Sygn. akt IV U 1124/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy/Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie Wydział IV w składzie: Przewodniczący SSO Rafał

§ 9

), 15 (

§ 14

) i § 16 (

§ 15

). Z analizy powyższych przepisów wynika, iż pracownik urlop wypoczynkowy w naturze z prawem do wynagrodzenia urlopowego mógł wykorzystać tylko w czasie zatrudnienia na kontrakcie. Po zakończeniu pracy za granicą i powrocie do kraju pracownik mógł otrzymać jedynie ekwiwalent pieniężny. Udzielony zatem pracownikowi czas wolny po powrocie z kontraktu nie był czasem urlopu wypoczynkowego, a czasem urlopu bezpłatnego, gdyż w takiej sytuacji urlop bezpłatny w macierzystym zakładzie pracy udzielony na czas realizacji kontraktu ulegał przedłużeniu. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego, w tym zwłaszcza z akt osobowych wynika, iż ubezpieczony pracę na eksporcie świadczył od 4 listopada 1985 roku do 30 czerwca 1990 roku. Okres przypadający po zakończeniu kontraktu jest zatem okresem urlopu dewizowego tj. urlopu bezpłatnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, za który wypłacono ekwiwalent pieniężny. O powyższym świadczy znajdujące się w aktach osobowych świadectwo pracy z dnia 29 czerwca 1990 roku, zgodnie z którym ubezpieczonemu przysługiwało za rok 1985 roku – 4 dni urlopu dewizowego, z czego 2 zostały wykorzystane, a za pozostałe dni wypłacono ekwiwalent pieniężny, w latach 1986-1989 ubezpieczonemu przysługiwało po 26 dni urlopu w każdym z tych lat, z czego nie został wykorzystany żaden dzień i w związku z powyższym za całość wypłacono ekwiwalent pieniężny, natomiast w 1990 roku przysługiwało 13 dni urlopu dewizowego i za tyle dni wypłacono też ekwiwalent pieniężny. Ubezpieczony po powrocie z kontraktu nie korzystał zatem z urlopu wypoczynkowego, albowiem taki urlop mógł mu zostać udzielony jedynie w okresie pracy za granicą, a z urlopu bezpłatnego, który w takiej sytuacji ulegał przedłużeniu w macierzystym zakładzie pracy. Urlop bezpłatny nie stanowi natomiast ani okresu składkowego ani nieskładkowego, co tym samym wyklucza możliwość jego doliczenia do brakującego stażu emerytalnego. Bez wpływu na możliwość doliczenie tego okresu do okresu zatrudnienia ma fakt wypłaty za ten okres ekwiwalentu pieniężnego. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdził chociażby Sąd Apelacyjny w Katowicach, który w wyroku z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie sygn. akt III AUa 2537/05 (Biul.SAKa 2008/1/33) wskazał, iż okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, do którego pracownik nabył prawo w czasie pracy na tzw. budowie eksportowej, a za który po zakończeniu zatrudnienia za granicą wypłacono mu ekwiwalent pieniężny nie stanowi ani okresu składkowego, ani nieskładkowego w rozumieniu art. 6 i art. 7 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2016 roku w sprawie sygn. akt III AUa 2252/15; LEX nr 2139408). Powyższe doprecyzował Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 25 lipca 2012 roku w sprawie sygn. akt III AUa 527/12, LEX nr 1218476) wskazując, iż okres przedłużonego urlopu bezpłatnego, co do zasady jest traktowany jak urlop bezpłatny w rozumieniu art. 174 k.p. w brzmieniu wówczas obowiązującym, z wyjątkiem uprawnień określonych w § 15 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 1974 roku w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (- tekst jedn.: Dz. U. z 1986 r. Nr 19, poz. 101 z późn. zm.). W konsekwencji okres ten nie stanowi okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze, a tym samym nie stanowi okresu składkowego podlegającego uwzględnieniu do ustalenia wysokości emerytury. Za bezzasadny należało również uznać zarzut odwołującego dotyczący nie uwzględnienia, przy wyliczeniu jego świadczenia, okresów zatrudnienia po przyznaniu emerytury. Decyzją z dnia 16 lutego 2017 roku organ rentowy przeliczył bowiem świadczenie odwołującego przy uwzględnieniu składek zaewidencjonowanych na jego koncie po ustaleniu prawa do emerytury do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc zgłoszenia wniosku o jej ponowne ustalenie, tj. do 31 grudnia 2016 roku (wniosek o przeliczenie zgłoszony został 30 stycznia 2017 roku). Powyższe polegało na podwyższeniu dotychczasowego świadczenia w wysokości 3.150,63 złotych o kwotę będącą wynikiem podzielenia składek za okres od kwietnia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku w wysokości 5.456,26 złotych przez średnie dalsze trwanie życia ustalone dla wieku świadczeniobiorcy w dniu złożenia wniosku, tj. przez 203 miesiące. Zakład natomiast nie doliczył składek za okres od 1 stycznia 2017 roku do 30 kwietnia 2017 roku, albowiem zgodnie z art. 108 ust. 3 ustawy takie doliczenie może nastąpić na wniosek zgłoszony nie wcześniej niż po upływie roku kalendarzowego lub po ustaniu ubezpieczeń emerytalnego i rentowych. Z uwagi, iż ostatnie przeliczenie emerytury ubezpieczonego nastąpiło w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 30 stycznia 2017 roku, kolejne doliczenie składek może nastąpić na wniosek zgłoszony w 2018 roku lub po ustaniu ubezpieczeń emerytalno – rentowych. Z powyższego wynika zatem, iż wysokość emerytury ubezpieczonego wyliczona została prawidłowo, a zatem Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił jego odwołanie.