Wobec powyższego powód podał, iż te postanowienia umowy nie wiążą go, pozwana zaś nie może powoływać się na ww. postanowienie wzorca umownego jako na podstawę zatrzymania jakichkolwiek kwot wpłaconych przez powoda. W odpowiedziach na ww. pozwy (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła o oddalenie wywiedzionego powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana przyznała, że łączyła ją z powodem umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, potwierdzona polisą nr (...) oraz polisa nr (...). Pozwana wskazywała, że umowa ta została zawarta z inicjatywy powoda, który nie był do tego nakłaniany, następnie dobrowolnie podpisał wniosek ubezpieczeniowy i inne dokumenty, co wskazuje na fakt, że przed zawarciem kontraktu miał możliwość zapoznania się z nimi, w tym również z zapisami dotyczącymi opłaty od całkowitego wykupu polisy. Nadto, powód miał możliwość odstąpienia od umowy w terminie 30 dni od dnia doręczenia, a wówczas pozwany był zobowiązany do zwrotu składki w terminie kolejnych 14 dni. Strona pozwana podnosiła także, że jako ubezpieczyciel może ustalać zasady wykupu polis, zaś w związku z rozwiązaniem umowy stron poniosła szereg kosztów bezpośrednich i pośrednich, w tym koszty akwizycji zgodnie z par. 2 pkt. 19 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 roku w sprawie szczególnych zasad rachunkowości zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Koszty te nie są naliczane jednorazowo, a są amortyzowane w czasie trwania umowy. Pozwany podkreślał, iż dopiero rozwiązanie umów ubezpieczenia generuje (aktywuje) określone koszty po stronie ubezpieczyciela, a zatem winny one zostać pokryte poprzez pobranie opłaty za wykup polisy zgodnie z par. 16 ust. 4 Rozporządzenia. Inne zaś pobierane opłaty przez ubezpieczyciela, nie pozwalają na pokrycie tychże kosztów. W ocenie strony pozwanej żadne z postanowień OWU nie narusza dyspozycji art.
a przede wszystkim przewidziana w umowie opłata dystrybucyjna stanowi główne świadczenie stron w rozumieniu przywołanego przepisu i została sformułowana w sposób jednoznaczny. Nadto, pozwana podnosiła, że wedle jej stanowiska powód nie udowodni, aby postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia regulujące obowiązek uiszczenia tejże opłaty były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały jego interesy jako konsumenta. Pozwana wskazała, iż opłata ta jest głównym świadczeniem stron, zatem nie podlega ocenie pod kątem abuzywności. Biorąc pod uwagę wzorzec świadomego konsumenta, trudno uznać, iż powód nie posiada świadomości jakie wiążą się z wcześniejszym rozwiązaniem umowy. Strona pozwana wskazała, iż klauzule dotyczące opłat za wykup nie zostały wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych i nie wiążą w sprawach dotyczących innego przedsiębiorcy. Pozwana wskazała również na fakt zawarcia z powodem Aneksów do polis o nr (...), zgodnie z którymi pozwana uprawniona była do pobrania opłaty w przypadku całkowitego wykupu wartości polisy w wysokości nie wyższej niż 5% wartości umowy. Powód był informowany o warunkach zawarcia aneksów, sposobie ustalania wysokości opłaty, skutkach naliczania opłat i terminie od kiedy Aneksy będą skuteczne w przypadku ich zawarcia. Ponadto wszystkie warunki Aneksów zostały przestawione i wyjaśnione w sposób szczegółowy, jasny i wyczerpujący. Ponadto w pismach przewodnich kierowanych do powoda był on informowany, że zostaną pobrane opłaty od wykupu w maksymalnej wysokości odpowiednio 1.800 zł i 3.000 zł. Powód podpisując Aneksy zgodził się na pobranie opłat w takich właśnie wysokościach. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 3711/17 Sąd na podstawie art. 219 k.p.c. połączył do wspólnego rozpoznania sprawy o sygnaturach akt I C 3711/17 oraz I C 3698/17 i prowadzić je dalej pod sygnaturą I C 3698/
k.c. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo o zapłatę kwoty 1.800 zł, jak i o zapłatę kwoty 3.000 zł podlegały oddaleniu w całości. Spór pomiędzy stronami dotyczył zasadności pobrania przez pozwanego na podstawie postanowień § 27 OWU w zw. z pkt 10 Tabeli Opłat, zmienionych następnie Aneksami do umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi potwierdzonych polisami nr (...), jak i nr (...), opłatami za wykup odpowiednio w kwocie 3.000 zł i 1.800 zł Na podstawie art. 384 § 1 k.c. ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. W sprawie niniejszej nie budziło wątpliwości, że ustalone przez pozwaną OWU, obejmujące Tabelę Opłat wiązały powoda, skoro z jego oświadczenia zawartego we wniosku o zawarcie umowy (potwierdzonej polisą nr (...), jak i nr (...)), jak i z samym zeznań powoda („informacje ustne były nieścisłe, ale dostałem przed zawarciem umowy OWU”) wynika, że tekst OWU został mu doręczony przed zawarciem umowy. Na podstawie art.
