Sygn. akt. II K 919/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2018 r. Sąd Rejonowy w G. - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Jarosław Przesmycki Protokolant: st. sekr.
§1kk o r z e k ł : 1.
Oskarżonego W. K. uznaje za winnego tego, że w dniu 19 września 2017 r. ok. godz. 10:00 w G. województwo (...), prowadził w ruchu lądowym od ul. (...) do parkingu sklepu (...) przy ul. (...), a następnie jeździł po tym parkingu pojazdem mechanicznym, samochodem marki D. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości o wartości nie mniejszej niż 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, to jest występku z art.
§1
kk i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 kk warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.
- Na mocy art. 72§1 pkt 4 i 5 kk zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do wykonywania pracy zarobkowej oraz do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu.
- Na mocy art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat, zaliczając na mocy art. 63§4 kk okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 19 września 2017 r.
- Na mocy art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł. (pięć tysięcy złotych).
- Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł. (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty i obciąża go kosztami postępowania w kwocie 428,75 zł. (czterysta dwadzieścia osiem złotych 75/100). Sygn. akt II K 919/17 UZASADNIENIE Oskarżony W. K. nie był dotychczas karany sądownie, ani też za wykroczenia drogowe. (dowód karta karna k-23, karta informacyjna k-24) W dniu 18 września 2017 r. oskarżony pił alkohol. Następnego dnia ok. godz. 10:00 oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym co najmniej 1,5 ‰ wsiadł do swojego samochodu marki D. o nr rej. (...) stojącego przed jego domem położonym w G. przy ul. (...) i pojechał w stronę parkingu sklepu (...). Przejechał wówczas ok. 2 km. Na terenie tego marketu oskarżony wdał się w spór z ochroną tego sklepu, która zawiadomiła policję. Na miejsce przyjechali M. K.
(1)i P. D.
(1)– funkcjonariusz K. w/m. oznakowanym pojazdem. W momencie przyjazdu policji oskarżony oddalił się ze sklepu w stronę parkingu. Następnie wsiadł do w/w samochodu, uruchomił go po czym najpierw pojechał w stronę stacji benzynowej po czym zawrócił przejeżdżając 300-400 metrów. Wtedy oskarżony został zatrzymany przez P. D.
(1). Po zatrzymaniu oskarżony potwierdził , że pił piwo. Poddano go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu . Badanie urządzeniem alkosensor o godz. 10:55 wykazał stężenie rzędu 1mg/l. Oskarżony przyznał się , wtedy że 18 IX 2017 wypił ok. godz. 19:00 4 sztuki piwa, a 19 IX 2017 o godz. 10:00 jedno piwo. Następnie oskarżonego przewieziono do K. o/m gdzie urządzeniem alkometr przebadano go ponownie. Wyniki były rzędu : 0,92mg/l o 11:21, 0,96 mg/l- 11:24 i 1mg/l o godz. 11:42. (dowód protokoły użycia alkometru i alkosensora k 4 i 2, zeznania M. K. 3-67, P. D. k-67v-68, opinia biegłego k-59-60, zeznania P. S. k-70, wyjaśnienia oskarżonego k-55v) Oskarżony przyznał się do winy i wyjaśnił , że przed zdarzeniem wypił dwa piwa po czym przejechał po parkingu ok. 0,5 m. Oskarżony wyjaśnił przy tym, że przed jazdą widział funkcjonariuszy policji. (dowód wyjaśnienia oskarżonego k- 31 i 55v akt) Zdaniem Sądu wyjaśnieniem oskarżonego co do zasady nie można dać wiary bowiem są nielogiczne i niespójne z zebranymi dowodami w tym z zeznaniami funkcjonariuszy policji i logika sytuacji. Oskarżony co prawda przyznaje się do spożywania alkoholu ale równocześnie podaje że przejechał samochodem 50 cm po parkingu, czego w żaden sposób nie można nazwać prowadzeniem pojazdu mechanicznego. Tymczasem fakty są odmienne od tego co wyjaśnił oskarżony . Jak wynika z logicznej, spójnej przekonywającej opinii biegłego oskarżony przyjechał na parking w stanie nietrzeźwym. Ten stan uległ dalszemu pogłębieniu po wypiciu przez oskarżonego piwa na parkingu. Skoro oskarżony nie chciał jechać z tego parkingu i wiedział, że pił alkohol to po co wsiadał do samochodu i odjechał. Zdaniem Sądu oskarżony na nikogo nie czekał i widząc funkcjonariuszy postanowił uciec , odjechać z parkingu aby uniknąć badania na zawartość alkoholu w organizmie. Oskarżony miał bowiem świadomość , że jest nietrzeźwy i będzie podlegał badaniu. Sąd dał wiarę zeznaniom M. K.
(1)i P. D.
(1)bowiem są obiektywne i szczere. Świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego i trudno przypuszczać aby bezzasadnie go obciążały. Wniosek ten jest tym bardziej zasadny, że znajdują one oparcie w logice sytuacji oraz opinii biegłego. Sąd w pełni je podziela bowiem została zrobiona profesjonalnie przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą i doświadczeniem życiowym, a nadto nie była kwestionowana przez żadną ze stron. W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości . Przestępstwo z art.
§ 1
kk popełnia kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem alkoholu odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Oskarżony naruszył ten przepis bowiem w dniu 19 września 2017 roku ok. godz. 10:00 w G. województwo (...), prowadził w ruchu lądowym od ul. (...) do parkingu sklepu (...) przy ul. (...), a następnie jeździł po tym parkingu pojazdem mechanicznym, samochodem marki D. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości o wartości nie mniejszej niż 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Za to Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności , orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Przy wymiarze kary i środków karnych Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające wysokości stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego oraz fakt że stanowił on poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, kierowców jak i pieszych poruszających się po parkingu . Nie bez znaczenia jest także i to, że oskarżony zdecydował się kierować pojazdem tuż po spożyciu alkoholu co świadczy o jego demoralizacji i poczuciu bezkarności. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał uprzednią niekaralność oskarżonego za przestępstwa i wykroczenia drogowe. Dotychczasowa droga życiowa oskarżonego przekonała Sąd, że niniejsza sprawa jest incydentem w życiu oskarżonego i dlatego zasługuje on na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary. Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne. O kosztach orzeczono po myśli art. 627 kpk.