o sumiennym i starannym wykonywaniu pracy oraz stosowaniu się do poleceń przełożonych. Pozwany postawił powodowi jeszcze jeden zarzut, a mianowicie korzystanie przez powoda w okresach: 1-30 czerwca 2016 r. oraz 1-31 lipca 2016 r. na powierzonym sprzęcie komputerowym z zasobów sieci Internet, niezwiązanych z wykonywanymi obowiązkami służbowymi tj. ze stron internetowych m. in.: (...), (...), (...), (...), (...), (...), w łącznej liczbie ponad 94 godzin. Dowodem na powyższe są raporty z systemu T. dla Pana stanowiska pracy. Pozwany wskazał, że powyższe zachowanie stanowi naruszenie przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych polegających na nieprzestrzeganiu Regulaminu pracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W.,
2 stanowiącego o tym, że czas pracy powinien być w pełni wykorzystany przez każdego pracownika na wykonywanie obowiązków służbowych oraz § 49 ust. 1 pkt 1, stanowiącego o ciężkim naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającym m. in. na wykonywaniu prac niezwiązanych z zadaniami wynikającymi ze stosunku pracy oraz nieprzestrzeganie zapisów Polecenia służbowego Nr (...) Sekretarza Województwa - Dyrektora Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W. z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie wprowadzenia zasad: bezpieczeństwa zasobów informacyjnych przetwarzanych w systemach informatycznych, zarządzania sprzętem komputerowym, posługiwania się nośnikami informacji i ewidencjonowania elektronicznych nośników informacji, nadzorowania faksów, drukarek i kserokopiarek oraz korzystania z Internetu w Urzędzie Marszałkowskim Województwa (...) w W., zgodnie z którym: „Pracownik Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W. może korzystać z zasobów sieci Internet wyłącznie w celach uzasadnionych wykonywaniem obowiązków służbowych". Pozwany zawarł pouczenie o miejscu, terminie i sposobie wniesienia odwołania do Sądu Pracy. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, na podstawie akt osobowych powoda, na podstawie zeznań świadków oraz zeznań powoda. Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom świadków bowiem były one logiczne spójne i wzajemnie zbieżne. Zeznaniom powoda Sąd Rejonowy dał wiarę jedynie w części w jakiej korespondowały z zeznaniami świadków oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zważył, że powództwo, jako nieuzasadnione, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie swoich rozważań Sąd Rejonowy odniósł się do kwestii wieku emerytalnego powoda, uznając, że w momencie wypowiedzenia umowy o pracę powód ukończył już wiek emerytalny i nabył uprawnienia do emerytury, wobec czego w jego przypadku nie miały zastosowania przepisy o ochronie przed zwolnieniem wynikające z art. 39 k.p. Sąd Rejonowy podzielił przy tym stanowisko strony pozwanej, że w przypadku powoda wiekiem emerytalnym jest ukończenie 65 roku życia i 9 miesięcy i wynika to z tego, że faktycznie w okresie zatrudnienia weszła ustawa z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych i zmianie innych ustaw, której głównym celem i założeniem było zrównanie wieku emerytalnego, który dla mężczyzn i kobiet miał wynosić 67 lat. Ustawa obowiązywała do 30 września 2017 r. i zmieniała wiek emerytalny dla niektórych grup osób. Powoda ta zmiana nie dotyczyła bowiem objęła mężczyzn urodzonych w (...) roku. Powód osiągnął wymagany dla niego wiek 65 lat i 9 miesięcy i spełniał ten warunek już na dzień 31 grudnia 2015 r. Nie objęły go przepisy o ochronie przedemerytalnej. Na emeryturę nie odszedł i chciał kontynuować pracę, co potwierdził świadek L.. Ponieważ w ocenie Sądu Rejonowego pracodawca nie był zobowiązany przepisem art. 39 k.p. mógł wypowiedzieć umowę o pracę. W ocenie Sądu Rejonowego czy to byłoby jednokrotne naruszenie obowiązków przy wcześniejszym okresie całkowicie pozbawionym jakichkolwiek kar porządkowych czy upomnień słownych to taki zarzut naruszenia obowiązków pracowniczych jeśli zostałby udowodniony przed Sądem uzasadniałby wypowiedzenie umowy o pracę. Powołując się na treść art. 30 § 3-5 k.p. Sąd Rejonowy wskazał, że wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem zakończenia stosunku pracy, wystarczy, że przyczyna okaże się rzeczywista i prawdziwa. Istotne jest jednak, aby z oświadczenia pracodawcy wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi i usprawiedliwiającego rozwiązanie z nim stosunku pracy. Przyczyna wskazana w wypowiedzeniu umowy musi być prawdziwa i sformułowana w sposób konkretny. W przedmiotowej sprawie oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia nie zawierało uchybień formalnych. Pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę zarzucając powodowi dwie zasadnicze przyczyny tj. 1) niewykonywanie poleceń służbowych, wynikających z jego obowiązków służbowych lub wykonywanie ich nienależycie lub nieterminowo, włącznie z wprowadzaniem przełożonego w błąd, co do powodu zaniechania wykonania polecenia służbowego, na dowód czego przedstawił kilka sytuacji związanych z niewykonaniem poleceń z dnia 4.01.2016 r. (zlecenie nr (...)), z dnia 15.01.2016 r. (zlecenie nr (...) i nr (...)), z dnia 25.01.2016 r. (zlecenie nr (...)), z dnia 13.01.216 r. (zlecenie nr (...)). Pozwany wskazał nadto, że podane przykłady stanowią naruszenie przez powoda obowiązków pracownika samorządowego, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt. 2 i art. 25 ust, 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych oraz Regulaminu Pracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W.,
o sumiennym i starannym wykonywaniu pracy oraz stosowaniu się do poleceń przełożonych . Drugi zarzut przedstawiony powodowi w piśmie rozwiązującymi umowę o prace to korzystanie przez powoda w okresach: 1-30 czerwca 2016 r. oraz 1-31 lipca 2016 r. na powierzonym sprzęcie komputerowym z zasobów sieci Internet, niezwiązanych z wykonywanymi obowiązkami służbowymi tj. ze stron internetowych m. in.: (...), (...), (...),(...), (...), (...), w łącznej liczbie ponad 94 godzin. Pozwany wskazał, że powyższe zachowanie stanowi naruszenie przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych polegających na nieprzestrzeganiu Regulaminu pracy Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W.,
2 stanowiącego o tym, że czas pracy powinien być w pełni wykorzystany przez każdego pracownika na wykonywanie obowiązków służbowych oraz § 49 ust. 1 pkt 1, stanowiącego o ciężkim naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającym m. in. na wykonywaniu prac niezwiązanych z zadaniami wynikającymi ze stosunku pracy oraz nieprzestrzeganie zapisów Polecenia służbowego Nr (...) Sekretarza Województwa – Dyrektora Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W. z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie wprowadzenia zasad: bezpieczeństwa zasobów informacyjnych przetwarzanych w systemach informatycznych, zarządzania sprzętem komputerowym, posługiwania się nośnikami informacji i ewidencjonowania elektronicznych nośników informacji, nadzorowania faksów, drukarek i kserokopiarek oraz korzystania z Internetu w Urzędzie Marszałkowskim Województwa (...) w W., zgodnie z którym: „Pracownik Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w W. może korzystać z zasobów sieci Internet wyłącznie w celach uzasadnionych wykonywaniem obowiązków służbowych". Sąd Rejonowy zważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wskazanie w pisemnym oświadczeniu pracodawcy przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę przesądza o tym, że spór przed sądem pracy toczy się tylko w granicach przyczyny podanej w pisemnym oświadczeniu pracodawcy. Tym samym pozbawiony on jest możliwości powoływania się w toku postępowania na inne przyczyny, które również mogłyby uzasadniać wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę. Nadto badając przyczyny należy mieć na uwadze, że wystarczy by jedna przyczyna spełniała wymogi przyczyny uzasadnionej mającej odzwierciedlenie w rzeczywistym stanie faktycznym. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie, w ocenie Sądu Rejonowego, wykazało że zarówno dokumenty w postaci notatek służbowych jak i zeznania świadków potwierdziły prawdziwość stawianych powodowi zarzutów. Nadto strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła okoliczności przemawiających za oddaleniem powództwa. Jak wynika z okoliczności sprawy powód korzystał z internetu w celach prywatnych w godzinach pracy. Powyższym okolicznościom powód nie zaprzeczył, wskazał jedynie, że jego praca wyglądała tak, że czasami pracował non stop, a czasami miał czas wolny czekając na zlecenia i w tym czasie oglądał wiadomości w Internecie głównie wiadomości onet.pl i allegro, a o tym że jest to zabronione dowiedział się już po czasie. Podobnie dowiedział się, że używanie własnego laptopa w pracy jest również zabronione. Podniósł, że korzystanie przez niego z internetu w żaden sposób nie kolidowało z obowiązkami służbowymi, a pozwalało na rozszerzenie jego horyzontów myślowych . Powód podniósł, że nie pozwolono mu wyjaśnić, ustosunkować się do stawianych mu zarzutów co nie jest zgodne z prawdą. Przełożony i pracownicy Kadr pozwanego rozmawiali z powodem