pierwsze k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W myśl art.
drugie k.c. nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Według art.
jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. W myśl art.
nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Według art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Na podstawie art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Niekwestionowana była okoliczność, że powód zawierał umowy (nr (...) , jak i nr (...)) jako konsument w myśl art. 22 1 k.c., a pozwanemu przysługiwał status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 43 1 k.c. Okoliczność, że wysokość opłaty za całkowity wykup wartości polisy (opłaty dystrybucyjnej) przewidzianej w § 27 OWU w zw. z pkt
k.c., stanowi ustalenie, że postanowienie to określa główne świadczenia stron, sformułowane w sposób jednoznaczny. Kwestię tę należało zatem rozstrzygnąć w pierwszej kolejności. Wbrew twierdzeniom pozwanego brak było podstaw do zakwalifikowania jako określających świadczenie główne w rozumieniu art.
postanowień zawartych w § 27 OWU w zw. z pkt 10. Tabeli Opłat zmodyfikowanych postanowieniami Aneksu do łączącej strony umowy (nr (...) , jak i nr (...)), przewidujących w przypadku rozwiązania umowy pobranie przez pozwanego opłaty dystrybucyjnej, określonej stawką procentową wartości polisy utworzonej ze składki regularnej należnej w pierwszych pięciu latach polisy, zależnie od roku polisy, w którym wykup następuje, nie wyższą jednak niż 4,5% lub 5% wartości umowy. Po pierwsze, w znajdującym zastosowanie w sprawie niniejszej stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r., kiedy to została zawarto sporne umowy stwierdzone polisami nr (...), jak i nr (...), tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z dnia 10 listopada 2015 r., poz. 1844), ustawodawca dokonał jedynie szczątkowej regulacji umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, pozostawiając swobodę przy określaniu we wzorcach umownych prawnej struktury wzajemnych świadczeń stron zarówno w czasie trwania stosunku umownego, jak i po jego zakończeniu. Kwalifikacja danego postanowienia wzorca jako określającego świadczenie główne w rozumieniu art.
dokonywana być musi z uwzględnieniem całokształtu treści łączącego strony stosunku umownego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2015 r., III CZP 87/15, LEX nr 1963644). Po drugie, niewątpliwie umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym zaliczona została przez ustawodawcę do kategorii umowy ubezpieczenia osobowego. Przy kwalifikacji poszczególnych postanowień umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym z punktu widzenia postanowień określających główne świadczenia stron w rozumieniu art.
