i jako taki objęty prekluzją dowodową uznał Sąd Okręgowy zarzut, iż numer identyfikacji podatkowej, wynikający z treści doręczonych pozwanym przez powódkę faktur VAT nie jest zgodny z podanym przez nią w treści § 4 umowy dzierżawy z 19.11.2002 r. Podkreślił Sąd, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na gruncie przepisów prawa cywilnego, natomiast podłoże zarzutu sformułowanego przez pozwanych mogłoby być rozpatrywane i mieć znaczenie na gruncie funkcjonującego w prawie podatkowym systemu rejestracji zdarzeń gospodarczych, w świetle którego, faktura VAT (bądź jej duplikat) stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Kwestia związana z rozliczeniem przez powódkę podatku VAT miała w ocenie sądu dla sprawy całkowicie drugorzędne znaczenie i pozostawała bez wpływu na cywilnoprawne stosunki zobowiązaniowe wynikające z umów. Istotne w sprawie było to, że źródłem roszczenia powódki było przyjęte przez pozwanych w umowie z 19.11.2002 r. zobowiązanie do uiszczania comiesięcznego czynszu dzierżawnego, istnienia którego to zobowiązania pozwani nie kwestionowali. Podkreślił Sąd, że w świetle łączącej strony umowy dzierżawy z 19.11.2002 r. pozwani zobowiązali się do uiszczania w spornym okresie czasu ,czynszu dzierżawnego w wys. 5.000 zł miesięcznie plus VAT- w terminie 14 dni od daty wystawienia faktury, co nie było w sprzeciwie przez nich kwestionowane. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostał więc także zarzut pozwanych, że powódka nie doręczyła im wystawionej przez siebie faktury VAT nr (...), bowiem roszczenie powódki znajdowało podstawę prawną w umowie dzierżawy z 19.11.2002 r. Odnosząc się do zarzutów pozwanych związanych z używanymi przez nich zamiennie pojęciami kompensata i potrącenie wskazał Sąd, że pozwani powoływali się na dokonane przez nich kompensaty w pismach kierowanych do powódki: z 10.08.2010 r., z 12.04.2011 r. i z 29.12.2011 r. Przywołując unormowanie art. 498 § 2 k.c., art. 499 k.c. oraz art. 60 i 61 k.c. oraz odnosząc się do złożonego przez pozwanych „potwierdzenia salda” datowanego na 31.12.2008 r. Sąd uznał, że nie może być on uznany za wystarczający dla przyjęcia, że istotnie do uzgodnienia między stronami salda obrotów na koniec 2008 r. doszło. Wbrew bowiem stanowisku pozwanych Sąd uznał, że nie stanowi dowodu wystarczającego dla poparcia tej tezy fakt, iż na dokumencie znajduje się pieczęć firmowa powódki. W ocenie sądu I instancji pozwani nie udowodnili istnienia takich dodatkowych okoliczności, które w kontekście figurującej na tym dokumencie pieczęci strony powodowej uzasadniałyby obiektywnie przekonanie, że pieczęć ta stanowiła potwierdzenia woli powódki, iż saldo aprobuje. W rezultacie powyższego, twierdzenie pozwanych wywiedzione w oparciu o tę pieczęć, iż to powódka wystąpiła o potwierdzenie salda i że to powódka wskazaną w tym dokumencie kwotę przedstawiła do uzgodnienia na koniec 2008 r. nie zostało w ocenie Sądu przez pozwanych udowodnione. Podniósł także Sąd, że przedstawiony przez pozwanych wyciąg z konta obrotów z powódką - (...) za rok 2008 nie mógł stanowić nie tylko podstawy do uznania, ze istotnie stan obrotów na koniec 2008 r. był taki, jak z dokumentu tego wynika, bowiem dla dokonania takiej oceny niezbędne byłyby dokumenty źródłowe, których w sprawie brak, ale także nie stanowił dowodu na okoliczność, że do uzgodnienia salda na koniec 2008 r. miedzy stronami istotnie doszło i strony złożyły zgodnej treści oświadczenia wiedzy (co do stanu rozliczeń) i woli (co do potwierdzenia stanu rozliczeń). Podkreślił w tym miejscu Sąd, że zeznania świadków- osób pełniących funkcję księgowych stron sporu, które dokonywały zamknięcia roku 2008 były sobą sprzeczne w kwestii, czy doszło do potwierdzenia salda