Wymierzając karę oskarżonemu sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art.53 § 1 i 2 kk . O. M. w brutalny sposób zaatakował pokrzywdzonego G. D. zadając mu szereg uderzeń w głowę. Agresję O. M. wywołało zupełnie naturalne zapytanie pokrzywdzonego o nagrodę za znalezienie telefonu oskarżonego. Reakcja oskarżonego była rażąco nieadekwatna wobec słów pokrzywdzonego. Należy uznać zachowanie oskarżonego za akt chuligaństwa. Zapłata nagrody tytułem znaleźnego wynika nie tylko z obyczaju , lecz również jest przewidziana przez prawo. Należy jeszcze dodać , że O. M. pobił G. D. w centralnym punkcie miasteczka , około południa , na oczach wielu osób. W trakcie zdarzenia był nietrzeźwy (k. 2). Swoim zachowaniem oskarżony wyraził pogardliwy stosunek wobec porządku prawnego. W wyniku pobicia G. D. doznał mnogich złamań kości twarzoczaszki . Został narażony na ból fizyczny oraz cierpienie moralne. Oskarżony poniżył go w oczach bliżej nieokreślonej liczby osób. Na niekorzyść O. M. działa również to, że w przeszłości był karany sądownie oraz odbywał kary pozbawienia wolności (k. 179-180). Jako okoliczność łagodzącą poczytano jego przyznanie się do winy. Ważąc powyższe sąd na podstawie art. 157 § 1 kk w zw. z art.
kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności uznając , że jest to sprawiedliwa reakcja wobec bezprawnego zachowania O. M. . W ramach drugiego zarzuconego O. M. czynu sąd uznał go winnym tego, że w dniu 07 grudnia 2017 r na trasie G. – O. kierował samochodem osobowym m-ki A. (...) o nr rej. (...) , czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli na mocy wyroku z dnia 24 lutego 2011 r w sprawie sygn. IV K 662/08 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych . Czyn oskarżonego zakwalifikowano jako występek z art. 244 kk. Sąd nie znalazł wystarczających dowodów aby O. M. przypisać sprawstwo w zakresie kierowania pojazdem znajdując się w stanie nietrzeźwości. Z mocy art. 244 kk wymierzono O. M. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. W tym wypadku oskarżony wyraził lekceważenie wobec zapadłego w jego sprawie orzeczenia sądowego. Wbrew zakazowi kierował samochodem po zapadnięciu zmroku na drodze krajowej na odcinku G. – O.. Należy zauważyć, że oskarżony nie posiada uprawnień do kierowania. Być może z tego powodu nie posiada wystarczających umiejętności do kierowania pojazdami , skoro podczas jazdy wjechał samochodem do przydrożnego rowu. W tym wypadku na korzyść oskarżonego wzięto jego przyznanie się do winy oraz złożenie szczerych wyjaśnień. Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego O. M. karę łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności . Za takim sposobem połączenia kar przemawiał odstęp czasowy dzielący oba przypisane oskarżonemu przestępstwa. Sąd kierował się również celami kary łącznej wyrażonymi w treści art. 85a kk . Na podstawie art.
M. nawiązkę w kwocie 10 000 zł na rzecz pokrzywdzonego G. D.. Kwota nawiązki jest uzasadniona biorąc pod uwagę rozmiar krzywdy jaką oskarżony wyrządził pokrzywdzonemu. G. D. w trakcie rozprawy głównej skarżył się , że mimo upływu czasu nadal odczuwa skutki pobicia . Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności przypisanego O. M. przestępstwa z art. 244 kk zasadnym jest jego wyeliminowanie z grona kierowców na orzeczony okres. Na podstawie art. 63 § 1 kk sąd na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 21.03.2018 r . Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Należy przypuszczać , że ewentualna egzekucja mogłaby okazać się bezskuteczna . ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.