w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt III K 262/17 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. A. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. III. zasądza od oskarżonego oraz oskarżyciela posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa po 1/2 wydatków za postępowanie odwoławcze i wymierza im za to postępowanie opłaty: oskarżonemu P. D. 300 (trzysta) złotych, a F. A. 100 (sto) złotych. Stanisław Kucharczyk Janusz Jaromin Piotr Brodniak Sygn. akt II AKa 166/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Janusz Jaromin Sędziowie: SA Piotr Brodniak SA Stanisław Kucharczyk (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin – Zachód w Szczecinie Piotra Wieczorkiewicza po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. sprawy P. D. oskarżonego z art. 119 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt III K 262/17 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. A. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. III. zasądza od oskarżonego oraz oskarżyciela posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa po 1/2 wydatków za postępowanie odwoławcze i wymierza im za to postępowanie opłaty: oskarżonemu P. D. 300 (trzysta) złotych, a F. A. 100 (sto) złotych. Stanisław Kucharczyk Janusz Jaromin Piotr Brodniak Sygn. akt II AKa 166/18 UZASADNIENIE sporządzone na wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej (art. 457§2 kpk) P. D. został oskarżony o to, że w dniu 12 sierpnia 2017 roku w S. przy ul. (...) stosował przemoc oraz publicznie znieważył i naruszył nietykalność cielesną obywatela Królestwa Wielkiej Brytanii F. A. używając pod jego adresem słów powszechnie uznanych za obelżywe z powodu jego przynależności etnicznej i rasowej, w ten sposób, że działając publicznie, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, rzucił w niego puszką z napojem oraz zadawał uderzenie pięścią owiniętą łańcuszkiem w okolice głowy, kopał, a następnie rozwiniętym łańcuszkiem zadawał uderzenia w okolice dłoni, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci sińca w obrębie powieki dolnej oka prawego, bolesności barku prawego oraz zasinień lewej dłoni skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7, tj. o czyn z art. 119 kk w zb. z art. 257 kk w zb. z art. 157§2 kk w zw. z art. 57a § 1 k w zw. z art. 11§2 kk. Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 maja 2018 roku w sprawie III K 262/17: I. uznał oskarżonego P. D. za winnego tego, że w dniu 12 sierpnia 2017 roku w S., działając publicznie, okazując przez to rażące lekceważenie dla porządku prawnego, z uwagi na przynależność rasową F. A. znieważał wyżej wymienionego oraz stosował wobec niego przemoc poprzez zadawanie uderzeń w głowę pięścią owiniętą łańcuszkiem, kopanie, uderzanie rozwiniętym łańcuszkiem w dłonie oraz rzucenie w nogę puszką z napojem, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci sińca w obrębie powieki dolnej oka prawego, bolesność barku prawego oraz zasinień lewej dłoni skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7, tj. popełnienia czynu z art. 119 kk w zb. z art. 257 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art.
z art. 11 § 2 kk i za to przestępstwo na podstawie art. 119 kk w zw. z art.
z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 46 § 1 kk zasądził od P. D. na rzecz F. A. 7.000 (siedem tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; III. na poczet wymierzonej kary zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 15 sierpnia 2017 roku godz. 21:05 do 14 listopada 2017 roku, godz. 14:40; IV. na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierzył mu 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty; V. na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego P. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. A. 1.440 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Wyrok zaskarżyli pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego i obrońca. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność - łagodność kary pozbawienia wolności oraz środka kompensacyjnego zadośćuczynienia orzeczonych wobec oskarżonego, jako nieadekwatnych do celów kary i pozostałych zasad określonych w art. 53 kk, podczas gdy wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiały za orzeczeniem wobec oskarżonego surowszej kary pozbawienia wolności oraz orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego w wyższej wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z przypisaniem oskarżonemu czynu opisanego w art. 119 kk w zb. z art. 257k.k. w zb. z art. 157§2 kk w zw. z art.
