1 załącznika nr 15 do ZUZP KWK (...) członkom drużyn ratowniczych, z wyjątkiem specjalistów, przysługuje dodatek w wysokości 10 % średniego krajowego wynagrodzenia.
ZUZP średnim krajowym wynagrodzeniem jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie z 6-ciu podstawowych działów gospodarki. W związku z tym, ze definicja średniego krajowego wynagrodzenia została wyeliminowana z obrotu prawnego pozwana wypłacała stały dodatek ratowniczy mając na uwadze miesięczne wynagrodzenia płacowe
Wysokość wypłacanego powodowi dodatku ratowniczego była ustalana
Wskazała, że w comiesięcznych ustaleniach płacowych brały udział związki zawodowe i przedstawiciele pracodawcy, przedstawiciele organizacji związkowych reprezentujący ratowników górniczych każdorazowo wyrażali zgodę na wartość dodatku ratowniczego. Dalej podniosła, iż zaprzecza, aby (...) S.A. nie miała prawa dokonać zmiany układu zbiorowego pracy. W dniu 1.03.1993 roku na mocy aktu notarialnego repertorium(...). doszło do przekształcenia przedsiębiorstw KWK (...) w J., KWK (...), KWK (...) w S., KWK (...) w K., KWK (...) w J., KWK (...) w J., KWK (...) w J. w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa – (...) S.A. na mocy przepisów ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa. W wyniku tego przekształcenia powstała jedna spółka Skarbu Państwa, która wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przekształconych przedsiębiorstw państwowych, co miało zastosowanie do wszystkich stosunków prawnych, nie wyłączając zobowiązań wynikających z prawa pracy, tym samym (...) S.A. będąca „sukcesorem generalnym” wstąpiła w prawa i obowiązki poprzednich pracodawców. Argumentowała, że w tym przypadku nie miały zastosowania przepisy art. 23
Zakładowej Umowy Zbiorowej ilekroć jest w niej mowa o średnim krajowym wynagrodzeniu rozumie się przez to miesięczne wynagrodzenie z 6 podstawowych działów gospodarki (bez zysku) ogłaszanego comiesięcznie przez GUS. Powyższa Zakładowa Umowa Zbiorowa została zmieniona protokołem dodatkowym nr 3 z dnia 28 grudnia 1993 r. Mocą tego protokołu do załącznika nr 15 dodano § 10 w brzmieniu: wysokość dodatków uzależnionych od średniej płacy z 6 podstawowych działów gospodarki narodowej określona będzie miesięcznie w ustaleniach płacowych. Wysokość wypłacanego powodowi i innym członkom drużyn ratowniczych dodatku ratowniczego ustalana była
po zmianie, w miesięcznych ustaleniach płacowych. W comiesięcznych ustaleniach płacowych brały udział związki zawodowe i przedstawiciele pracodawcy. Wielokrotnie brali w nich udział przedstawiciele organizacji związkowych reprezentujących ratowników górniczych, którzy każdorazowo wyrażali zgodę na wartości dodatku ratowniczego. Powód otrzymywał dodatek ratowniczy zgodny z kwotami uzgodnionymi w trybie §10 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania z dnia 18 maja 1992 r. po zmianie. W dniu 1 marca 1993 r. na mocy aktu notarialnego rep. A (...) doszło do przekształcenia przedsiębiorstw KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...) w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa – (...) S.A. Podstawę przekształcenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy dla KWK (...) powstał na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 113 poz. 547) z przekształcenia z mocy prawa zakładowej umowy zbiorowej i został w dniu 2 czerwca 1995 r. wpisany do rejestru PIP. Z końcem grudnia 2009 r. w (...) S.A. rozwiązaniu uległy wszystkie zakładowe układy zbiorowe pracy oraz porozumienia zbiorowe i regulaminy obowiązujące w jednostkach organizacyjnych (kopalniach oraz Zakładzie (...)) w następstwie ich wypowiedzenia dokonanego przez Pracodawcę w sierpniu 2009 r. Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami zasadniczo dotyczył wykładni autonomicznych źródeł prawa pracy obowiązujących w pozwanej oraz zakresu ich obowiązywania w czasie. Powód przede wszystkim kwestionował skuteczność nowelizacji ZUSP z dnia 28 grudnia 1993 r. dokonanej mocą protokołu dodatkowego nr 3, jak również powoływał się na definicję wynikającą z ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, wywodząc z tego, iż pod pojęciem miesięczne wynagrodzenie z 6 podstawowych działów gospodarki (bez zysku) ogłaszanego comiesięcznie przez GUS należy aktualnie rozumieć przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku, ogłaszane miesięcznie przez Prezesa GUS w dziennikach Urzędowych Głównego Urzędu Statystycznego.
