II C 806/18

Sygn. akt II C 806/18 UZASADNIENIE (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) z siedzibą w K. wystąpiła przeciwko J. K. z powództwem o orzeczenie przez sąd o wygaśnięciu spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego numer (...) przy ul. (...) w K. oraz o nakazanie pozwanej opróżnienia wyżej opisanego lokalu w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu pozwu powód oświadczył, że pozwana jest członkinią powodowej spółdzielni, której przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do wyżej opisanego lokalu oraz po stronie której występują zaległości w zapłacie opłat związanych z lokalem na rzecz powoda w wysokości ponad 23.000 zł co do samej tylko należności głównej. (pozew k. 3-4) Strona pozwana mimo doręczenia jej odpisu pozwu i wezwania na rozprawę nie stawiła się na żaden z terminów rozprawy i nie złożyła wyjaśnień. Pozwana złożyła wyłącznie pismo datowane na 30 listopada 2018 roku nie zawierające jej stanowiska co do zasadności powództwa ani jakichkolwiek wyjaśnień co do okoliczności faktycznych przywołanych w pozwie a jedynie oświadczenie pozwanej, że w pozwie wystąpiła omyłka pisarska dotycząca oznaczenia imienia i nazwiska osoby , której przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, gdyż osobą tą jest J. K.. (potwierdzenie doręczenia k. 26 i 62, pismo pozwanej k. 69) Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 roku strona pozwana przyznała, że wskazanie w punkcie 1 pozwu, że prawo do lokalu opisanego w pozwie przysługuje (...) wynika wyłącznie z omyłki pisarskiej, gdyż prawo do tego lokalu przysługuje pozwanej. (protokół rozprawy z dnia 8 stycznia 2019 roku – oświadczenie powoda, 2 minuta) Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: W dniu 26 czerwca 1987 roku powodowa spółdzielnia przydzieliła pozwanej spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w K. – prawo to przysługuje pozwanej do chwili obecnej. (okoliczności niesporne, kopia decyzji o przydziale lokalu k. 13) Pozwana uzyskuje emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 1245,64 zł brutto miesięcznie. (pismo ZUS k. 70)\ Na skutek nieregularnych i niskich wpłat opłat związanych z lokalem przez pozwaną po jej stronie powstało w stosunku do powodowej spółdzielni zadłużenie w kwocie ponad 20.000 zł. (zeznania świadka Z. K. – protokół rozprawy z dnia 8 stycznia 2019 roku, 9-10 minuta; raport stanu konta lokalu k. 17-21, przesłuchanie L. T. w imieniu powoda – protokół rozprawy z dnia 16 listopada 2018 roku, od 3 do 9 minuty, wezwanie do zapłaty k. 22) Aktualnie obowiązujące opłaty przypadające na lokal należący do pozwanej wynoszą 451,91 zł miesięcznie. (kartoteka lokalu k. 46) Na wniosek powodowej spółdzielni prowadzone jest przeciwko pozwanej postępowanie egzekucyjne dotyczące należności pieniężnej w kwocie ponad 15.000 zł – w toku postępowania komornik sądowy zajął wierzytelność pozwanej o wypłatę renty z FUS. (kopie dokumentów z postępowania egzekucyjnego k. 14-16) Pozwana od ok. 30 lat choruje na schizofrenię paranoidalną, jednakże nie zapadło wobec niej orzeczenie sądowe o częściowym lub całkowitym ubezwłasnowolnieniu. Pozwana funkcjonuje w życiu codziennym, uiszcza opłaty za energię elektryczną dostarczaną do jej lokalu, chodzi zadbana, robi dla siebie zakupy, można z nią normalnie porozmawiać – codziennie sama przychodzi do swojej siostry, a potem wraca do swojego mieszkania. (zeznania świadka Z. K. – protokół rozprawy z dnia 8 stycznia 2019 roku, od 6 do 24 minuty) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy na to, że – stosownie do treści art. 339 § 1 i art. 340 k.p.c. – wyrok wydany w niniejszej sprawie ma charakter zaoczny, skoro pozwana nie stawiła się na rozprawę i nie złożyła żadnych wyjaśnień, jak również nie zajęła stanowiska co do zasadności powództwa. Dodać należy, że wszystkie zgłoszone w niniejszej sprawie twierdzenia powoda co do okoliczności faktycznych zostały przez Sąd uznane za prawdziwe, stosownie do treści art. 339 § 2 k.p.c. Zgłoszone w punkcie 1 pozwu roszczenie powoda jest zasadne i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 845), w przypadku zaległości z zapłatą opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy (tj. opłat związanych z eksploatacją danego lokalu i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni), za okres co najmniej 6 miesięcy spółdzielnia może w trybie procesu żądać orzeczenia przez sąd o wygaśnięciu spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, w której przez okres co najmniej kilku lat pozwana pokrywała jedynie niewielką część opłat należnych od niej na rzecz powodowej spółdzielni – obecnie zaległość pozwanej z tego tytułu jest zdecydowanie wyższa od 6-krotności miesięcznych opłat. Z tego względu żądanie powoda znajduje podstawę prawną i podlega uwzględnieniu. Z kolei zawarte w punkcie 2 pozwu roszczenie powoda o nakazanie pozwanej opróżnienia lokalu podlegało oddaleniu. Zaznaczyć należy, że uwzględnieniu w procesie cywilnym podlega tylko takie roszczenie powoda, które nie tylko istnieje na datę zamknięcia rozprawy, ale ponadto jest też w tej dacie wymagalne (art. 316 § 1 k.p.c.). Stwierdzić wobec tego trzeba, że na datę zamknięcia rozprawy pozwana nadal posiada tytuł prawny do zajmowania opisanego w pozwie lokalu, który utraci dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku – co więcej, stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, dopiero po upływie 3 miesięcy od daty utraty przez pozwaną tytułu prawnego do zajmowania wyżej opisanego lokalu roszczenie spółdzielni mieszkaniowej o nakazanie pozwanej opróżnienia lokalu stanie się wymagalne, tj. będzie mogło stanowić podstawę zasadnego powództwa i podlegać następnie wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Z tego względu na chwilę obecną roszczenie eksmisyjne powoda nie znajduje podstawy w treści art. 222 § 1 k.c. i w tym zakresie powództwo jako przedwczesne podlega oddaleniu. Skoro pozwana jest stroną przegrywającą proces w zakresie dotyczącym roszczenia z punktu 1 pozwu, a zatem zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. powinna co do zasady zwrócić powodowi całość poniesionych przez niego kosztów procesu, które w odniesieniu do omawianego roszczenia (co do którego wartość przedmiotu sporu wynosiła 80.740 zł), zamknęły się kwotą 9437 zł (opłata sądowa od pozwu w kwocie 4037 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w kwocie 5400 zł – ustalona na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804 z późn. zmianami). Zaznaczyć jednak należy, że z uwagi na wiek pozwanej, chorobę pozwanej, jej niewielkie dochody i znaczne zadłużenie zasadne jest zastosowanie art. 102 k.p.c. w taki sposób, aby obciążyć pozwaną obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda jedynie połowy wyżej wskazanej sumy, tj. 4718,50 zł. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda. Dnia 13 lutego 2019 roku SSR (del.) Adam Borowicz