(1)należało uznać, że ubezpieczona nie dochowała należytej staranności przy zabezpieczeniu powyższego ubytku. W dniu 29 maja 2016r. przedmiotowy ubytek nie był w żaden sposób zabezpieczony, brak było jakiegokolwiek jego oznakowania. Bezspornie także do tej daty ubytek nie został naprawiony. Wprawdzie z zeznań pracowników ubezpieczonego wynika, że w dniu 25 maja 2016r. ubytek został zabezpieczony poprzez umieszczenie czterech pali i oznakowanie taśmą, jednak poza zeznaniami powyższych świadków nie ma żadnych innych dowodów potwierdzających, że takie prace zostały rzeczywiście wykonane. Jak bowiem wskazano nie sporządzono na tę okoliczność żądnych protokołów czy dokumentacji zdjęciowej. Jednak, nawet, gdyby takie zabezpieczenie zostało wykonane, to już w dniu 29 maja 2016r. zostało zdemontowane. Zatem, bez wątpienia w ustalonym stanie faktycznym ubezpieczony ponosi winę za powstanie szkody. Zważyć należy, iż w odpowiedzi na pozew pozwany zakwestionował związek przyczynowy pomiędzy zaniedbaniem ubezpieczonego a powstałą szkodą. Jednakże w świetle zebranego materiału dowodowego powyższy zarzut także należało uznać za nieuzasadniony. Jak wynika z zeznań A. Ś., który w dniu 29 maja 2016r. kierował samochodem marki M., do powstania szkody doszło wskutek najechania na ubytek w nawierzchni ul. (...) w G. na wysokości budynków oznaczonych nr (...). Świadek wskazywał, że nawierzchnia jezdni była wyłożona sześciokątnymi płytami betonowymi (tzw. trylinkami), a w miejscu zdarzenia brakowało dwóch płyt. Na potwierdzenie zeznań strona powodowa złożyła do akt sprawy dokumentację fotograficzną przedstawiającą sporny ubytek. Z zeznań świadka wynikało, że wskutek najechania w „dziurę” uszkodzeniu uległo zawieszenie pojazdu z prawej strony tj. prawy amortyzator, dolny wahacz wzdłużny, wahacz poprzeczny, łącznik drążka stabilizatora, osłona silnika oraz zwrotnica lewa. Na podstawie zdjęć biegły sądowy z zakresu techniki samochodowej P. S. przyjął, że ubytek miał powierzchnię około 520 cm 2, a jego głębokość wynosiła około 20 cm. Zwrócił również uwagę, że obrzeże tego ubytku stanowią wysokie i ostre krawędzie trylinki. Zdaniem biegłego, zważywszy na parametry tego ubytku nie można wykluczyć, że wjechanie kołem samochodu w taką dziurę może doprowadzić do powstania ww. uszkodzeń. Zważyć należy, iż żadna ze stron nie wniosła zarzutów do opinii biegłego. Biorąc zatem pod uwagę, że uszkodzenia pojazdu powódki korelują z kształtem i parametrami ubytku, brak było podstaw do kwestionowania okoliczności powstania szkody. Wobec powyższego należało przyjąć, że odpowiedzialność za nienależyte utrzymanie odcinka ul. (...), na którym w dniu 29 maja 2016r. doszło do uszkodzenia samochodu powódki, ponosi Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) z siedzibą w G., która była ubezpieczona w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Kwestią sporną była również wysokość szkody. W odpowiedzi na pozew pozwany bowiem zakwestionował koszt naprawy określony w dołączonych do pozwu dokumentach, w tym konieczność zastosowania do naprawy części oryginalnych oraz stawkę za prace naprawcze. Zarzuty pozwanego nie zasługiwały jednak na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż wykładnia przepisów art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c. prowadzi do wniosku, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Wynika to z przyjętej w polskim systemie prawnym zasady pełnej kompensacji szkody. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie spełnienie świadczenia odszkodowawczego ("naprawienie szkody") ma spowodować likwidację następstw owego zdarzenia – przez doprowadzenie naruszonych dóbr do stanu, w jakim znajdowałyby się, gdyby szkoda nie wystąpiła. Założenie to zmierza do realizacji zasady pełnej kompensaty, w zakresie, w jakim jest to fizycznie możliwe. (por. M. Gutowski (red .), Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz. Art. 1-449 11 , 2016). Powyższy pogląd jest tożsamy ze stanowiskiem judykatury. Jak wskazuje się w orzecznictwie odszkodowanie należne w ramach ubezpieczenia obejmuje wszystkie koszty przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. O przywróceniu pojazdu do stanu poprzedniego można zaś mówić jedynie wówczas, gdy stan pojazdu po naprawie, pod każdym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż pojazdu sprzed wypadku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 listopada 1992r. I ACr 410/92, OSA 1993/8/57). Odszkodowanie ubezpieczeniowe przy ubezpieczeniu OC jest odszkodowaniem w pełnej wysokości, polegającym na zapłacie kwoty koniecznej do przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed wypadku (por. wyrok SN z dnia 11 czerwca 2003r., V CKN 308/01, wyrok SN z dnia 20 lutego 2002r., V CKN 903/00). W związku z powyższym należało uznać, że w wyniku przywrócenia do stanu poprzedniego pojazd winien odzyskać takie same walory techniczne, użytkowe i estetyczne, jakie posiadał przed wyrządzeniem szkody. Jak wynika z opinii przedstawionej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej w aktach szkody brak jest jakichkolwiek informacji o wcześniejszych uszkodzeniach lub niesprawności elementów, które uległy uszkodzeniu wskutek zdarzenia z dnia 29 maja 2016r. Ponadto, zawarty w aktach sprawy i aktach szkody materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, że uszkodzone elementy nie były częściami oryginalnymi. Jak wskazał biegły w takiej sytuacji naprawa pojazdu za pomocą części oryginalnych jest w pełni uzasadniona i nie doprowadzi do wzrostu wartości pojazdu. Sąd w pełni podziela stanowisko biegłego. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą rozkładu ciężaru dowodowego wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jeśli zatem pozwany domagał się uwzględnienia przy wycenie szkody cen części innych aniżeli części nowe i oryginalne, to winien był udowodnić, że stan techniczny pojazdu czy też historia szkód pojazdu uzasadniały użycie tzw. zamienników o cenach niższych niż ceny części nowych i oryginalnych. Podkreślić należy, iż pozwany jako profesjonalista dysponujący fachowym zespołem rzeczoznawców miał możliwość przeprowadzenia gruntownych oględzin pojazdu w postępowaniu likwidacyjnym i ustalenia stanu technicznego, w tym stwierdzenia czy w pojeździe zamontowane były części nieoryginalne, jak również ustalenia stanu tych części w dacie szkody. Z akt szkody wynika, że pozwany przeprowadził oględziny powypadkowe pojazdu, jednak brak jest w aktach szkody jakiekolwiek dowodu wskazującego na to, że w pojedzie powódki były zamontowane części nieoryginalne lub że znajdował się on w złym stanie technicznym, nieadekwatnym do okresu eksploatacji. Nadto, należy zauważyć, że pozwany ma dostęp do bazy danych zawierającej informacje o zgłoszonych szkodach komunikacyjnych i na tej podstawie miał możliwość ustalenia, że pojazd powódki uczestniczył wcześniej w kolizjach drogowych i podlegał naprawie. W świetle opinii biegłego przyjąć należało, że tylko w przypadku zastosowania części oryginalnych możliwe jest odzyskanie stanu technicznego, zdolności użytkowej i wyglądu estetycznego, jaki pojazd powódki posiadał przed wypadkiem. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że wartość pojazdu zależy nie tylko od jego marki, wyposażenia i okresu eksploatacji, ale i sposobu utrzymania, a dokonywanie napraw przy użyciu nowych, oryginalnych części zamiennych postrzegane jest powszechnie jako lepsze dbanie o stan auta, niż jego naprawianie przy użyciu części używanych bądź nie mających autoryzacji producenta. Biegły wprost wskazał w opinii, że naprawa przy użyciu części nieoryginalnych spowoduje obniżenie wartości pojazdu. Podkreślić należy, iż wykładnia przepisów art. 361 § 2 i art. 363 § 2 kc prowadzi do wniosku, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Wynika to z przyjętej w polskim systemie prawnym zasady pełnej kompensacji szkody. Celem naprawy jest przywrócenie stanu pojazdu sprzed kolizji, a nie jedynie przywrócenie go do stanu używalności. Zatem dopiero gdy pojazd został przywrócony do stanu poprzedniego można mówić, iż szkoda została naprawiona, a obowiązek ubezpieczyciela wygasa. Nadto, należy podkreślić, iż zakład ubezpieczeń, jako strona umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, nie ma żadnych podstaw do narzucania osobie trzeciej nie będącej stroną umowy – tj. poszkodowanemu – jakichkolwiek obowiązków w zakresie dotyczącym sposobu naprawy samochodu, w tym poszukiwania firmy sprzedającej części najtaniej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III CZP 32/03). Niezależnie od powyższego, pozwany nie wykazał żadnymi dowodami, że naprawa przy uwzględnieniu części nowych i oryginalnych doprowadzi do wzrostu wartości pojazdu w stosunku do jego wartości sprzed szkody. Natomiast w opinii biegły P. S. zaprzeczył, aby naprawa pojazdu przeprowadzona z użyciem części oryginalnych doprowadziła do wzrostu wartości samochodu. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi (por.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., III CZP 80/11, OSNC 2012/10/112, Prok.i Pr.-wkł. (...), LEX nr 1129783, Biul.SN 2012/4/5, M.Prawn. 2012/24/1319-1323). Z poczynionych przez biegłego ustaleń wynika, że koszt naprawy uszkodzeń wynosi 13.557,70 zł brutto, zaś wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym 11.400 zł. Uznając zatem, że wysokość szkody przekracza wartość pojazdu sprzed szkody, należało uznać, że poniesiona przez powódkę szkoda ma charakter szkody całkowitej. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2006r., III CZP 76/05, LEX nr 175463, w obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 kc, a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 kc). Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art.