na temat licznych popełnianych błędów, co potwierdzili w swoich zeznaniach świadkowie przesłuchani w sprawie. Przełożony powoda potwierdził, że powodem zwolnienia powoda było korzystanie z internetu w godzinach pracy, a powód brał udział w szkoleniach i był informowany o karach jakie grożą za korzystanie z internetu dla celów prywatnych. Powód zawsze obiecywał poprawę. Z początkiem roku 2016 r. wydajność pracy powoda zmieniła się. Miał on 5 poważnych przewinień, nie było pożytku z jego pracy, których zaistnienie potwierdziły zeznania świadków oraz dokumenty znajdujące się aktach osobowych powoda, w tym notatki urzędowe sporządzone na ich okoliczność. Przyczyny okazały się prawdziwe i rzeczywiste toteż odwołanie powoda od wypowiedzenia umowy o pracę nie zasługiwało na uwzględnienie. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., ustalając koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i zasądził od strony powodowej jako strony przegrywającej kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w całości. Działająca w imieniu powoda pełnomocnik wniosła o zmianę skarżonego orzeczenia w ten sposób, że wydane w drugiej instancji orzeczenie czynić będzie zadość żądaniom pozwu, tj. aby Sąd Okręgowy przywrócił powoda do pracy, a ponadto wniosła również o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu apelacji pełnomocnik powoda wskazała, że powód samodzielnie precyzował powództwo, nie zgadzał się z przyczynami wypowiedzenia umowy o pracę i stanowisko to podtrzymywał przez cały czas trwania postępowania. W ocenie pełnomocnik ocena Sądu Rejonowego pod kątem przyczyn wypowiedzenia może budzić pewne wątpliwości, gdyż wszystkie zdarzenia wskazane w wypowiedzeniu miały charakter przypadków mniejszej wagi, uchybień pracowniczych i to o dziewo zauważalnych dopiero w okresie kilku miesięcy od momentu, kiedy powód złożył wniosek o przejście na emeryturę. W niniejszej sprawie pracodawca w sposób niejasny i nieuzasadniony podał przyczynę rozwiązania umowy o pracę, którą był bak prawidłowych relacji służbowych oraz brak dbałości, staranności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych. O ile brak oczekiwanej przez pracodawcę dbałości w wykonywaniu przez pracownika obowiązków pracowniczych uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę, to w niniejszym przypadku podane przyczyny wypowiedzenia umowy dla powoda, będącego osobą w wieku przedemerytalnym, nie mogły naruszać jego prawo, bowiem waga ewentualnych przewinień jest tak znikoma, że nie może to obrać skutków negatywnych dla pracownika. Zdaniem powoda wypowiedzenie mu umowy o pracę miało na celu zmniejszeniem stanu zatrudnienia w placówce pozwanego pod pretekstem przyczyn uzasadnionych, a pracodawca nie dokonał obiektywnej oceny zdarzeń wskazanych w wypowiedzeniu. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika pozwanego apelacja w istocie sprowadza się wyłączny do próby deprecjonowania przyczyn, które stały u postaw wypowiedzenia powodowi umowy o pracę, z jednoczesnym uznaniem tych przyczyn za absolutnie uzasadnione, a wskazane fakty za bezsporne, sam zaś sposób sformułowania apelacji nie pozwala na wyodrębnienie zarzutów i przesądza o spełnianiu przez nią wymogów formalnych w kontekście art. 386 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda była niezasadna i podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu Okręgowego wniesiony przez pozwanego środek zaskarżenia nie zawierał zarzutów skutkujących zmianą lub uchyleniem skarżonego wyroku. W sprawie nie zachodziły również okoliczności, które Sąd Okręgowy winien był wziąć pod uwagę z urzędu. Sąd Rejonowy dokonał właściwych ustaleń stanu faktycznego i prawidłowo zastosował cytowane przepisy, co prowadziło do wydania trafnego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy podziela dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i aprobuje argumentację prawną przedstawioną w motywach zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich szczegółowego powtarzania (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego: postanowienie z dnia 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, wyrok z dnia 12 stycznia 1999 r., I PKN 521/98, wyrok z dnia 15 maja 2007 r., V CSK 37/07). Apelacja nie zawiera żadnych zarzutów mogących skutkować zmianą skarżonego orzeczenia. W jej treści nie sformułowano żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, sprzeczności ustaleń faktycznych czy też innych zarzutów, które mogłyby zostać przez Sąd Okręgowy rozpatrzone w kontekście zapadłego przed Sądem Rejonowym rozstrzygnięcia.
