k.p. i wydanymi na jego podstawie przepisami wykonawczymi (tj. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej), pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu, ewentualnie ryczałt za nocleg w wysokości 25 % limitu określonego w rozporządzeniu. Jednak wbrew obowiązującym przepisom, nie otrzymał diet oraz wymaganego ryczałtu za noclegi w wysokości 25 % limitu wynikającego z wymienionych rozporządzeń. Pracodawca nie zapewnił powodowi odpowiedniego i bezpłatnego noclegu w hotelu, motelu bądź w innym miejscu, w którym warunki socjalne zbliżone byłyby do warunków panujących w hotelu lub motelu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, umożliwienie przez stronę pozwaną spędzenia noclegu w kabinie pojazdu ciężarowego nie może być równoznaczne z zapewnieniem pracownikowi bezpłatnego noclegu. Powód wskazał, że jego wynagrodzenie obejmowało składniki wskazane w umowie o pracę oraz kwotę stanowiącą iloczyn stawki 0,14 zł i liczbę przejechanych kilometrów w danym miesiącu. Opisanie delegacji zgodnie z wymogami, tj. wraz z rozliczeniem diet i ryczałtów skutkowało nie przyjęciem delegacji do rozliczenia. Druk delegacji, na wyraźne zalecenie pracodawcy miał być podpisywany in blanco przez kierowcę w rubrykach „zdano do rozliczenia” i „odebrałem”. W ten sposób rozwiązano kwestię wypłacania diet i ryczałtów zagranicznych – nie płacąc ich. Od października 2014 r. powód przestał podpisywać druki delegacji in blanco. Wówczas dostał wypowiedzenie i skierowano go na urlop wypoczynkowy. Kwotę diet i ryczałtów za wyjazdy zagraniczne odbyte w październiku i listopadzie 2014 r. odzyskał pełnej wysokości. Dochodzona prze niego pozwem kwota stanowi różnicę pomiędzy należnymi dietami i ryczałtami, a kwota otrzymywana za tzw. kilometrówkę (k. 3-12). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 18 maja 2016 r., Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nakazał stronie pozwanej (...) Sp. z o.o. we W., żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia tego nakazu zapłaciła na rzecz powoda kwotę 48.206,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem ryczałtu za noclegi, jak również nakazał stronie pozwanej, żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu uiściła na rzecz Skarbu Państwa kwotę 603 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy, albo wniosła w tym że terminie sprzeciw (k. 32). W sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana (...) Sp. z o.o. we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że w spornym okresie zatrudniała powoda w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 12 ton. Dodała, że mimo, iż pracodawca miał możliwość określenia w sposób odmienny warunków wypłacania należności z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju niż przepisy wykonawcze do art.
k.p., nigdy nie uchylała się od wypłaty kierowcom należnego im ryczałtu w wysokości określonej w rozporządzeniach. Strona pozwana wskazała, że w okresie objętym żądaniem pozwu powód wyjeżdżał jako kierowca przede wszystkim do N., a sporadycznie do F., C., A., W. i S.. Po zakończeniu każdej podróży służbowej przedkładał pracodawcy rachunek kosztów podróży, stanowiący ich rozliczenie. W rozliczeniach kosztów wskazywano zarówno wartość diet w przeliczeniu na PLN, jak i wartość ryczałtu noclegowego w przeliczeniu na PLN. Strona pozwana wskazała, że za okres objęty pozwem płaciła powodowi z tytułu zwrotu kosztów podróży łącznie 71.729,80 zł, z czego tytułem diet zagranicznych 51.187,03 zł, ryczałtów za noclegi 18.577,00 zł diet krajowych 1.965,77 zł. Strona pozwana podkreśliła, że każdorazowo w przedkładanych przez siebie rozliczeniach kosztów zagranicznych podróży służbowych, powód własnoręcznym podpisem i wpisaną datą potwierdzał zawarte w nich informacje. Każdorazowo kwitował także odbiór należności pieniężnych stanowiących diety i ryczałty, nie kwestionując ich wysokości (k. 37-41). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powoda K. T. i stronę pozwaną (...) sp. z o.o. z siedzibą we W., w okresie od 4 października 2010 r. do 6 grudnia 2014 r. łączyły umowy o pracę, na podstawie których powód pracował u strony pozwanej w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego do 3,5 t. W umowie o pracę na okres próbny zawartej w dniu 4 października 2010 r. wskazano, że powodowi przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.317,00 zł brutto, ryczałt za nadgodziny w wysokości 247,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w porze nocnej w wysokości 79,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w podwójnej obsadzie w wysokości 66,00 zł brutto. Przed podjęciem zatrudnienia w dniu 1 października 2010 r. powód podpisał oświadczenie o zapoznaniu się z treścią Regulaminu Pracy i Regulaminu Wynagradzania firmy (...) Sp. z o.o. we W. i przyjął do wiadomości jego postanowienia. W aneksie z 31 grudnia 2010 r. do umowy o pracę z 1 grudnia 2010 r. wskazano, że od 1 stycznia 2011 r. powodowi przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.386,00 zł brutto, ryczałt za nadgodziny w wysokości 260,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w porze nocnej w wysokości 83,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w podwójnej obsadzie w wysokości 70,00 zł brutto oraz nagroda uznaniowa do 1.000,00 zł netto. W umowie o pracę na czas określony zawartej w dniu 27 grudnia 2011 r., wskazano, że powodowi przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.500,00 zł brutto, ryczałt za nadgodziny w wysokości 282,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w porze nocnej w wysokości 90,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w podwójnej obsadzie w wysokości 75,00 zł brutto. oraz nagroda uznaniowa do 1.000,00 zł netto. W aneksie z 30 grudnia 2013 r. do umowy o pracę z 27 grudnia 2012 r. wskazano, że od 1 stycznia 2014 r. powodowi przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.680,00 zł brutto, ryczałt za nadgodziny w wysokości 315,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w porze nocnej w wysokości 100,00 zł brutto, ryczałt za jazdę w podwójnej obsadzie w wysokości 84,00 zł brutto oraz nagroda uznaniowa do 1.000,00 zł netto. W okresie zatrudnienia powód wykonywał czynności kierowcy samochodu ciężarowego na trasach międzynarodowych, głównie na terenie N., niekiedy także na terenie W., F., C., S., A.. Wyjazdy trwały średnio 2 – 3 dni, odbywały się co do zasady w obsadzie dwuosobowej. Zasadą było pokonywanie trasy do punktu docelowego, załadunek i powrót do kraju. Dowód: - Okoliczności bezsporne, a nadto akta osobowe powoda. Zgodnie z obowiązującym u strony pozwanej Regulaminem Pracy, pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy obowiązywał zadaniowy system czasu pracy (§ 41 ust. 2 Regulaminu Pracy). Szczegółowe regulacje dotyczące czasu pracy kierowców zawarto w § 47 – 58 Regulaminu Pracy. Od dnia 1 stycznia 2014 r. kierowców spółkę obejmował równoważny system czasu pracy, w którym dopuszczalny wymiar czasu pracy na dobę wynosił do 12 godzin i przeciętnie do 60 godzin w tygodniu. Dla kierowców ustalono wówczas trzymiesięczny okres rozliczeniowy (pkt 2 aneksu z 02.01.2014 r. do Regulaminu Pracy). Wynagrodzenie za pracę było wypłacane z dołu, raz w miesiącu, ostatniego dnia każdego miesiąca kalendarzowego (§ 60 ust. 1 Regulaminu Pracy). Dowód: - Regulamin Pracy – plik w aktach sprawy. Zgodnie z obowiązującym u strony pozwanej regulaminem wynagradzania, w razie odbywania podróży służbowej z polecenia pracodawcy, na terenie kraju lub poza jego granicami, pracownikom przysługiwały świadczenia przewidziane w obowiązujących przepisach (§ 12 Regulaminu Wynagradzania). Dowód: - Uwierzytelniona kserokopia Regulaminu Wynagradzania – karta 44-47. Podstawa wynagrodzenia zasadniczego określonego w umowie o pracę była wypłacana kierowcom przelewem na konto. Poza tym, kierowcy otrzymywali jeszcze dodatkowe świadczenie z tytułu podróży służbowych, wypłacane w gotówce przekazywanej w kopercie. Było ono wyliczane w ten sposób, że ilość przejechanych kilometrów mnożyło się przez ustaloną stawkę za jeden kilometr tj. 0,14 zł. Powód z tytułu tzw. „kilometrówki” otrzymał kwotę 26.623 zł. Dowód: - Zeznania świadka G. B. złożone na rozprawie 27.04.2017 r., - Zeznania świadka M. M. złożone na rozprawie 19.06.2017 r. - Zeznania świadka T. W. złożone na rozprawie 19.06.2017 r. - wyjaśnienia powoda złożone na rozprawie 21.05.2018 r. Przed wyjazdem w trasę każdy kierowca pobierał druki wyjazdów służbowych, w których odnotowywał stan liczników kierowanych pojazdów, daty oraz kraje i miejscowości, w których przebywali. Kierowcy