wzajemnych rozliczeń stron za 2008 r. To w ocenie sądu przełożyło się na ujemny skutek procesowy dla pozwanych związany z zasadą rozkładu ciężaru dowodów. W konsekwencji za bezzasadny uznał sąd meriti zarzut pozwanych oparty na powołanym przez nich dowodzie w postaci uzgodnienia salda na koniec 2008 r., iż byli oni całkowicie rozliczeni z powódką z należności czynszowych za 2008 r. Konsekwentnie więc w omawianej sytuacji faktycznej brak było też podstaw do uznania zasadności twierdzenia pozwanych, że z początkiem 2009 r. w wyniku dokonanego uzgodnienia salda na koniec 2008 r. posiadali wzajemną względem powódki, nadającą się do potrącenia wierzytelność w kwocie 81.444,69 zł. Niezależnie od tego Sąd podkreślił też, że wobec niewykazania posiadania po stronie pozwanych na koniec 2008 r. wierzytelności wzajemnej w stosunku do powódki o wartości 81.444,69 zł i nie udowodnili oni także, aby jak twierdzili – potrącili wierzytelności powódki objęte fakturami VAT nr (...) z tą wskazaną przez nich wierzytelnością własną o wartości 81.444,69 zł. Dowodu na tę okoliczność nie stanowił powołany przez pozwanych dowód w postaci wypowiedzenie umowy dzierżawy przez powódkę, datowany na 28.06.2010 r. Sąd I instancji uznał, po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie, że wskazany przez pozwanych zapis wynikał z faktu, iż w świetle umowy dzierżawy powódka była uprawniona do jej wypowiedzenia w przypadku zwłoki pozwanych z płaceniem czynszu dzierżawnego za okres 6 miesięcy. Według Sądu nie było uzasadnienia dla wywodzenia z treści oświadczenia woli zawartego w wypowiedzeniu umowy dalej idących wniosków, gdyż stanowi to oczywistą nadinterpretację. Odnosząc się do podnoszonego prze pozwanych dokonanego potrącenia wierzytelności posiadanych względem nich przez powódkę z tytułu czynszu dzierżawnego za okres styczeń – lipiec 2010 r. w treści pisma datowanego na 10.08.2010 r. Sąd wskazał, iż pismo to nie stanowi dowodu na to, że pozwani posiadali w dacie składania oświadczenia wzajemną względem powódki wierzytelność, o jakiej tam mowa w tym piśmie. Brak było bowiem danych dotyczących jej wartości, źródła pochodzenia itd., co wykluczało jej identyfikację, a co za tym idzie skuteczne prawnie potrącenie. Niezależnie od powyższego wskazał Sąd, iż w treści uzasadnienia sprzeciwu pozwani twierdzili, że pismem z 10.08.2010 r. dokonali potrącenia wierzytelności wzajemnych, posiadanych względem powódki - wartości 42.226,64 zł z tytułu odsetek, nie podając i nie wykazując przy tym w żaden sposób faktycznego jej posiadania oraz wierzytelność o wartości 3.544,64 zł nazwaną w treści uzasadnienia sprzeciwu „pozostałą wierzytelnością główną”, której istnienia także nie udowodnili. Odnosząc się zaś do pisma z 29.12.2011 r. wskazał Sąd, że gdyby przyjąć, ze pismo to złożone w toku sporu stanowi oświadczenie o potrąceniu wzajemnych wierzytelności, to ze względu na treść art.
zarzut potrącenia może być podniesiony tylko w przypadku jego udowodnienia w całości dokumentami, czemu nie sprostali. Niezależnie od powyższego uznał Sąd, że pismo to nie zawiera oświadczenia o potrąceniu, a tylko w takiej sytuacji kwestia potrącenia w ogóle mogłaby być podnoszona. Z powyższych względów, wobec nie udowodnienia przez pozwanych twierdzeń i zarzutów zawartych w sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, Sąd uznał roszczenie powódki jako w całości uzasadnione na podstawie § 4 umowy dzierżawy z 19.11.2002 r. ze zm. oraz na podstawie art. 482 § 1 k.c., - wobec braku zarzutów w odniesieniu do kwoty żądanej w pozwie tytułem skapitalizowanych odsetek z tytułu opóźnienia w płatnościach czynszu za poszczególne miesiące spornego okresu czasu, orzeczono jak w sentencji. Odsetki za opóźnienie od kwoty dochodzonego roszczenia zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu – od daty wniesienia pozwu, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku sporu, na podstawie art. 98 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (Dz. U. 02.163.1348). Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się pozwani, którzy zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1)naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c., poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego, bez wszechstronnego jego rozważenia, przejawiającą się w całkowitym daniu wiary twierdzeniom powódki co do tego, że wierzytelność powódki z tytułu czynszu dzierżawnego w dacie wnoszenia pozwu istniała ( nie uległa umorzeniu), nie popartą żadnymi dowodowymi, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przedstawionym przez pozwanych; 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż dokument prywatny w postaci „Potwierdzenia salda na dzień 31.12.2008 r." nie stanowi wystarczającego dowodu na to, że w tejże dacie saldo wzajemnych rozliczeń stron wynosiło 81.444, 69 zł na korzyść pozwanych; i w efekcie błędne przyjęcie przez Sąd, iż pozwani nie udowodnili, że na dzień 31.12.2008 r. nie posiadali wobec powódki zadłużenia z tytułu czynszu dzierżawnego za 2008 r.; nie udowodnili, że posiadali nadające się do skompensowania (potrącenia) wzajemne wierzytelności względem powódki w kwocie 84.444, 69 zł, z której to kwoty pozwani w dokonali kompensat czynszu dzierżawnego za 2009 r. 3) naruszenie przepisów postępowania art. 231 k.p.c. poprzez uznanie, że powódce w dacie wytoczenia powództwa przysługiwała wierzytelność z tytułu czynszu dzierżawnego za okres objęty pozwem, podczas gdy okoliczności sprawy winny prowadzić do innych ustaleń (m.in. powódka wezwała pozwanych do zapłaty należności czynszowych po raz pierwszy w dniu 24.03.2011 r., wykazując się bezczynnością w tym zakresie przez ponad 3 lata; powódka nie wystawiała faktur VAT z tytułu czynszu dzierżawnego comiesięcznie, jak przewidywała umowa dzierżawy, lecz dwie - trzy faktury rocznie; strony we wzajemnych rozliczenia stosowany kompensaty); 4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c., poprzez pominięcie treści zeznań świadka M. J., iż to powódka wystosowała do pozwanych pismo z dnia 31.12.2008 r. w sprawie uzgodnienia salda na dzień 31.12.008 r., z którego wynika, iż saldo wzajemnych rozliczeń stron na dzień 31.12.2008 r. wynosiło 81.444,69 zł na korzyść pozwanych; 5) naruszenie art. 65 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni oświadczenia woli strony powodowej, zawartego w piśmie datowanym 28.06.2010 r. w sprawie wypowiedzenia urnowy dzierżawy, którego treść potwierdza, iż pozwani w tejże dacie (28.06.2010 r.) nie mieli zaległości z tytułu czynszu dzierżawnego za okres przed styczniem 2010 r.; 6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie za wiarygodne zeznań A. S., iż dokonując wypowiedzenia umowy dzierżawy pismem z dnia 28.06.2010 r. wskazał, że pozwani zalegają z zapłatą czynszu dzierżawnego jedynie za okres począwszy od stycznia 2010 r., mimo iż zaległość z tytułu opłat czynszowych sięgała stycznia 2008 r.; gdyż w świetle umowy dzierżawy powódka była uprawniona do jej wypowiedzenia w przypadku zwłoki pozwanych w zapłaceni czynszu dzierżawnego za okres 6 miesięcy; podczas gdy właściwa ocena treści pisma strony powodowej z dnia 28.06.2010 r., winna prowadzić do odmiennych wniosków; 7) naruszenie art. 259 pkt 3) k.p.c. poprzez przyznanie zeznaniom A. S., waloru zeznań świadka (str. 9 wers 6 uzasadnienia wyroku ), podczas gdy był on przesłuchany jako Prezes zarządu powodowej spółki; 8) naruszenie art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka B. O., mimo wcześniejszego