I k.c.). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (art.
II k.c.). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu; w szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Opłaty windykacyjne nie stanowią świadczenia głównego. Zwłaszcza w zakresie przedmiotowej ugody jest to widoczne, gdyż tu świadczeniem głównym pozwanej było uiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej. Badane postanowienia, wprowadzające opłaty windykacyjne, nie zostały indywidualnie uzgodnione, lecz stanowią element opracowanego przez powoda wzorca. Opłaty te jawią się jako sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy pozwanej. Dzieje się tak, gdyż opłaty te są w sposób oczywisty wygórowane, czy wręcz arbitralne. Trzydzieści pięć złotych za wezwanie do zapłaty znacząco przekracza koszt przesyłki rejestrowanej u wyznaczonego operatora pocztowego, razem z kosztami materiałowymi samego wezwania do zapłaty, zaś wysokość opłaty za wizytę w terenie – 150 zł – jawi się jako całkowicie arbitralna. Ustawa wprost stwierdza, że w razie wątpliwości za niedozwolone postanowienie umowne należy uznać między innymi te, które nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego (art. 385 3 pkt 17 k.c.). Nie ulega wątpliwości, że dochodzone obecnie przez powoda opłaty windykacyjne mają z punktu widzenia ochrony słusznych interesów konsumenta charakter analogiczny do świadczeń wskazanych w przywołanym przepisie. Oznacza to, że postanowienia statuujące obowiązek uiszczenia opłat windykacyjnych nie wiążą pozwanej. (D) Rozstrzygnięcie. Uznając przeto w pierwszej kolejności, że dochodzone opłaty windykacyjne stanowią próbę obejścia przez powoda przepisów o odsetkach maksymalnych, a nadto iż nawet w razie braku słuszności takiego poglądu, owe opłaty miałyby wynikać z niedozwolonych postanowień umownych, powództwo oddalono w całości. IV. Koszty. Powód przegrał sprawę w całości. Wobec wydania wyroku zaocznego, nie sposób twierdzić, by pozwana wykazała poniesienie jakichkolwiek kosztów, podlegających zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.). .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.