ustalonym stanem faktycznym w dniu 1 marca 1993 r. na mocy aktu notarialnego rep. A (...) doszło do przekształcenia przedsiębiorstw KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), KWK (...), w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa – (...) S. A., a podstawę tego przekształcenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 1993r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Na mocy art. 5 ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa, spółka powstała w wyniku przekształcenia dwu lub więcej przedsiębiorstw państwowych w jedną spółkę Skarbu Państwa, wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki przekształconych przedsiębiorstw państwowych. Zdaniem Sądu I instancji należy zgodzić się ze stroną pozwaną, iż przepis ten ma zastosowanie ogólne i obowiązuje w wszystkich stosunkach prawnych, nie wyłączając z nich zobowiązań wynikających z prawa pracy. Tym samym, (...) S.A. będąca „sukcesorem generalnym” wstąpiła w prawa i obowiązki poprzednich pracodawców. Sąd podkreślił za pozwaną, iż w analizowanym przypadku nie doszło do przejęcia pracowników w trybie art. 23 [1] k.p., ponieważ nie nastąpił proces przejęcia części lub całości zakładu pracy w rozumieniu tego przepisu. Utworzono natomiast spółkę akcyjną, która na mocy przepisów ustawy o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przekształconych zakładów pracy. Potwierdzeniem tego zapatrywania jest również regulacja art. 9 ust. 1 ustawy z 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych w związku z art. 7 ustawy o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa,
którą pracownicy przekształconego przedsiębiorstwa stają się z mocy prawa pracownikami spółki. Jak wskazał Sąd Rejonowy przepis ten ma zatem charakter szczególny w stosunku do art. 23 [1] k.p. i stanowi lex specialis, bowiem w przeciwnym razie ta odrębna regulacja byłaby całkowicie zbędna. Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy dla KWK (...) powstał na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 113 poz. 547) z przekształcenia z mocy prawa zakładowej umowy zbiorowej i został w dniu 2 czerwca 1995 r. wpisany do rejestru PIP. Z końcem grudnia 2009 r. w (...) S.A. rozwiązaniu uległy jednak wszystkie zakładowe układy zbiorowe pracy oraz porozumienia zbiorowe i regulaminy obowiązujące w jednostkach organizacyjnych (kopalniach oraz Zakładzie (...), w następstwie ich wypowiedzenia dokonanego przez pozwanego pracodawcę w sierpniu 2009r.
art. 241 7 § 1 kodeksu pracy układ rozwiązuje się: 1) na podstawie zgodnego oświadczenia stron 2) z upływem okresu, na który został zawarty 3) z upływem okresu wypowiedzenia dokonanego przez jedna ze stron. Natomiast
oświadczenie stron o rozwiązaniu układu oraz wypowiedzenie układu następuje w formie pisemnej. Zaś na mocy § 3 w/w przepisu prawa okres wypowiedzenia układu wynosi 3 miesiące kalendarzowe, chyba że strony w układzie postanowią inaczej. Jak wskazał Sąd I instancji za swobodą w wypowiedzeniu układu zbiorowego pracy przemawiają ogólne zasady zbiorowego prawa pracy w tym zwłaszcza swoboda rokowań leżąca u podstaw zbiorowego prawa pracy. Oznacza ona bowiem, że jeżeli strony układu zbiorowego pracy przyznały określone uprawnienia pracownikom lub byłym pracownikom to mogą je następnie uchylić. Swoboda ta może być ograniczona tylko z mocy wyraźnego przepisu prawa, natomiast brak jest przepisu, który zabraniałby odstępowanie od świadczeń przyznanych wcześniej emerytom lub rencistom. Odstąpienie od świadczeń przyznanych emerytom i rencistom nie wymaga dokonania wypowiedzeń zmieniających bowiem strony nie łączy już stosunek pracy. Wystarczy, że emeryci lub renciści zostaną tylko poinformowani o pozbawieniu ich świadczeń przyznanych w porozumieniu zbiorowym. Trybunał Konstytucyjny zaznaczył w wyroku z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie K 37/01, że w praktyce stosunków gospodarczych rozwiązanie układu zbiorowego pracy będzie następować w zasadniczej większości przypadków w razie istotnej zmiany w otoczeniu makroekonomicznym. Dlatego strony układu zbiorowego powinny mieć