dopuszczenia przez Sąd dowodu z zeznań tego świadka i wezwania świadka na rozprawę wyznaczoną na dzień 04.06.2012 r,. ( na termin, której świadek został wezwany prawidłowo lecz nie stawił się ) celem przesłuchania ma okoliczności mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie; 9) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 321 §2 k.p.c. poprzez zasądzenie na rzecz powódki kwotę ponad żądanie pozwu ( powódka żądała kwoty 231.735,57 zł; Sąd zasądził kwotę 231.736,00 zł); 10) błędne przyjęcie przez Sąd, że pozwani nie kwestionowali żądania co do zasady i wysokości; podczas gdy w sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwani wyraźnie podali, iż kwestionują roszczenie powódki w całości, tak co do zasady jak również co do wysokości, a zatem także co do kwoty odsetek; 11) błędnie przyjęcie przez Sąd, że kwota skapitalizowanych odsetek wynosi 45.685, 57 zł, wobec jednoczesnego przyjęcia przez Sąd, że powódka nie udowodniła, aby doręczyła pozwanym fakturę VAT nr (...) ( dot. czynszu za miesiące czerwiec 2010 - lipiec 2010 r.), podczas gdy termin płatności czynszu wynosił 14 dni od daty wystawienia faktury, a powódka nie udowodniła, że w/w faktura została wystawiona i doręczona; (co istotne faktura ta nie została wymieniona w przedsądowym wezwaniu do zapłaty ani w zestawieniu w zestawieniu - wyciąg z konta 200-1/20 (...) za 2009 r. sporządzonym przez powódkę); 12) przyjęcie przez Sąd, iż powódce na podstawie umowy dzierżawy należał się czynsz dzierżawny w wysokości powiększonej o podatek VAT, mimo iż powódka nie wykazała, aby podatek taki prawidłowo naliczyła i odprowadziła; nie przedstawiła wbrew zobowiązaniu Sądu oryginałów deklaracji VAT dotyczących faktur stanowiących podstawę powództwa wystawionych przez powódkę (duplikaty faktur załączone do pozwu posiadały m.in. nieprawidłowy NIP, REGON); 13) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 328 § 2 k.p.c. poprzez nie wyjaśnienie przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka M. J. oraz zeznaniom pozwanym, co do tego, że dokument Potwierdzenia salda z dnia 31.12.2008 r. otrzymali od pozwanej; a kwota salda wynosiła 81.444, 69 zł na korzyść pozwanych oraz dlaczego pominął dowód z zeznań świadka B. O., które miały kluczowe znaczenie dla ustalenia tego, że pozwani nie zalegali z należnościami na rzecz powódki; 14) niezależnie od powyższego, pozwani podnieśli zarzut przedawnienia dochodzonych pozwem wierzytelności z tytułu czynszu dzierżawnego, za okres sprzed 3 lat od wytoczenia powództwa (tj. za okres sprzed maja 2011 r.). Wskazując na tak sformułowane zarzuty apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych solidarnych całości kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości sadowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o kosztach postępowania, z uwzględnieniem kosztów za instancję odwoławczą. W uzasadnieniu apelacji pozwani zarzucili, że Sąd I instancji nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czego wyrazem było zasądzenie ponad żądanie pozwu, co stanowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 321 §2 k.p.c. Podnieśli, że orzekając w sprawie Sąd I instancji dokonał wybiórczej i jednostronnej oceny materiału dowodowego oraz przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, przejawiające się w całkowitym daniu wiary twierdzeniom powódki nie popartym żadnymi dowodowymi, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przedstawionym przez pozwanych bez należytego uzasadnienia. Podkreślili, że odmawiając wiarygodności dokumentowi „Potwierdzenie salda na dzień 31.12.008 r." Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, iż pozwani winni udowodnić istnienie „dodatkowych okoliczności", które uzasadniałby obiektywne przekonanie, że pieczęć powódki na dokumencie „Potwierdzenie salda na dzień 31.12.008 r." została złożona przez powódkę oraz która ze stron wpisu salda dokonała i kiedy została na tym dokumencie przystawiona pieczęć firmowa powódki, przed wpisaniem tam kwoty salda czy po jej wpisaniu. Podnieśli, że powódka nie zakwestionowała treści dokumentu prywatnego Potwierdzenie salda z dnia 31.12.2008 r., w efekcie nie zanegowała, że saldo wzajemnych należności na dzień 31.12.2008 r. wynosiło 81.444, 69 zł na korzyść pozwanych ani tego, że na koniec 2008 r. nie posiadała zadłużenia na rzecz pozwanych. Podnieśli, że powódka nie kwestionowała tego, iż pieczęć złożona na dokumencie Potwierdzenie salda 31.12.2008 r. jest pieczęcią firmową powódki, że została złożona na nim przez powódkę. Zarzucili także, że dokument Potwierdzenie salda z dnia 31.12.2008 r., spełnia wymogi ustawy o rachunkowości (tj. art. 26 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości Dz.U. z 2009 r nr 152, poz. 1223 ze zmianami). Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania apelacyjnego. Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny zważył, co następuje; Apelacja zasługuje na uwzględnienie jedynie w tej części, w której zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 321 §1 k.p.c. ( w apelacji wskazano zapewne omyłkowo art. 321 §2 k.p.c.) poprzez zasądzenie na rzecz powódki kwotę ponad żądanie pozwu. Rację mają bowiem apelujący wskazując, że powódka żądała kwoty 231.735,57 zł, a Sąd I instancji zasądził kwotę 231.736 zł. Zasadność tego zarzutu skutkowała zmianą punktu pierwszego zaskarżonego wyroku i zasądzeniem w miejsce kwoty 231.736 zł, żądanej przez powódkę w pozwie kwoty 231.735,57 zł, o czym na podstawie art.386 §1 k.p.c. orzeczono w punkcie I wyroku. W pozostałym zakresie apelacja okazała się bezzasadna, gdyż zarzuty w niej podniesione nie zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż niniejsza sprawa zainicjowana została wniesieniem pozwu w dniu 16 maja 2011r. W sprawie tej w dniu 12 grudnia 2011r Sąd Okręgowy w Koszalinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Nakaz ten doręczono pozwanym z pouczeniem o obowiązkach wnoszącego sprzeciw w postępowaniu w sprawach gospodarczych (k.270 i 270v, 271 i 272). W tej dacie obowiązywały bowiem przepisy kodeksu postępowania cywilnego regulujące postępowanie w sprawach gospodarczych. To należy zaakcentować zwłaszcza wobec podniesienia dopiero w apelacji zarzutu przedawnienia dochodzonych pozwem wierzytelności z tytułu czynszu dzierżawnego za okres sprzed 3 lat od wytoczenia powództwa (tj. za okres sprzed maja 2011 r.). Zarzut ten jest spóźniony, albowiem nie został podniesiony w sprzeciwie od nakazu zapłaty, choć art.
i art. 503 k.p.c. ustanawiały prekluzję procesową, która ograniczała możliwość podnoszenia w późniejszym terminie zarzutu przedawnienia. W tym zakresie sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 30 września 2010r w sprawie I CSK 542/09. W dalszej kolejności odnieść się należało do tej części argumentacji pozwanych, która wskazywała na uchybienia o charakterze formalnym, w tym w szczególności dokonania oceny dowodów z przekroczeniem dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Zagadnienie to związane jest bowiem z poczynionymi przez Sąd Okręgowy ustaleniami faktycznymi, determinującymi materialnoprawną ocenę zasadności roszczenia, dokonywaną po uprzedniej subsumpcji odpowiednich przepisów prawa do stanu faktycznego stanowiącego przedmiotową podstawę rozstrzygnięcia. Dlatego też tytułem przypomnienia wskazać trzeba, iż Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przepis art. 233 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu treści art. 328 § 2 