skarżący nie podniósł zarzutów dotyczących zastosowania przez Sąd Rejonowy przepisów Kodeksu pracy dotyczących wypowiedzenia umowy o pracę, nie podważał również ustalonych przez ten Sąd okoliczności faktycznych sprawy. Pełnomocnik powoda jedynie w sposób ogólny zakwestionowała ocenę zasadności przyczyn wypowiedzenie, zarzucając pozwanemu pracodawcy, że sformułował je w sposób niejasny i nieuzasadniony, a ponadto nie zostały one zweryfikowane w sposób obiektywny. Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 i § 3 i 4 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem). Oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Natomiast w myśl art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Z mocy art. 30 § 4 k.p. na pracodawcy spoczywa obowiązek wskazania w pisemnym oświadczeniu woli przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Przyczyna ta powinna być prawdziwa i konkretna. Konieczne jest zatem należyte skonkretyzowanie czynu pracownika. Istotny pozostaje bowiem przede wszystkim fakt - działanie lub zaniechanie pracownika - z którego pracodawca wywodzi skutki prawne. Przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości, skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy. Jednocześnie jednak, uznanie wypowiedzenia umowy za zwykły sposób rozwiązania stosunku pracy nie oznacza przyzwolenia na arbitralne, dowolne, nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę. Ocena, czy dana przyczyna uzasadnia wypowiedzenie nie może przy tym ograniczać się do oceny wyizolowanego zdarzenia lub zachowania. Zasadność wypowiedzenia umowy o pracę powinna być bowiem rozważana z uwzględnieniem potrzeb pracodawcy i z poszanowaniem interesów pracownika sumiennie i starannie wykonującego obowiązki pracownicze. Za ochroną pracownika mogą także przemawiać w konkretnych okolicznościach faktycznych zasady współżycia społecznego, kwalifikujące wypowiedzenie jako nadużycie prawa przez pracodawcę (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 kwietnia 2018 r., I PK 19/17; z dnia 24 października 2017 r., II PK 307/16; z dnia 17 maja 2016 r., I PK 155/15). Zgodnie z poglądami orzecznictwa w razie sporu co do istnienia przyczyn wypowiedzenia ciężar dowodu spoczywa na pracodawcy, które z tego faktu wywodzi skutki prawne zgodnie z treścią art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2012 r. II PK 155/11). Analiza przebiegu postępowania przed Sądem Rejonowym prowadziła do wniosku, że pozwany Urząd Marszałkowski wywiązał się z tego obowiązku w sposób należyty. Pozwany przedstawił w toku postępowania dowody z dokumentów oraz zeznań świadków, które to dowody potwierdziły zaistnienie sytuacji wymienionych w wypowiedzeniu umowy o pracę i które stanowiły przyczyny takiej formy rozwiązania stosunku pracy z powodem. Treść tych dowodów była zbieżna i wiarygodna, a cechy te nie zostały w żaden sposób podważone przez stronę powodową, słusznie więc Sąd Rejonowy dał im wiarę we wskazanym w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia zakresie i oparł na nich wydany w sprawie wyrok. Z ustalonych przez Sąd Rejonowy okoliczności wynika, że korzystał z internetu w celach prywatnych w godzinach pracy, a dodatkowo dopuścił się kilku przewinień w związku z wykonaniem poleceń służbowych. Wymaga zaznaczenia, że strona powodowa, mimo faktu reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła żadnych wniosków dowodowych, które przemawiałyby za brakiem zasadności przyczyn wypowiedzenia. Pełnomocnik powoda nie kwestionował również, że powód przed wręczeniem mu wypowiedzenia nie podlegał ochronie przedemerytalnej (k. 99 a.s.). Powód nie kwestionował, że trakcie pracy korzystał z internetu w sposób zabroniony przez pracodawcę, nie zaprzeczył również, że miał w związku z tym rozmowy dyscyplinujące. Jednocześnie podtrzymywał stanowisko co do tego, że w jego ocenie korzystanie z internetu w czasie pracy nie miało charakteru żadnego naruszenia obowiązków pracowniczych, a było związane jedynie z przestojem w zleceniach i służyło jedynie rozwijaniu jego horyzontów myślowych. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu Okręgowego pracodawca miał możliwość oceniać takie działania pracownika negatywnie. Było to związane z przestrzeganiem przepisów wewnętrznych, które zakładały ograniczenie możliwości korzystania przez pracowników z internetu w celach prywatnych z uwagi na wymogi bezpieczeństwa systemu informatycznego i ochronę zawartych w nich danych. Niewątpliwie pracodawca mógł wprowadzić tego rodzaju środki ochronne i wymagać od pracowników, aby przestrzegali sformułowanych przez niego zasad, jak również monitorować wywiązywanie się pracowników z tego obowiązku. Powód nie przedstawił również żadnych okoliczności które mogłyby prowadzić do zakwestionowania przyjętej przez pozwanego oceny nienależytego wykonywania przez niego obowiązków. W wypowiedzeniu umowy o pracę wskazano w pkt 1 cztery konkretne sytuacje mające świadczyć o tym, że powód nie wykonał zleconych mu zadań lub też wykonał je w sposób nienależyty. Odnośnie tych sytuacji powód nie był w stanie przedstawić okoliczności, które miałyby wpływ na negatywną ocenę jego działań sformułowaną przez pracodawcę. Nie zaprzeczył również, aby sytuacje te nie miały miejsca. Wniesiona przez stronę powodową apelacja nie zawiera jednak żadnych argumentów, które miałyby wpływ na ocenę Sądu Rejonowego co do zasadności, rzeczywistości i konkretności przyczyn wypowiedzenia powodowi umowy o pracę. Pełnomocnik pozwanej zdaje się zaniżać wagę zarzucanych powodowi czynów jakie stanowiły przyczynę wypowiedzenia, podkreślała również brak obiektywności w ich ocenie, przy czym jednocześnie wskazuje, iż bezspornie brak oczekiwanej prze pracodawcę dbałości w wykonywaniu przez pracownika obowiązków uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę. Kwestie te – poza ogólnym stwierdzeniem niezasadności przyczyn wypowiedzenia oraz znikomości przewinień, jakich powód się dopuścił – nie zostały w apelacji rozwinięte, sama zaś pełnomocnik powoda nie wskazała na okoliczności mogące podważyć tak poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia stanu faktycznego, jak i dokonaną w sprawie subsumpcję przepisów prawa pracy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy uznał, iż skarżone rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego było prawidłowe. Sąd ten na podstawie obszernego materiału dowodowego wyczerpująco i precyzyjnie ustalił stan faktyczny, jak również zasadnie i adekwatnie do okoliczności faktycznych sprawy wskazał i zastosował przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Okręgowego wniesiona przez skarżącego apelacja stanowiła jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację strony powodowej jako bezzasadną, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2 wyroku mając na względzie zasady odpowiedzialności za wynik procesu przewidziane w art. 98 § 1 i 2 k.p.c. na koszty postępowania złożyły się koszty zastępstwa procesowego strony pozwanej w kwocie 120,00 zł ustalone na podstaw § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). SSO Renata Gąsior SSO Zbigniew Szczuka (spr.) SSO Dorota Michalska ZARZĄDZENIE (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.