należy zatem uwzględniać przedmiotowo istotne elementy umowy ubezpieczenia, decydujące o kwalifikacji prawnej, przewidziane w art. 805 § 1 i § 2 pkt 2 k.c. oraz w art. 829 § 1 k.c. Według art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W myśl art. 805 § 2 pkt 2 k.c. przy ubezpieczeniu osobowym świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej. Z kolei według art. 829 § 1 k.c. ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć: 1) przy ubezpieczeniu na życie - śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią oznaczonego wieku, 2) przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków - uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku. W świetle tych regulacji za świadczenia główne należy zatem uznać odpowiednio po stronie powoda zapłatę składki ubezpieczeniowej, a po stronie pozwanego wypłatę uposażonemu w razie śmierci powoda jako ubezpieczonego sumy ubezpieczenia wraz z wartością dodatkową. Znajduje to potwierdzenie także w treści OWU, gdzie wskazuje się na obowiązek ubezpieczyciela wypłacenia świadczenia w przypadku zajścia w życiu ubezpieczonego zdarzenia przewidzianego w umowie oraz na obowiązek ubezpieczającego terminowego opłacania składki. Nie znalazło się tam wskazanie na obowiązek uiszczenia przez ubezpieczającego jakichkolwiek opłat, w szczególności mających pokrywać koszty ubezpieczyciela związane z zawarciem umowy. Obowiązek zwrotu kosztów, w tym kosztów zawarcia umowy, nie stanowi zaś elementu przedmiotowo istotnego, decydującego o kwalifikacji prawnej, żadnej z kategorii umów, w tym określonych przepisami Kodeksu cywilnego (por. np. art. 566 § 1 k.c.). Po trzecie, cel inwestycyjny zawieranej umowy ubezpieczenia (nr (...), jak i nr (...)) wynikający z wyboru przez powoda na etapie składania wniosku o zawarcie umowy bliżej określonych ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych, do których następować miała alokacja wpłacanej przez niego składki, przyporządkowanie do umowy ubezpieczenia rachunku służącego do ewidencjonowania jednostek uczestnictwa w funduszach nabytych przez ubezpieczyciela za środki pochodzące ze składek, powiązanie wartości tych jednostek z wartością polisy oraz z wartością wykupu, jednoznacznie wynikające z § 27 OWU, oraz możliwość zlecenia całkowitego wykupu bez ograniczenia czasowego pozwalają na przyjęcie, że świadczeniem głównym po stronie pozwanego była także wypłata wartości wykupu w razie rozwiązania umowy w przypadkach innych niż śmierć ubezpieczonego. Obowiązek ustalenia takiej opłaty nie wynikał ani z obowiązujących wówczas art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1206, 1273 i 1348) ani z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Zobowiązanie do pokrycia poniesionych przez pozwanego kosztów zawarcia umowy z powodem mogłoby zatem zostać uznane za świadczenie główne ze strony powoda jedynie w przypadku, gdyby zawierać się miało w zobowiązaniu do zapłaty składki ubezpieczeniowej. Z tych przyczyn za trafny uznać należy przyjmowany w orzecznictwie sądów powszechnych pogląd, w myśl którego w ramach umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym tzw. opłata likwidacyjna, pobierana od wartości wykupu wypłacanej w razie rozwiązania umowy, nie stanowi świadczenia głównego w rozumieniu art.
drugie k.c., nawet w przypadku, gdy jako świadczenie takie kwalifikuje się wypłata wartości wykupu (por. wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 września 2015 r., II Ca 1140/15, LEX nr 1994269). Przyjęcie w sprawie niniejszej, że postanowienia zawarte w § 27 OWU w zw. z pkt 10. Tabeli Opłat i zmodyfikowane postanowieniami umowy, przewidujące, że w przypadku wykupu wartości polisy pozwany pobiera opłatę za całkowity wykup, której wysokość jest określona stawką procentową wartości polisy utworzonej ze składki regularnej należnej w pierwszych pięciu latach polisy, zależnie od roku polisy, w którym wykup następuje, nie wyższa jednak niż 4,5% - 5% wartości umowy, nie kwalifikuje się jako postanowienie określające świadczenie główne w rozumieniu art.
drugie k.c., pozwala na dokonanie oceny tych postanowień w świetle przesłanek określonych w art.
