orzekł jak w sentencji. Organ rentowy dnia 29 sierpnia 2018 r. złożył apelację od wyroku Sądu Okręgowego zaskarżając go w całości. Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na : 1) naruszeniu art. 116 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarcie ze spółką umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek skutkuje niemożnością przeniesienia na członka zarządu spółki odpowiedzialności za zobowiązania spółki, 2) naruszeniu art. 116 § 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że termin spłaty określonych zaskarżoną decyzją należności nie upłynął wobec czego nie stały się wymagalne, 3) naruszeniu art. 118 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niezastosowanie, 4) naruszeniu art.
poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zmianie decyzji i ustalenie że odwołujący Prezes zarządu (...) spółki z o.o. M. K. nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie 3.828,07 zł. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Sąd Okręgowy rozpoznając niniejszą sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz wykładni przepisów prawa. Sąd Apelacyjny w całości aprobuje stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy przyjmuje za własne. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie czy odwołujący się M. K. i D. K. odpowiadają solidarnie za zobowiązania (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. z tytułu nieopłacanych składek na ubezpieczenia społeczne w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613), podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. Zgodnie z art. 29 § 1 Ordynacji, w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Przepis art. 29 w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, reguluje kwestię odpowiedzialności składkowej płatnika pozostającego w związku małżeńskim oraz zagadnienie skutków prawnych zmiany ustroju majątkowego małżeńskiego dla tej odpowiedzialności. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 26 Ordynacji, zgodnie z którą płatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań składkowych składki oraz od zasad odpowiedzialności płatnika określonych w art. 30 Ordynacji. Płatnik pozostający w małżeńskiej wspólności majątkowej odpowiada za wynikające ze zobowiązań składkowych składki (należności spoczywające na płatniku w przypadku nieprawidłowej realizacji spoczywających na nich obowiązków składkowych) nie tylko swoim majątkiem osobistym, lecz także majątkiem wspólnym jego i współmałżonka. Odpowiedzialność małżonka płatnika oznacza, że w sytuacji gdy wierzyciel składkowy skieruje egzekucję z majątku wspólnego za długi płatnika, to współmałżonek jest zobowiązany znosić tę egzekucję z majątku wspólnego. Odpowiedzialność małżonka płatnika ma charakter odpowiedzialności in solidum. Odpowiedzialność D. K. jako małżonki płatnika wynika zatem z treści powołanych przepisów. Kluczową kwestią w tej materii, determinującą ostateczne rozstrzygnięcie, było stwierdzenie czy zaistniały pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu w spółce kapitałowej, czyli bezskuteczność egzekucji zaległości z majątku spółki oraz wykazanie, że termin płatności zobowiązań upływał w czasie pełnienia przez M. K. obowiązków członka zarządu. Sąd Apelacyjny podziela zdanie Sądu I instancji, że w zaistniałym stanie faktycznym nie wystąpiła druga z niezbędnych przesłanek, a mianowicie upłynięcie terminu płatności w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez M. K.. Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że spółka w dniu 29 stycznia 2018 r. z organem rentowym zawarła umowę o rozłożenie na raty należności z tytułu składek za okres od września 2010 r. do marca 2012 r. Strony w umowie ustaliły precyzyjny harmonogram spłat, według którego dłużnik zobowiązał się do opłacania poszczególnych rat należności z tytułu składek. Analizując sporządzony przez dłużnika i wierzyciela układ ratalny, należy dojść do wniosku, że ostatnia rata przypada na dzień 15 stycznia 2021 roku, a więc nie upłynął termin spłaty określonych zaskarżoną decyzją należności. Warto dodać, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, dłużnik spłacał dotychczasowe raty w terminie oraz samodzielnie, a także posiadał potencjał finansowy na spłacenie kolejnych rat, co jest ważne w kontekście subsydiarnego charakteru odpowiedzialności członków zarządu (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2018 r., I (...), Legalis nr 1860145). Sąd Apelacyjny podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z 15 lutego 2018 r. ( (...) SA/Wa 480/17 publ. L.) iż, rozłożenie zaległych składek na raty powoduje, iż wydłużeniu ulega termin ich spłaty, do dnia określonego w umowie o rozłożenie na raty. Wykładnia systemowa art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm.) prowadzi bowiem do przyjęcia, iż skoro ustawodawca dopuścił spłatę zaległości z tytułu składek w terminach ustalonych przez ZUS w umowie ratalnej, to tym samym kwota zaległości nie jest wymagalna przed nadejściem umówionych terminów, natomiast staje się wymagalna dopiero w sytuacji, gdy dłużnik nie spłaci rat w terminach ustalonych przez ZUS (art. 29 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). W związku z tym, iż wnioskodawcy wykazali, że należności określone w zawartym układzie ratalnym są systematycznie spłacane (k.116 a.s.) należności objęte układem (w tym określone w zaskarżonej decyzji) nie stały się jeszcze wymagalne, to zaś wyklucza przeniesienie odpowiedzialności za te zobowiązania na członka zarządu. Trudno zgodzić się z zarzutem apelującego, że interpretacja prawna w powyższym kształcie stanowi naruszenie art. 116 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz że stanowi nieuzasadnione uprzywilejowanie członka zarządu, ponieważ zawarcie umowy ratalnej nie wyłącza w ocenie apelującego możliwości wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za nieopłacone zaległości spółki na członka zarządu. Jest to teza nietrafiona, gdyż analizując linię orzeczniczą, trzeba dojść do tożsamej konkluzji prawnej co Sąd Okręgowy, a mianowicie że umowa ratalna ma jak najbardziej fundamentalne znaczenie w kontekście wymagalności zobowiązania oraz determinuje datę upływu terminu spornych należności. Sąd Apelacyjny nie zgadza się także z zarzutem, że Sąd I instancji naruszył art. 118 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niezastosowanie. Reasumując, nie istniały pozytywne przesłanki, na podstawie których należało stwierdzić, iż M. K. i D. K. odpowiadali in solidum za zobowiązania (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. z tytułu nieopłacanych składek na ubezpieczenia społeczne w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, podobnie jak Sądu I instancji umowa ratalna zawarta z organem rentowym jest realna do wykonania. Wszak porozumienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i płatnika nie ma charakteru tylko jednostronnej deklaracji spółki (...). Skoro strony zawarły wskazane porozumienie to znaczy, że uznały jego realność. W tym kontekście odmienna ocena apelującego organu rentowego nie przystaje do rzeczywistości. Podkreślenia wymaga fakt, że w ramach zawartej umowy dłużnik uznał kwotę wskazanych należności a wierzyciel zobowiązał się do podjęcia działań zmierzających do zawieszenia wcześniej wszczętych i niezakończonych postępowań egzekucyjnych dotyczących należności z tytułu składek objętych przedmiotową umową, niewszczynania i niewznawiania postępowań egzekucyjnych przez okres obowiązywania umowy w stosunku do należności z tytułu składek objętych tą umową oraz podjęcia działań zmierzających do umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności objętych umową po całkowitej ich spłacie zgodnie z ustalonym harmonogramem spłat oraz uregulowaniu należnych kosztów egzekucyjnych. Mając na uwadze powyższe argumenty uznać należy, że Sąd I Instancji trafnie zmienił decyzję organu rentowego, dlatego sformułowany w apelacji zarzut o naruszeniu art.
jest oczywiście niezasadny. Z tych też względów, na mocy art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu. SSA Barbara Orechwa-Zawadzka SSA Teresa Suchcicka SSA Alicja Sołowińska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.