z art. 112 kk. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a. wymierzenie oskarżonemu kary 3 ( trzech) lat pozbawienia wolności za przypisany mu czyn, b. podwyższenie zadośćuczynienia przyznanego pokrzywdzonemu od oskarżonego w związku z przypisaniem czynu opisanego w zaskarżonym wyroku z kwoty 7.000 zł do kwoty 15.000 zł. Nadto wniosła o zasądzenie od oskarżonego P. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. A. kosztów poniesionych przez niego w związku reprezentacją przez pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem Odwoławczym, według norm przepisanych. Obrońca P. D. zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego zmianę i przyjęcie, iż czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 217 kk i wymierzenie kary łagodniejszej; ewentualnie: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej. Za podstawę apelacji wskazał błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, w szczególności, że znieważył pokrzywdzonego oraz aby naruszenie jego nietykalności cielesnej pozostawało w związku przyczynowo-skutkowym z jego przynależnością rasową. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego należało uznać za bezzasadną. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż kara 2 lat pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo, zagrożone w górnej granicy sankcją 5 lat pozbawienia wolności, jest rażąco niewspółmiernie łagodna. W swej argumentacji apelująca nie podnosi istotnych okoliczności przemawiających za surowszym ukaraniem. Te zaś, które przytacza, a mianowicie stopień społecznej szkodliwości i winy, wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd pierwszej instancji uwzględnił i właściwie wartościował. Nie można też zgodzić się ze stwierdzeniem pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, iż stopień winy oskarżonego był bardzo wysoki, a przemawiać ma za tym motywacja czynu, która zasługuje na szczególne napiętnowanie. Podkreślić należy, iż motyw rasistowski zamachu oskarżonego na dobra osobiste pokrzywdzonego należy do znamion czynów z art. 119 kk (dyskryminacji) i z art. 257 kk zniewagi na tle rasistowskim. Wprawdzie podlega on stopniowaniu, ale, jeżeli chodzi o „dotkliwość” zamachu do podkreślić należy, iż działanie oskarżonego, co do godzenia w integralność cielesną, jakkolwiek było intensywne, agresywne, jednakże spowodowało ono lekkie obrażenia ciała. Natomiast zniewag pokrzywdzony nie rozumiał, chociaż domyślał się ich. Działanie oskarżonego było gwałtowne, ale krótkotrwałe, popełnione w miejscu publicznym, ale w którym nie było wielkiej publiczności (wielu osób). Zatem wymierzona kara pozbawienia wolności równa ośmiokrotności dolnego progu zagrożenia na pewno uwzględnia charakter czynu, jego następstwa, jak również i okoliczności obostrzające, a mianowicie charakter chuligański czynu, karalność oskarżonego i stanowi wyraz stanowczej, odpowiedniej reakcji na naganne zachowanie oskarżonego. Wymierzona kara w takiej wysokości uwzględnia także cele prewencyjne kary, tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Niewątpliwie oskarżony zaatakował pokrzywdzonego bez usprawiedliwionego powodu, ale też nie sposób dopatrywać się, oprócz motów dyskryminacyjnych i rasistowskich, także pobudek narodowościowych, bo przecież ta narodowościowa ma inny charakter, co przecież wynika z rozumienia i znaczenia tych pojęć. Wypowiedzi kierowane przez oskarżonego do pokrzywdzonego wskazują niewątpliwie na dyskryminację i zniewagę z powodu przynależności rasowej („ty brudasie” kolor skóry ciemniejszy, żółty – rasa arabska) nie zaś ze względu na przynależność do innej narodowości. Dodać trzeba, iż eksponowane w uzasadnieniu apelacji następstwa czynu oskarżonego w postaci obaw pokrzywdzonego i zniechęcenia do przyjazdu do Polski Sąd Okręgowy miał na względzie przy wymiarze kary (zob. str. 7 uzas.), jak i przy orzekaniu o zadośćuczynieniu i właściwie wartościował. Dlatego też domaganie się wyższej o rok kary pozbawienia wolności i zadośćuczynienia w podwójnej wysokości należy uznać za bezzasadne. Podkreślić należy, iż o właściwym oddziaływaniu prewencyjnym kary nie decyduje jedynie jej surowość. Biorąc pod uwagę ustawowe zagrożenie karą i całokształt okoliczności mających wpływ na jej wymiar stwierdzić trzeba, że to kara 3 lat pozbawienia wolności byłaby za surowa i jej odbiór tak społeczny, jak i indywidualny, byłby niewłaściwy. Wcześniejsza karalność, stopień społecznej szkodliwości czynu czy cele prewencyjne nie uzasadniają przecież wymierzenia kary z przekroczeniem stopnia winy sprawcy, o czym stanowi wprost art. 53§1 kk. Jeszcze raz podkreślić należy, iż przywoływane przez skarżącą okoliczności dotyczące motywów, sposobu działania oskarżonego, a zwłaszcza te powodujące obrażenia ciała pokrzywdzonego, zostały przez Sąd Okręgowy właściwie odzwierciedlone w wysokości kary, co wynika chociażby z porównania zestawienia, surowości kar za tożsame przestępstwa z czynami popełnionymi bez pobudek rasistowsko dyskryminacyjnych. Za te powszechne przestępstwa spowodowania lekkich obrażeń ciała i znieważenia, ścigane w trybie prywatnoskargowym, sądy orzekają przecież najłagodniejsze kary, bądź warunkowo umarzają postępowania karne, a w niniejszej sprawie Sąd orzekł dwuletnią karę pozbawienia wolności. Nie sposób podzielić uwag skarżącej dotyczącej niewspółmierności zasądzonego zadośćuczynienia do krzywdy doznanej przez oskarżyciela posiłkowego, przy okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy i ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji. Kwota 7 000 zł nie jest symboliczna, gdyż uwzględnia cierpienia fizyczne i psychiczne spowodowane przez oskarżonego przestępnym działaniem, jak również i dalsze następstwa w postaci obaw i utraty poczucia bezpieczeństwa. Wskazać należy, gdy chodzi o miarkowanie sumy zadośćuczynienia, iż kwota rekompensaty materialnej powinna być niewygórowana, a umiarkowana i taki charakter ma zasądzone świadczenie. Nie można zapominać też o tym, iż proces karny jest ukierunkowany przede wszystkim na ustalenie odpowiedzialności karnej sprawców przestępstw (art. 2 §1 pkt 1-2 kpk). Wprawdzie jako jeden z kolejnych celów postępowania karnego
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.