oraz art. 471 k.c. w zw. z art. 481 § 3 k.c., a także art. 386 § 4 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. Na tych podstawach skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez podwyższenie zasądzonej kwoty o 485,15 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kosztami procesu za obie instancje, ewentualnie o jego uchylenia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja jest zasadna. Przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów z art. 328 § 2 k.p.c. Można wręcz odnieść wrażenie, że wyłącznie część historyczna i skromne ustalenia faktyczne dotyczą niniejszej sprawy. Rozważania prawne, poza standardowymi rozważaniami o kodeksowych podstawach i warunkach wydania wyroku zaocznego, odnoszą się do innych okoliczności faktycznych o czym świadczą przywołane kwoty, które nie nawiązują do analizowanego w sprawie stosunku prawnego. W tej sytuacji przeprowadzenie kontroli instancyjnej tego wyroku nie jest możliwe. Nie można odczytać sposobu rozumowania Sądu w ramach stosowania prawa materialnego, który doprowadził do kwestionowanych w apelacji wniosków. Niestety opisane wyżej wady uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzą do dalej idących skutków, które wiążą się z brakiem możliwości sanowania tych uchybień w instancji odwoławczej. Istnieją bowiem podstawy do przyjęcia, że Sąd Rejonowy, chociaż częściowo oddalił powództwo, to w istocie nie ocenił zapisów łączącej strony umowy w kontekście abuzywności jej postanowień. Tymczasem skarżący bardzo precyzyjnie określił tytuły naliczenia spornych kwot, które obejmują także odsetki (pismo k. 8-10). Zastosowanie w niniejszej sprawie kontroli z art.
ma charakter konkretny, a więc musi być dokonywane w odniesieniu do danego stosunku prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie warunku tego w ogóle nie spełnia, co uzasadnia zarzut naruszenia art.
Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że opłaty i prowizje czy odsetki naliczane od daty wymagalności zadłużenia ze swej natury spełniają warunki niedozwolonych klauzul umownych. Ocena umowy pod tym kątem musi być dokonywana na podstawie konkretnych postanowień umownych i nie można jej dokonać po raz pierwszy dopiero w sądzie odwoławczym z pogwałceniem zasad kontroli instancyjnej. Wszystkie te okoliczności pozwalają przyjąć, że Sąd Rejonowy w zakresie oddalonej części powództwa nie rozpoznał istoty sprawy, co skutkuje uchyleniem wyroku w tym zakresie na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. Uchylenie wyroku w punkcie 2. odnosi się także do akcesoryjnego rozstrzygnięcia o kosztach procesu ponad kwotę już prawomocnie zasądzona z tego tytułu, której nie dotyczyła apelacja (ingerencja w orzeczenie w tym zakresie w instancji odwoławczej nie była więc możliwa). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji zbada sporną umowę pod kątem abuzywności jej zapisów dotyczących wątpliwych roszczeń powoda. Na podstawie art. 350 § 1 i 3 k.p.c. sprostowano zaskarżony wyrok w zakresie omyłki pisarskiej w nazwisku pozwanego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.