UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 3 września 2018 r. S. K. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego Sądu Okręgowego w S.25.063,50 zł w tym 23.100 zł tytułem niewypłaconej mu części wynagr

i 32d. W myśl pierwszego z tych przepisów dyrektorowi sądu i zastępcy dyrektora sądu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości ustalonej przez Ministra Sprawiedliwości (art.

§ 1

), mogą być im przyznane także dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub zadań oraz nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy (art.

§ 2

); wysokość wskazanych świadczeń określić ma rozporządzenie (art.

§ 3). Zgodnie natomiast z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r.

art. 32d ustawy o ustroju sądów do dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7 oraz 9-11 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639 i Nr 113, poz. 659). Wskazana nowelizacja ustawy o ustroju sądów powszechnych skutkowała zaprzestaniem wypłaty na rzecz powoda od 1 stycznia 2013 r. dodatku za wysługę lat. Wspomniany dodatek określony był bowiem w art. 15 ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, do którego nie odsyłał dodany od 1 stycznia 2013 r. art. 32d ustawy o ustroju sądów powszechnych. Literalne brzmienie przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2013 r. przemawiałoby za uznaniem, iż z dniem 1 stycznia 2013 r. dyrektorzy sądów rzeczywiście utracili prawo do dodatku za wysługę lat. W ocenie Sądu nie sposób jednak ograniczyć się do tego literalnego brzmienia. Trudno uznać bowiem, by wprowadzając przepisy dotyczące dyrektorów sądów do ustawy o ustroju sadów powszechnych ustawodawca chciał wyłączyć w stosunku do tej grupy pracowniczej stosowanie wszystkich poza objętymi odesłaniem zawartym w art. 32d ustawy, przepisów ustawy o pracownikach sądów i prokuratury. Oznaczałoby to bowiem pozbawienie tej grupy zawodowej nie tylko dodatku za wieloletnią pracę, ale i takich świadczeń jak prawo do nagrody jubileuszowej czy odprawy emerytalno-rentowej – powszechnych składników wynagrodzenia. Takiego pozbawienia nie tłumaczy zamierzone przez ustawodawcę (co wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej) traktowanie tego stanowiska jak menadżerskiego. Zamiar ten uzasadnia jedynie wprowadzenie dodatku specjalnego i nagród, ale nie ograniczenie wcześniej przyznanych składników wynagrodzenia. Podkreślenia wymaga, iż z dniem 1 stycznia 2013 r. stosunek pracy łączący strony nie uległ przekształceniu w stosunek innego rodzaju. Nie ma zatem racjonalnych powodów do pozbawienia dyrektorów zwykłych dla pracowników sądów składników wynagrodzenia. Pozbawienie tylko jednej grupy zawodowej zatrudnionej w sądach określonych świadczeń (typowych świadczeń pracowniczych w sądownictwie i w ogóle w sferze budżetowej) budziłoby uzasadnione wątpliwości co do zachowania standardów konstytucyjnych wynikających z art. 32 Konstytucji RP. Zauważyć należy, że z treści art.