zagwarantowaną możliwość jego skutecznego rozwiązania. Zdaniem Sądu, należy wskazać za Sądem Najwyższym, że katalog czynności zmierzających do rozwiązania układu zbiorowego pracy jest katalogiem zamkniętym, niedopuszczalnym jest choćby jednostronne rozwiązanie układu bez wypowiedzenia (wyrok z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie III PK 78/13). Należy zatem uznać, że art. 241 7 § 1 k.p. jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, a rozwiązanie układu zbiorowego pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia jest czynnością jednostronną i nie wymagającą podania przyczyny. Zgodnie jednak z art. 241 [13] par. 2 kp postanowienia układu mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy. Przy wypowiedzeniu dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy nie mają zastosowania przepisy ograniczające dopuszczalność wypowiadania warunków takiej umowy lub aktu. Powodowi nie wypowiedziano indywidualnych warunków pracy i płacy, a zatem postanowienia wypowiedzianego ZUSP nadal znajdą do niego zastosowanie, pomimo skutecznego wypowiedzenia całego układu. Jak wskazał Sąd Rejonowy, tym samym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy dokonać prawidłowej wykładni zapisów przedmiotowego układu w tej części w jakiej odnoszą się do sfery praw i obowiązków pracowniczych powoda. Zdaniem Sądu w pierwszym rzędzie należy wskazać, iż protokół dodatkowy nr 3 mocą którego do załącznika nr 15 dodano §10 w brzmieniu: wysokość dodatków uzależnionych od średniej płacy z 6 podstawowych działów gospodarki narodowej określona będzie miesięcznie w ustaleniach płacowych, zawarto dnia 28 grudnia 1993 r., a zatem jeszcze przed datą obowiązywania art. 241 [13] par. 2 kp, jak również przed datą, gdy zapis ten stał się częścią warunków umowy o prace powoda (powód do drużyny ratowniczej przystąpił w 2006 r., a zatem przed tą data te zapisy nie dotyczyły jego umowy o pracę). Tym samym wbrew twierdzeniom strony powodowej przepis ten nie znajdzie zastosowania do przedmiotowej zmiany umowy zbiorowej. Ponad powyższe wskazać należy, iż tylko postanowienia układu mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, aby zapis §10 stanowił warunki mniej korzystne dla pracowników. Skoro bowiem już od 1994 r. nie dało się wykonać § 2 ust. 1 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania z dnia 18 maja 1992 r. stanowiącego załącznik nr 1 do Zakładowej Umowy Zbiorowej z dnia 18 maja 1992 r.
którym, członkom drużyn ratowniczych, z wyjątkiem specjalistów, o których mowa w §1, przysługuje stały miesięczny dodatek ratowniczy w wysokości 10% średniego krajowego wynagrodzenia, czyli
Zakładowej Umowy Zbiorowej 10 % miesięcznego wynagrodzenie z 6 podstawowych działów gospodarki (bez zysku) ogłaszanego comiesięcznie przez GUS, to nie sposób przyjąć aby przedmiotowa zmiana stanowiła zmianę na niekorzyść. W związku z zaniechaniem ogłaszania wskaźnika, który miał stanowić podstawę wyliczenia dodatku, dodatku tego nie można by było ustalić i wyliczyć w oparciu o układ zbiorowy. Nie znajdzie tu przy tym zastosowania art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, albowiem przepis ten dotyczy przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Układy zbiorowe pracy określa się wprawdzie mianem autonomicznych źródeł prawa pracy, ale są to co do zasady po prostu umowy (zbiorowe), tyle, że szczególnego typu. Zatem zdaniem Sądu nie może więc być mowy o automatycznej zmianie jednego wskaźnika na inny, jak chciałby widzieć to powód. W takich warunkach, przy zmianie otoczenia prawnego, to strony umowy jaką jest układ, powinny doprowadzić do jego zmiany tak, aby można było wykonać jego postanowienia. Strony układu takiej nowelizacji dokonały w protokole dodatkowym nr 3 i postanowiły, iż wysokość dodatków uzależnionych od średniej płacy z 6-ciu podstawowych działów gospodarki narodowej określona będzie miesięcznie w ustaleniach płacowych. Z treści tej zmiany wynika bezsprzecznie wola stron dla takiego ukształtowania wysokości dodatku, aby podlegał on konkretyzacji w drodze miesięcznych ustaleń pomiędzy