nie wyliczali jednak żadnych kwot należnych im z tytułu podróży służbowych. Tak wypełniony druk był przez nich podpisywany w rubryce „Kwituję odbiór zł/gr” oraz „Niniejszy rachunek przedkładam” i przekazywany do biura Panu S.. Druk polecenia wyjazdu służbowego trafiał od pana S. do D. O., która wpisywała dane z druku do programu komputerowego służącego do rozliczania kosztów podróży służbowych kierowców. Po wyliczeniu kwoty D. O., odręczenie lub komputerowo, wypełniała druk na stronie z rachunkiem kosztów podróży, wpisując odpowiednie kwoty należności z tytułu danej podróży służbowej (w tym ilość i wartość pieniężną z tytułu diet, ilość i wartość pieniężną z tytułu ryczałtu za nocleg, łączną kwotę należności). Wypełnione dokumenty D. O. przekazywała B. W.
- Kodeks pracy. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art.
k.p., warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej określa się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Zgodnie z przepisem art.
postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju lub poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika zatrudnionego w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej. W myśl art.
w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. W art.
przewidziano, że minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. Na podstawie upoważnienia zawartego w przepisie art.
rozporządzenie w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1990) oraz rozporządzenie w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991), jak również aktualnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 poz.167). W przepisie § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju wskazano, że za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia (ust. 1). W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu (ust. 2) Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg (ust. 4). Natomiast zgodnie z unormowaniem zawartym w § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej ustawodawca wskazał, że za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia. Stosownie do regulacji zawartej w § 16 ust. 2 rozporządzenia, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1, przy czym ryczał ten nie przysługuje za czas przejazdu. Przepisów powyższych nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg (§ 16 ust. 4). W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II PZP 1/14, Legalis) wskazano, iż zapewnienie pracownikowi – kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym – nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy (por. także uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I PZP 3/14, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II PK 111/15, Legalis ; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II PK 148/15, Legalis ). Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt K 11/15, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 21a ustawy w związku z art.
w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.236.1991, ze zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Nadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że także art. 21a ustawy w związku z art.
w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 poz.167) w zakresie w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy strona pozwana, mimo prawnej możliwości autonomicznego uregulowania w aktach prawa wewnątrzzakładowego kwestii należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowych (w tym w sposób mniej korzystny dla pracowników niż w przepisach powszechnie obowiązujących), zdecydowała się na korzystanie z regulacji przewidzianych w obowiązujących przepisach, co znalazło wyraz w § 12 Regulaminu wynagradzania. Rozliczanie kosztów podróży służbowych pracowników strony pozwanej, w tym kierowców, odbywało się więc na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1990) oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991), jak również aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 poz.167). Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił wniosek pełnomocnika strony pozwanej o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania kolejnej skargi wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 14/16. Niezależnie od tego, że zagadnienie dotyczące konstytucyjności wskazanych przepisów było przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny w poprzednich sprawach, to należy mieć na uwadze przede wszystkim to, że skoro pracodawca w ramach przepisów wewnątrzzakładowych uregulował kwestie wypłaty należności z tytułu podróży służbowych, to zgodność przepisów kwestionowanych w skardze konstytucyjnej nie będzie mieć wpływu na wynik postępowania. Spór w niniejszej sprawie koncentrował się bowiem wokół ustalenia, czy naliczone wedle wskazanych wyżej zasad należności z tytułu podróży służbowych powód w istocie otrzymał. Ponadto, w przypadku ustalenia, że pracodawca wypłacał powodowi określone kwoty ponad wartość umówionego wynagrodzenia za pracę, należało ocenić, z jakiego tytułu kwoty te zostały powodowi wypłacone. Na poparcie swoich twierdzeń w zakresie prawidłowego i pełnego rozliczenia należności przysługujących powodowi z tytułu odbytych podróży służbowych strona pozwana przedłożyła szereg druków poleceń wyjazdów służbowych (tzw. delegacji), dotyczących całego okresu spornego, zawierających takie dane jak m.in. data początkowa i końcowa podróży, miejsce docelowe, rozliczenie kosztów podróży służbowej (w tym wartość należności z tytułu diet krajowych, zagranicznych oraz ryczałtów za nocleg) oraz podpis powoda, poświadczający odbiór wyliczonych należności. W toku procesu powód podnosił że dokumenty te były przez niego podpisywane w miejscu służącym do poświadczenia odbioru gotówki in blanco, zanim jeszcze przekazywał druki do odpowiednich osób celem naliczenia przysługujących powodowi należności z tytułu danej podróży. Powód wskazał, że nigdy nie otrzymał należności wyliczonych w drukach podróży służbowych, natomiast jedynie, co otrzymał to kwotę 26623 zł tytułem tzw. „kilometrówki”, zaliczając jednak tę kwotę jako kwotę z tytułu należności z tytułu podróży służbowych należnych mu od strony pozwanej. Strona pozwana, wedle twierdzeń powoda, miała uniemożliwić powodowi zapoznanie się z treścią wypełnionych w naliczone należności druków delegacji. Powód wywodził z powyższego, że strona pozwana nie przekazała mu żadnych należności z tytułu odbytych podróży służbowych, zaś przedłożone druki delegacji, jako podpisane in blanco, nie mogą stanowić dowodu wypłaty przedmiotowych należności. Z drugiej strony powód przyznawał, że oprócz wynagrodzenia zasadniczego, określonego w umowie o pracę, pracodawca wypłacał dodatkowe świadczenia, jednak nie z tytułu należnych diet i ryczałtów, lecz jako tzw. kilometrówkę. Bezspornym w sprawie było, że wyjazd w trasę kierowcy następował na podstawie polecenia wyjazdu służbowego. Przed udaniem się w trasę kierowcy, w tym powód, otrzymywali od pracodawcy, za pośrednictwem dyspozytora, druk polecenia wyjazdu służbowego. Wystawiany był także druk planu wyjazdu, na którym wpisywano kurs docelowy i jego obsadę. Na pierwszej stronie druku polecenia wyjazdu służbowego wskazywano dzień wydania polecenia, imię i nazwisko pracownika oraz jego stanowisko pracy, docelowe miejsce podróży oraz datę rozpoczęcia i zakończenia podróży. Nie było to sporne w sprawie. Spornym w sprawie było to, co, przez kogo i kiedy było wpisywane na drugiej stronie druku polecenia wyjazdu służbowego, gdzie znajdował się rachunek kosztów podróży, w szczególności, jak wypełniano pozostałe dane na drugiej stronie delegacji. Zgodnie z zeznaniami świadków strony pozwanej, po powrocie z wyjazdu wypełniony dokument kierowca przekazywał do dyspozytora, skąd trafiał on do pana S., zatrudnionego w pozwanej spółce na stanowisku specjalisty ds. transportu, który rejestrował druk w systemie komputerowym i sprawdzał, czy wpisane przez kierowcę dane dotyczące godziny przekroczenia granicy są zgodne z rzeczywistością. Druk polecenia wyjazdu służbowego trafiał następnie do D. O., która wpisywała dane z druku do programu komputerowego służącego do rozliczania kosztów podróży służbowych kierowców. Po wyliczeniu kwoty D. O., odręczenie lub komputerowo, wypełniała druk na stronie z rachunkiem kosztów podróży, wpisując odpowiednie kwoty należności z tytułu danej podróży służbowej (w tym ilość i wartość pieniężną z tytułu diet, ilość i wartość pieniężną z tytułu ryczałtu za nocleg, łączną kwotę należności). Wypełnione dokumenty D. O. przekazywała B. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.