w sprawie, w której wniesiono odwołanie od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących niepełnosprawności, które powstały po dniu wniesienia odwołania od tego orzeczenia. W tym przypadku sąd uchyla orzeczenie, przekazuje sprawę do rozpoznania wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności i umarza postępowanie. Przez nowe okoliczności, o jakich mowa w art.
k.p.c., należy rozumieć zarówno zmiany w stanie zdrowia wnioskodawcy powstałe po wniesieniu odwołania jaki i istniejące w dacie wydania orzeczenia – nierozpoznane lub niepotwierdzone dokumentacją, a w konsekwencji nie objęte oceną orzeczników organu schorzenia, które ujawniły się na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji lub których istnienie i nasilenie dopiero przed sądem odwołujący się udokumentował z uwagi na fakt, że orzeczenie o niepełnosprawności ma dotyczyć nie jednostkowej oceny sytuacji, ale pewnego okresu. Orzeczenie obejmuje zatem rokowanie co do stanu sprawności wnioskodawcy na przyszłość i powinno być aktualne i adekwatne dla tego stanu. Przepis art.
pozwala wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności na uaktualnienie swojego stanowiska orzeczniczego niejako w trakcie procesu sądowego wskutek zgromadzonych w tym postępowaniu dowodów. Bieżąca prawidłowa ocena takich nowych okoliczności przez zespół może doprowadzić do zmiany pierwotnego stanowiska zespołu i zakończenia sporu - bez potrzeby jego rozstrzygania przed sądem. Tak rozumiane nowe okoliczności wystąpiły w niniejszej sprawie. Z przedłożonej przez matkę odwołującej się dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego z zakresu reumatologii dziecięcej P. D. jednoznacznie wynika, że w czerwcu 2018 r. doszło o A. Z. do ponownego zaostrzenia choroby (...) mogące skutkować orzeczeniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki w związku z niezdolnością dziecka do samodzielnej egzystencji. Te okoliczności dostrzegł również organ rentowy, który pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. zwrócił uwagę na zaistnienie sytuacji przewidzianej normą art.
wskazując, że biegły jednoznacznie stwierdził, że małoletnia A. Z. jest osobą niepełnosprawną wymagającą zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne w danym wieku. Podkreślił, ze biegły oparł swoją opinię na faktach nieznanych składowi orzekającemu zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, które oceniały stan zdrowia i funkcjonowania dziecka w okresie remisji choroby. Sąd zauważył, że zaskarżone orzeczenie wydano na okres do dnia 31 października 2019 r. Tymczasem okoliczności sprawy wskazują na jego nieaktualność począwszy od czerwca 2018 r. To oznacza potrzebę jego weryfikacji i uaktualnienia poprzez ponowne wydanie orzeczenia. Orzekanie w sprawie przez sąd w istocie oznaczałoby ocenę wyłącznie takich okoliczności związanych ze stanem zdrowia odwołującej się, o których organ nie wiedział, a w konsekwencji których nie rozważał, pomimo objęcia zaskarżonym orzeczeniem okresu, w którym okoliczności te wystąpiły. Mając na uwadze powyższe na podstawie art.
sąd orzekł jak w punktach od I. do III. wyroku. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.