odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. W myśl art.
k.p.c., sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Oznacza to, że w odrębnym postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w odniesieniu do odwołania wszczynającego postępowanie sądowe, nie są stosowane ogólne reguły postępowania o przywrócenie terminu, przewidziane w art. 168 i n. k.p.c. Sąd z urzędu dokonuje nie tylko sprawdzenia zachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania, ale także - w przypadku stwierdzenia opóźnienia - ocenia jego rozmiar oraz przyczyny. Sąd ma dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego i stosownie do oceny tych okoliczności odwołanie odrzuca albo nadaje mu bieg. Decyzja z dnia 7 sierpnia 2017 roku została wysłana do odwołującemu listem zwykłym, a sam ubezpieczony nie zaprzeczył, że została mu ona skutecznie doręczona. W dniu 4 września 2017 roku złożył do organu rentowego wniosek o wypłatę emerytur do którego dołączył świadectwo pracy, nie wnosząc odwołania od decyzji z dnia 7 sierpnia 2017 roku. Tym samym mimo, świadomości, że zbliżającego upływu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 7 sierpnia 2017 roku T. S. zdecydował się wnieść je po upływie miesięcznego terminu, odwołując się jednocześnie od decyzji z 3 października 2017 roku. Wprawdzie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 lutego 1996 roku, sygn. akt II URN 63/95 (OSNAPiUS 1996 Nr 17, poz. 256) przyjął, że pojęcie niezależnych od strony przyczyn uchybienia terminowi jest sformułowaniem szerszym od „braku winy strony” w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. i pozwala na uwzględnienie także niektórych przyczyn zawinionych, to jednak zdaniem Sądu Okręgowego okoliczności rozpoznawanego przypadku stanowczo nie usprawiedliwiają opóźnienia ubezpieczonego. Z przepisu art.
jednoznacznie wynika, że do przywrócenia terminu niezbędne jest spełnienie obu warunków - przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się. Odwołujący podnosił, że przebywał za granicą w okresie 10 sierpnia 2018 roku do 14 sierpnia 2018 roku jednak po powrocie do kraju miał jeszcze czas na wniesienie odwołania od decyzji z dnia 7 sierpnia 2017 roku w terminie. Dodatkowo nawet jeśli przyjąć, że odwołujący odebrał świadectwo pracy w dniu 1 września 2017 roku to niezrozumiałym jest dlaczego odwołanie od decyzji z 7 sierpnia 2017 roku wniósł dopiero 26 października 2017 roku, a więc nadal przekraczając miesięczny termin do wniesienia odwołania, który w tym przypadku upływał w 1 października 2017 roku. Zatem mimo, iż przekroczenie terminu nie było nadmierne, ubezpieczony nie wykazał aby przekroczenie to było od niego niezależne. Z uwagi na powyższe ubezpieczony nie dołożył należytej staranności, aby terminowo wnieść środek odwoławczy od decyzji ww. organu rentowego. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy odrzucił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 7 sierpnia 2017 roku, znak: (...), o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć odwołującemu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.