Prawa o ustroju sądów powszechnych nie wynika jednoznacznie, iż wymienione tam składniki wynagrodzenia są jedynymi (wyłącznymi) przysługującymi dyrektorom sądów. Przemawia to za uznaniem, że art. 32d Prawa o ustroju sądów powszechnych nie zawierał zamkniętego katalogu przepisów ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, znajdujących zastosowanie do dyrektorów sądów. Sąd zauważył, że wątpliwości interpretacyjne usunęła zmiana wskazanego przepisu dokonana z dniem 24 stycznia 2014 r. ustawą z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 31). Po nowelizacji, zgodnie z przepisem, o jakim mowa, do dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7, art. 9-11 oraz art. 14a-18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639, z późn. zm.), a do ustalania uprawnień do dodatku za wieloletnią pracę i nagrody jubileuszowej stosuje się zasady określone w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 1 tej ostatniej ustawy. Wskazana zmiana, eliminująca możliwość takiej wykładni przepisu, która różnicowałaby sytuację jednej grupy zawodowej w sądach w stosunku do pozostałych, przemawia za przyjęciem, iż zamiarem ustawodawcy nie było pozbawienie dyrektorów sądów od 1 stycznia 2013 r. dotychczas przysługujących im składników wynagrodzenia. Wyrażony wyżej pogląd znajduje też oparcie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r. wydanym w sprawie II PK 74/14 (opubl. w LEX nr 1628923 i OSNP 2016/8/103). Podzielając zawarty w przywołanym wyroku podgląd Sądu Najwyższego Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie podzielił jednocześnie argumentacji strony pozwanej. Przywołane przez pozwanego pismo z dnia 8 lipca 2015 r. stanowi interpretację Ministra Sprawiedliwości – następczą wobec uregulowań będących przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Nie jest stanowiskiem ustawodawcy, gdyż ten wypowiedział się niejako w tym zakresie w drodze odpowiedniej nowelizacji przepisów zawierającej właściwe odesłania. Nie jest trafny pogląd co do rekompensowania dyrektorowi sądu utraty zasiłku stażowego przez przyznanie dodatku specjalnego, gdyż tego typu dodatek powód uzyskiwał regularnie i przez wiele lat jeszcze przed rokiem

1. Ponadto dodatek ten przyznawany był każdorazowo w związku ze zwiększonym zakresem obowiązków dyrektora i nie odnosił się w żaden sposób do jego stażu pracy. W tej sytuacji domagania się przez powoda należnej mu części wynagrodzenia nie sposób poczytywać za niezgodne z zasadami współżycia społecznego bądź nadużycie prawa. W tych warunkach żądanie powoda podlegało uwzględnieniu w całości przy braku sporu storn procesu, co do prawidłowości wyliczenia roszczenia. Dochodzone kwoty odpowiadały bowiem w przypadku wynagrodzeń miesięcznych 20 % otrzymywanego wynagrodzenia zasadniczego, a w przypadku dodatkowego wynagrodzenia rocznego 8,5% dochodzonej dodatkowo za dany rok kwoty, co jest zgodne z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1144 z późn. zm.). Na całkowite uwzględnianie zasługiwało również żądanie odsetek oparte na treści art. 480 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Zgodnie z regulaminem wynagradzania obowiązującym u pozwanego w okresie objętym sporem wynagrodzenie było płatne z dołu do trzeciego dnia poprzedzającego koniec danego miesiąca, a jeśli był to dzień wolny od pracy w dniu poprzedzającym ten dzień. Tym samym żądanie odsetek od poszczególnych kwot miesięcznego wynagrodzenia naliczanych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wynagrodzenie przysługuje, jest uzasadnione. W przypadku dodatkowych wynagrodzeń rocznych odsetki należą się od 1 kwietnia kolejnego roku, jako że w myśl art. 5 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej wynagrodzenie takie winno być płatne w ciągu trzech pierwszych miesięcy kalendarzowych kolejnego roku, tj. do 31 marca. Daty wypłat poszczególnych wynagrodzeń nie były przedmiotem sporu i tym samym do naliczania odsetek od zasądzonych należności przyjęto jako daty początkowe ich wymagalności, tj. następujące dzień po wypłatach poszczególnych wynagrodzeń miesięcznych i dodatkowych wynagrodzeń rocznych. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania mając na uwadze art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz fakt, iż pozwany przegrał sprawę w całości. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania pozwany na wniosek powoda winien zwrócić mu koszty celowej obrony jego praw przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2700 zł została ustalona w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), w szczególności § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia. Na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Sąd był zobligowany do nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Orzeczenie w tym zakresie zawarte zostało w punkcie trzecim wyroku, a wskazana kwota odpowiada wynagrodzeniu zasadniczemu powoda. ZARZĄDZENIE
2. (...)
3. (...)
4. (...) (...)