sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Przepis powyższy- stanowi wyjątek od dominującej w procesie cywilnym zasady, iż sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie (art. 148 § 1 in fine k.p.c.), a także zasady, że wydanie wyroku przez sąd I instancji następuje po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie (art. 316 § 1 k.p.c.). Tym samym przepis ten wprowadza poważne ograniczenie konstytucyjnej zasady jawności postępowania sądowego, a także stanowi osłabienie zasady ustności i kontradyktoryjności. Z tego względu art.
powinien być wykładany restrykcyjnie i nie należy rozszerzać zawartego w nim unormowania na wypadki wyraźnie nim nieobjęte lub wątpliwe. Uwzględniając treść wspomnianego przepisu podkreślenia wymaga, iż rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne tylko w toku wstępnego badania sprawy przed rozpoczęciem rozprawy i po złożeniu przez strony pism procesowych oraz dokumentów, przy czym do rozpoznania sprawy niezbędny jest materiał procesowy przedstawiony sądowi przez obie strony postępowania, chyba że pozwany uzna powództwo ( (...) § 3 k.p.c.). (por. Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, red. prof. dr hab. A. Marciniak, prof. dr hab. K. Piasecki, komentarz do art.
Dopiero bowiem wyrażenia stanowiska przez obie strony sporu pozwala sądowi na wydanie wyroku, po dokonaniu stosownych ustaleń stanu faktycznego, jak również przesądzeniu zasadności ich twierdzeń, z punktu widzenia przepisów materialnoprawnych. W kontekście powyższych rozważań przyjąć należy, iż brak odniesienia się pozwanego do twierdzeń zawartych w pozwie, uniemożliwia wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym, w trybie art.
Wydanie natomiast wyroku z pominięciem rozprawy, pomimo braku ku temu podstaw wynikających z art.
prowadzi do nieważności postępowania, z uwagi na pozbawienie strony procesu możności obrony jej praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. Wyodrębnienie błędów postępowania powodujących nieważność spośród innych uchybień procesowych, które mogą stanowić zarzuty apelacyjne, uzasadnione jest wagą tego rodzaju „uchybień”. Wobec tego skarżący nie musi wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy. Z powodu bezwzględnego charakteru przyczyn nieważności bez znaczenia jest także okoliczność, czy strona wiedziała o błędach sądu i czy mogła je wytknąć w toku postępowania przed sądem I instancji (art. 162 kpc), gdyż sąd apelacyjny błędy te powinien zawsze wziąć pod rozwagę z urzędu (Komentarz do kpc Część I, pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 1999, str. 624-625, por. orz. Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2000r. V CKN 1465/00). Skoro zaś zasady jawności i kontradyktoryjności wyznaczają podstawowe standardy postępowania cywilnego, determinując w zasadniczy sposób możliwość korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych, to tym samym nie budzi wątpliwości, że nie znajdujące normatywnego umocowania wyłączenie (w przypadku zasady jawności) oraz ograniczenie (w odniesieniu do zasady kontradyktoryjności) ich stosowania, prowadzi do naruszenia praw stron. W judykaturze podkreśla się, że pozbawienie strony możności obrony skutkujące nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.) występuje wówczas, gdy strona, wbrew swej woli, z powodu wadliwych czynności procesowych sądu zostaje pozbawiona możności działania w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tego uchybienia nie mogły być usunięte w dalszym toku postępowania przed wydaniem wyroku w danej instancji (por. orz. Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, orz. Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2001 r., I CKN 999/98, orz. Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002 r., II CKN 822/00, orz. Sądu Najwyższego z dnia z dnia 24 lutego 2011 r., III CSK 137/10). Wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym wbrew treści art.
k.p.c., pozbawia pozwanego możności działania w postępowaniu, co uzasadnia zastosowanie art. 386 § 2 k.p.c. i uchylenie zaskarżonego wyroku, zniesienie postępowania w zakresie, w jakim dotknięty jest ono nieważności oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Z uwagi na podstawę rozstrzygnięcia w n/n sprawie, nie było potrzeby odnoszenia się do zawartych w apelacji zarzutów, jedynie na marginesie wskazania wymaga, iż z elektronicznego potwierdzenia odbioru korespondencji wynika, że w dniu 9 października 2017r. pozwaną odebrała zarówno pozew, pouczenie, jak również zobowiązanie do złożenia odpowiedzi na pozew (k. 23), do którego się jednak nie odniosła. SSO J. J. SSO K. G. del. SSR Ł. Z.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.