k.p.c., nakłada na sąd orzekający obowiązek: po pierwsze - wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, po drugie - uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, po trzecie - skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, po czwarte - wskazania jednoznacznego kryterium oraz argumentacji pozwalającej - wyższej instancji i skarżącemu - na weryfikację dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny bądź też jego zdyskwalifikowanie, po piąte - przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dowodów, na których sąd się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jak trafnie przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowym, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak min. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27.09.2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (tak Sąd Najwyższy min. w orzeczeniach z dnia: 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, LEX nr 52753, 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347, 10 stycznia 2002 r.,II CKN 572/99, LEX nr 53136). Odnosząc przedstawione wyżej poglądy prawne do realiów niniejszej sprawy, zarzut skarżących naruszenia przez Sąd I instancji dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. uznać należało za sformułowany w sposób uniemożliwiający w istocie jego kontrolę instancyjną. Pozwani podnosząc wadliwość przyjęcia przez Sąd Okręgowy, iż powodowej spółce należna jest należność dochodzona pozwem, gdyż nie doszło do jej umorzenia przez potrącenie, nie wskazali bowiem, w czym przejawiło się naruszenie przez ten Sąd zasad oceny dowodów przewidzianych w cytowanym przepisie. W istocie przedstawili wyłącznie własną wersję istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, wyprowadzonych z wyrywkowej, fragmentarycznej oceny przeprowadzonych dowodów, opartej głównie na przedstawionym przez nich dokumencie „ potwierdzeniu salda na dzień 31.12.2008r.”. Pominięcie w przedstawionej przez skarżących analizie tych dowodów, które przemawiały na jej niekorzyść, odbiera jej walor wszechstronności, czego wymaga dyspozycja art. 233 § 1 k.p.c. Dlatego też sąd odwoławczy w pełni akceptuje ustalony prze sąd I instancji stan faktyczny i przyjmuje go za własny bez potrzeby jego powtarzania. Podziela także ocenę prawną roszczenia zgłoszonego w sprawie przez powódkę. Odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. to wskazuje sąd odwoławczy, że zarzut ten nie może odnieść oczekiwanego przez apelujących skutku, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku co do zasady odpowiada dyspozycji tego przepisu i umożliwia sądowi II instancji prześledzenie toku rozumowania sądu I instancji. Z uzasadnienia tego wynika też, że sąd nie dał wiary świadkowi M. J. oraz zeznaniom pozwanych. Jako, że sąd II instancji jest także sądem merytorycznym do kwestii tej odniesie się także w dalszej części uzasadnienia. Co do faktycznego braku wyjaśnienia pominięcia zeznań świadka B. O. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, to okoliczność ta dla zasadności apelacji jest bez znaczenia. Przypomnieć należy, że pozwani wnosząc o oddalenie powództwa zarzucali, że należność dochodzona pozwem nie istnieje, gdyż dokonali potrącenia należności powódki z tytułu czynszu dzierżawnego z należnościami pozwanych przysługującymi im wobec powódki. Powódka w odpowiedzi na sprzeciw zaprzeczyła, aby pozwanym przysługiwały jakiekolwiek należności, które mogli potrącić z należnościami powódki z tytułu czynszu. W związku z takim stanowiskiem w procesie obowiązkiem pozwanych wynikającym z zasady kontradyktoryjności ( art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. oraz art.479
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.