pierwsze k.c. Trafnie pozwana podnosiła, że podobieństwo postanowienia OWU pozwalającego na pobranie od powoda opłaty za wykup wartości polisy do postanowień przewidujących pobranie opłaty likwidacyjnej wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, nie musi prowadzić do uznania tego pierwszego za niedozwolone na podstawie art. 479 43 k.p.c. Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone – także po wpisaniu tego postanowienia do rejestru (art. 479 45 § 2 k.p.c.) – nie wyłącza powództwa o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę niebędącego pozwanym w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 w zw. z art. 479 43 k.p.c.) (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CZP 17/15, LEX nr 1916698). Tym bardziej prawomocność taka nie wyklucza badania niedozwolonego charakteru postanowienia wzorca umownego o tej samej lub podobnej treści w sprawie z udziałem takiego przedsiębiorcy, wszczętej innego rodzaju powództwem, w której kwestia niedozwolonego charakteru postanowienia wzorca umowy stanowić ma przesłankę rozstrzygnięcia. Niemniej nie przekreśla to możliwości uwzględnienia w takiej sprawie argumentacji przyjmowanej za podstawę orzeczeń sądowych, w wykonaniu których dane postanowienie wzorca umowy uznane za niedozwolone zostaje wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. W zakresie roszczenia powoda należy wskazać, iż okoliczność, że postanowienia przewidujące opłaty za całkowity wykup wartości polisy, zmienione zostały aneksami powodowała, że stanem rzeczy, według którego dokonywać należało oceny zgodności postanowień umowy z dobrymi obyczajami był ten, który istniał w dniu podpisania aneksów. Nie można pominąć okoliczności, iż strony podjęły próbę wyeliminowania niedozwolonych postanowień umownych. Nadto, powód nie wykazał, iż podpisał aneksy pod wpływem błędu, bądź nie rozumiał jego treści. Rację ma natomiast powód, iż pobranie opłat w wysokości z aneksów nie zamyka drogi sądowej do jej kwestionowania, dlatego ocena zasadności pozwu dokonana została pod kątem przesłanek z art. 385 [1] k.c. Niemniej postanowienia wzorca umowy ubezpieczenia przewidujące obciążenie konsumenta kosztami ponoszonymi przez przedsiębiorcę w przypadku jej rozwiązania wcześniej, niż strony zakładały w chwili jej zawarcia, aby mogły zostać uznane za zgodne z dobrymi obyczajami i nienaruszające interesów konsumenta w sposób rażący, o czym mowa w art.
pierwsze k.c., muszą być precyzyjne i pozwalać konsumentowi już w chwili zawierania umowy na ustalenie rzeczywistego związku wysokości opłat przewidzianych w takim przypadku oraz kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę. W przeciwnym wypadku przybierają one postać swoistej sankcji za rezygnację z kontynuowania umowy ubezpieczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., VI ACa 1324/12, LEX nr 1331146). Wspomniano już, że celem regulacji art.
jest nie tylko zapewnienie ekwiwalentności świadczenia konsumentowi, będącemu słabszą stroną stosunku zobowiązaniowego nawiązywanego z przedsiębiorcą, ale także uchylenie dysproporcji informacyjnej mogącej istnieć po stronie konsumenta na etapie zaciągania zobowiązania. Podczas podpisania aneksów obowiązywał już art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z dnia 10 listopada 2015 r., poz. 1844), według którego w umowie ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, zawartej na okres dłuższy niż 5 lat lub na czas nieokreślony zakład ubezpieczeń w zakresie wynagrodzenia pośrednika ubezpieczeniowego kieruje się zasadą równomiernego rozłożenia w czasie wydatków z tytułu prowizji pośrednika ubezpieczeniowego w okresie nie krótszym niż 5 lat. Przy ocenie działania pozwanej z punktu widzenia dobrej wiary i traktowania powoda jako konsumenta w sposób sprawiedliwy należało także uwzględnić okoliczność, że zawarcie aneksów do umów miało na celu wykonanie decyzji Prezesa UOKiK z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. RŁO 12/2015 i wprowadzenie do umów objętych sporem