stronami. Wprawdzie nie uchylono ani nie zmieniono §2 ust. 1 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania z dnia 18 maja 1992 r. stanowiącego załącznik nr 1 do Zakładowej Umowy Zbiorowej z dnia 18 maja 1992 r., ani też § 3 Zakładowej Umowy Zbiorowej, jednakże okoliczności towarzyszące składaniu oświadczeń woli tj. zmiany otoczenia makroekonomicznego i prawnego, jasno wskazują, że wolą stron była zmiana sposobu ustalania dodatku. Przedmiotowy przepis dodano wprost do załącznika nr 15, stanowi on zatem niejako lex specialis wobec § 3 Zakładowej Umowy Zbiorowej, a ponadto jako przepis późniejszy deroguje (
zasadą lex posterior derogat legi priori) normę z nim kolidującą i wcześniejszą, nie dającą się w istocie wykonać, w postaci §2 ust. 1 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania. Zdaniem Sądu I instancji przedmiotowa zmiana układu stanowi ponadto wyraz autonomii zbiorowej woli pracowników reprezentowanych przez związki zawodowe, uzasadniającej założenie, że ukształtowane w nich prawa są zgodne z odpowiednio wyważonymi indywidualnymi interesami reprezentowanych pracowników i grupy pracowniczej jako takiej. Jak zauważył Sąd Rejonowy, w procesie interpretacji autonomicznych źródeł prawa pracy bardzo istotną rolę odgrywa wola stron. W piśmiennictwie wyrażany jest powszechny pogląd, że organ orzekający, dokonując wykładni postanowień układu zbiorowego pracy, powinien uwzględniać wolę stron, a sądy nie powinny niweczyć woli partnerów społecznych, jeśli porozumienie odpowiada przepisom prawa. Szczególne znaczenie powinna mieć wykładnia skierowana na ustalenie celów, woli i zamiaru stron układu. Zdaniem Sądu wypowiedzi te prowadzą do wniosku, że judykatura i doktryna prawa jako wartość nadrzędną stawia konstytucyjną zasadę wolności rokowań (autonomii partnerów społecznych), ustanowioną w art. 59 ust. 2 Konstytucji RP. Sąd powołał również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.11.1999 r. (I PKN 545/99, OSNAPiUS 2001, Nr 6, poz. 195), w którym Sąd ten wskazał, że do układu zbiorowego jako źródła prawa pracy mają zastosowanie ogólne zasady interpretacji norm prawnych. Szczególne znaczenie ma jednak wykładnia skierowana na ustalenie celu woli i zamiaru stron które zawarły układ. Pogląd ten został podtrzymany również w wyroku SN z dnia 26.7.2011 r. (IPK 27/11, Legalis). W ocenie Sądu I instancji, w warunkach niniejszej sprawy wola partnerów społecznych było określić dodatki uzależnione dotychczas od średniej płacy z sześciu podstawowych działów gospodarki narodowej w miesięcznych ustaleniach płacowych, na co one same będą miały wpływ i ewentualne niejasności związane z nie usunięciem wcześniejszych zapisów nie mogą tej woli niweczyć. Nie było też po stronie pozwanej, z wskazanych wyżej przyczyn, konieczności złożenia powodowi wypowiedzenia zmieniającego. Powód nie należał w tym czasie do drużyny ratowniczej, a zatem przedmiotowe przepisy nie stanowiły części jego umowy o pracę (były dla niego irrelewantne, a ich zmiana nie zmieniała jego warunków umowy o pracę), jak i obowiązek takiego wypowiedzenia wszedł do porządku prawnego już to po dokonaniu zmiany umowy zbiorowej przez jego strony. Ponadto zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, aby zmiana ta stanowiła zmianę na niekorzyść pracownika, przy przyjęciu, że nie można automatycznie zastąpić przedmiotowego wskaźnika średnim wynagrodzeniem w sektorze przedsiębiorstw i mamy w istocie do czynienia z zapisem niemożliwym do wykonania. W tej sytuacji zdaniem Sądu I instancji, pozwana prawidłowo i w zgodzie z zapisami ZUZP, które to stały się częścią warunków umowy o pracę powoda po jego wypowiedzeniu, wypłacała dodatek ratowniczy powodowi, w wysokości ustalonej w miesięcznych ustaleniach płacowych. Brak jest jednocześnie podstaw prawnych w obowiązujących przepisach prawa, tak powszechnego jak i autonomicznych źródłach prawa pracy, do wypłacania przez pozwaną powodowi dodatku ratowniczego wyliczonego tak jak uczynił to powód, a zatem jako 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, zatem powództwo jako bezzasadne należało oddalić. O kosztach procesu Sąd ten orzekł na zasadzie art. 98 par. 1 kpc,
