopada 2016 roku znajdował się w stanie nietrzeźwości jednoznacznie wynika z obiektywnych dowodów w postaci protokołu użycia alkosensora (k.8), sprawozdań z badania krwi oskarżonego (k.36-41) oraz opinii toksykologicznej (k52-56), wobec czego dla ustalenia tej okoliczności znaczenia nie miały zeznania S. R., które kwestionował skarżący. O ile jeszcze można by kwestionować sam dowód z badania alkosensorem, to już badania krwi nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do stanu trzeźwości oskarżonego. Wynika z nich bowiem, że oskarżony jeszcze o godzinie 19.05 (pierwsze pobranie krwi), a więc przeszło dwie godziny po zdarzeniu miał we krwi 0,60 ‰, a przecież jak sam wyjaśniał, po kolizji nie spożywał żadnego alkoholu, a jedynie napój owocowy. Oczywistym więc jest, co potwierdza również opinia biegłego, że w czasie czynu stężenie alkoholu w jego organizmie również przekraczało dopuszczalne przepisami normy, a co więcej było wyższe niż w czasie pierwszego pobrania krwi od oskarżonego. Dlatego też dla poczynienia ustaleń w zakresie stanu trzeźwości oskarżonego nie mają żadnego znaczenia podnoszone przez oskarżonego, nieścisłości w zeznaniach S. R., których zresztą Sąd Okręgowy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dostrzegł. Nie istnieją również żadne wątpliwości, co do stanu psychicznego oskarżonego w chwili czynu. Sąd Rejonowy bowiem powziął w tym zakresie wątpliwość, co skutkowało dopuszczeniem dowodu z opinii sądowo psychiatrycznej, z której to opinii wprost wynika, że chwili czynu oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Biegli wydający opinię dysponowali pełną dokumentacją z leczenia oskarżonego i brak jest podstaw do kwestionowania wniosków sporządzonej przez nich opinii. Reasumując, zgromadzony w sprawie i ujawniony w toku rozprawy materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że oskarżony J. R. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art.
Nie mniej jednak, dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania. Oskarżony jest osobą niekaraną za przestępstwa, a jak wynika z informacji z k.244, przed zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszej sprawy, nie był również karany za wykroczenia drogowe, a stopień jego nietrzeźwości w czasie czynu nie był znaczny. W ocenie Sądu Okręgowego okoliczności te pozwalają na postawienie w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej i stwierdzenie, że pomimo umorzenia postępowania nie wejdzie on ponownie w konflikt z prawe, gdyż zdarzenie niniejsze było wyłącznie incydentem w jego życiu. Umarzając postępowanie warunkowo Sąd, mając na względzie konieczność ugruntowania u oskarżonego prawidłowych postaw społecznych, orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł., a uwzględniając jego sytuację majątkową zwolnił go od ponoszenia kosztów procesu, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.