przewidzianego w tej decyzji ograniczenia wysokości opłat za wykup wartości polis, co świadczy o działaniu pozwanej na korzyść klienta. Okoliczność, że zawarcie umów (nr (...) , jak i nr (...)) między stronami musiało wiązać się z ponoszeniem przez pozwanego określonych kosztów nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości w przypadku przeciętnego konsumenta, dostatecznie uważnego i rozsądnego. Okolicznością powszechnie znaną jest bowiem to, że zawarcie umowy pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego, niezależnie od rodzaju rynku towarów lub usług, zawsze związane jest z ponoszeniem przez przedsiębiorcę pewnych kosztów. Poza sporem pozostawała okoliczność, że umowy (nr (...) , jak i nr (...)) pomiędzy powodem a pozwanym zostały zawarte z udziałem pośrednika ubezpieczeniowego. Poza sporem była także okoliczność, że powód w związku z zawarciem umów (nr (...) , jak i nr (...)) nie zapłacił pośrednikowi jakiegokolwiek wynagrodzenia. Wobec tego okoliczność, że pośrednictwo znajdowało podstawę w stosunku umownym pomiędzy pośrednikiem a pozwanym oraz okoliczność, że to pozwany poniósł koszty pośrednictwa powstałe w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia z powodem, nie powinny stanowić zaskoczenia dla powoda jako dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta. Tym bardziej, iż par. 26 OWU opłata dystrybucyjna wiąże się z ponoszeniem kosztów wdrożenia produktu, marży towarzystwa i kosztów akwizycji. Powód był zobowiązany do zapłaty składki rocznej co do pierwszej polisy w kwocie 6000 zł, a także obciążało go zobowiązanie do zapłaty na rzecz pozwanej opłaty dystrybucyjnej za całkowity wykup wartości polisy w okresie wynoszący 10 lat tj. 10 latx6000 zł = 60 000,00 zł, odpowiadającej wartości umowy. Opłata za całkowity wykup wartości polisy w okresie 10 lat, odpowiadająca 5% wartości umowy, stanowiła zatem 5% środków, które miały zostać zapłacone przez powoda tytułem składki regularnej w tym okresie tj. 3000,00 zł. Powód był zobowiązany do zapłaty składki rocznej co do drugiej polisy w kwocie 3600 zł, a także obciążało go zobowiązanie do zapłaty na rzecz pozwanej opłaty dystrybucyjnej za całkowity wykup wartości polisy w okresie wynoszący 10 lat tj. 10 latx3600 zł = 36 000,00 zł, odpowiadającej wartości umowy. Opłata za całkowity wykup wartości polisy w okresie 10 lat, odpowiadająca 5% wartości umowy, stanowiła zatem 5% środków, które miały zostać zapłacone przez powoda tytułem składki regularnej w tym okresie tj. 1800,00 zł. Nie były to kwoty rażąco wygórowane. Kwoty te nie były uzależnione od wysokości ewentualnego świadczenia na rzecz powoda w postaci wypłaty wartości wykupu polisy zależnego od powodzenia inwestycyjnego zawartej umowy. Nadto, powód otrzymał wraz z pismem z propozycją podpisania aneksów informację o wysokości maksymalnej opłaty za wykup polisy tj. 1.800,00 zł i 3.000 zł. Zatem, opłaty ustalono w sposób precyzyjny, w wysokości stałej i możliwej przez powoda do zweryfikowania. W konsekwencji ostatecznie ustalone opłaty od powoda nie stanowiły swoistej sankcji za rezygnację z kontynuowania umowy ubezpieczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., VI ACa 1324/12, LEX nr 1331146). Ryzyko takie, ze względu na limit procentowy wartości umowy, było bowiem w pełni przewidywalne. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż pobranie przez pozwaną opłat dystrybucyjnych za całkowity wykup polis nie stanowiło naruszenia art. 385 [1] k.c. i orzekł jak w pkt. I.1 wyroku i oddalił powództwa. Podstawę orzeczenia o kosztach procesu stanowił art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu powód w chwili wniesienia pozwu był przekonany co do zasadności żądania, zważywszy na linię orzeczniczą tutejszego Sądu, gdy chodzi o badanie opłat za wykup pod kątem abuzywności. Nadto, zachodzi dysproporcja majątkowa pomiędzy powodem oraz pozwanym, będącym spółką akcyjną prowadzącą działalność ubezpieczeniową. Zarządzenie: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.