pkt 3 w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 675,00 zł. Pełnomocnik powoda zaskarżył ten wyrok w całości, zarzucając: - uchybienie normom prawa materialnego tj. art. 9 § 2 i art. 18 § 1 KP. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, poprzez ich nie zastosowanie i przyjęcie, że wraz z wprowadzeniem do treści UZP § 10 Załącznika nr 15 do ZSW w KWK (...) pracodawca został zwolniony z obowiązku stosowania jednocześnie obowiązującej normy § 3 pkt 1 / ZUZP dla KWK (...); - uchybienie normom prawa materialnego tj. art. 241
ust.1 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania KWK (...) członkom drużyn ratowniczych, z wyjątkiem specjalistów przysługuje stały miesięczny dodatek ratowniczy w wysokości 10 % średniego krajowego wynagrodzenia. W związku z faktem, że definicja średniego krajowego wynagrodzenia została wyeliminowana z obrotu prawnego pozwana wypłacała stały miesięczny dodatek ratowniczy mając na uwadze miesięczne ustalenia płacowe
W comiesięcznych ustaleniach płacowych brali udział przedstawiciele organizacji związkowych reprezentujących ratowników górniczych, którzy każdorazowo wyrażali zgodę na wartość dodatku ratowniczego. Pozwana podniosła, iż nie można automatycznie zastąpić wskaźnika średnim wynagrodzeniem w sektorze przedsiębiorstw. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podzielił ustalenia i rozważania prawne Sądu I instancji i nie powtarzając szczegółowych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych zawartych w pisemnych motywach wyroku przyjął je za własne. Powód z tytułu przynależności do służb ratowniczych górnictwa otrzymywał w spornym okresie miesięczny dodatek do wynagrodzenia obliczony na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy.
1 załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania z dnia 18 maja 1992 r. stanowiącego załącznik nr 1 do Zakładowej Umowy Zbiorowej z dnia 18 maja 1992 r.
którym, członkom drużyn ratowniczych, z wyjątkiem specjalistów, o których mowa w §1, przysługuje stały miesięczny dodatek ratowniczy w wysokości 10% średniego krajowego wynagrodzenia, czyli
Zakładowej Umowy Zbiorowej 10 % miesięcznego wynagrodzenie z 6 podstawowych działów gospodarki (bez zysku) ogłaszanego comiesięcznie przez GUS. Jak stanowi §10 Załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagrodzeń KWK (...), wysokość dodatków uzależnionych od średniej płacy z 6 podstawowych działów gospodarki narodowej określona będzie miesięcznie w ustaleniach płacowych. Definicja średniego krajowego wynagrodzenia została wyeliminowana z obrotu prawnego i pozwana wypłacała stały miesięczny dodatek ratowniczy mając na uwadze miesięczne ustalenia płacowe zgodne z § 10 Załącznika nr 15 do Zakładowego Systemu Wynagradzania KWK (...) . Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zastosowania przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw do wyliczenia powyższego dodatku, bowiem z godnie z utrwalanym już orzecznictwem Sądu Najwyższego przepisów płacowych nie możemy wykładać rozszerzająco. Należy zwrócić uwagę, że w comiesięcznych ustaleniach płacowych brali udział przedstawiciele organizacji związkowych reprezentujących ratowników górniczych, którzy każdorazowo wyrażali zgodę na wartość dodatku ratowniczego. Okoliczność, iż nie został zlikwidowany § 3 powołany powyżej nie oznacza, że sporny dodatek może być dowolnie ustalany. W ocenie Sądu wypłacany powodowi dodatek z tytułu przynależności do służb ratownictwa górniczego był ustalany w sposób prawidłowy,
zasadami obowiązującymi w KWK (...). W konsekwencji powyższego Sąd Okręgowy uznał, że wyrok zaskarżony apelacją powoda odpowiada prawu i dlatego opierając się na treści art.385 kpc, oddalił tę apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.98 kpc § 1 i 3 kpc w związku z §10 ust.1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sędzia: Przewodniczący: Sędzia: SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek SSO Joanna Smycz SSO Maria Olszowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.