przewidziano obowiązek uzupełnienia pozwu. Odnosząc się do treści art.
wskazać w pierwszym rzędzie należy, że przepis ten sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 7 lipca 2013 r. stanowił, że po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33, 505 34 oraz 505 36 przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu sąd umarza postępowanie. Powyższy przepis został zmieniony ustawą z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z dnia 6 czerwca 2013 r.), przy czym zgodnie z art. 2 tej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Pozew został wniesiony w dniu 14 września 2012 r. (k. 3), co oznacza, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art.
w brzmieniu pierwotnym, a zatem sprzed tej nowelizacji, tj. w brzmieniu przytoczonym powyżej. Przewidziany w tym przepisie obowiązek wydania zarządzenia obligującego powoda do uzupełnienia pozwu rodzi konieczność dostosowania pozwu do wymogów (ciężarów procesowych stron) obowiązujących w konkretnym postępowaniu. Jak słusznie wskazano w doktrynie wezwanie do „uzupełnienia pozwu” nie jest związane z brakami formalnymi. Wobec uchylenia przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych wymogi związane z wniesieniem pozwu dotyczą powoływania w nim wszystkich twierdzeń i dowodów. Należy przyjąć, że art.
k.p.c. modyfikuje brzmienie art. 207 § 6 k.p.c. o tyle, że pozwala na uzupełnienie pozwu również o nowe twierdzenia i dowody ( vide Dariusz Zawistowski, komentarz do art.
Abstrahując od powyższego, wadliwe jest przekonanie skarżącego, że uzupełniony pozew stanowi odrębne od pozwu, kolejne pismo w sprawie. Skoro bowiem warunkiem prowadzenia postępowania jest uzupełnienie pozwu pod rygorem jego umorzenia, to nie sposób jest przyjąć, że pismo stanowiące to uzupełnienie jest pismem złożonym - jak to określił pozwany - ,,daleko później po złożeniu pozwu”. Reasumując, stwierdzić należy, że powołane przez powódkę w uzupełnieniu pozwu dowody (k. 33) nie mogły zostać uznane za spóźnione. Powyższe uwagi należy odnieść także do dowodu w postaci nagrania z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2010 r. Co prawda powódka nie przedłożyła płyty CD z tym nagraniem wraz z uzupełnieniem pozwu, lecz dopiero w dalszym toku postępowania, jednakże już w piśmie stanowiącym to uzupełnienie wniosła o przeprowadzenie tego dowodu wskazując, że nagranie zostanie przedłożone później (k. 33). Wyjaśnienia wymaga, że do dla skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. nie wystarcza samo twierdzenie strony skarżącej o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który jej zdaniem odpowiada rzeczywistości (przedstawienie przez skarżącego odmiennej oceny materiału procesowego). Zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może bowiem polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podważeniu podstaw tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna (tak też wyrok Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, LEX nr 164852). Nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jedynie własne niezadowolenie z dokonanej przez Sąd oceny, czy też przedstawienie przez stronę skarżącą własnego zapatrywania na wynik postępowania dowodowego. Konieczne jest bowiem wskazanie jakie kryteria oceny naruszył sąd analizując materiał dowodowy, uznając brak wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów lub niesłusznie im ją przyznając (tak Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniach z 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, LEX nr 52753; z 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347; z 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, LEX nr 53136). Jako zasadnicze kryteria tej oceny wyróżnia się zgodność wniosków sądu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz komplementarność (spójność) argumentacji polegającej na wyprowadzaniu poprawnych wniosków z całokształtu materiału procesowego. Spójność ta będzie więc naruszana w przypadku nieuzasadnionego pominięcia w argumentacji wniosków przeciwnych wynikających z części dowodów. Dla podważenia prawidłowości oceny dowodów przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji skarżący winien był więc wykazać w jakich konkretnie fragmentach argumentacja Sądu Rejonowego jest sprzeczna z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie które elementy materiału dowodowego (dowody) zostały przez ten Sąd wadliwie pominięte i jakie wnioski z tychże fragmentów materiału procesowego powinny być w sposób poprawny wyprowadzone. Takiego wywodu pozwany w apelacji nie przedstawił. Ograniczył się bowiem jedynie do wskazania, że ,,sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów”, nie podając żadnego uzasadnienia tego zarzutu, czym sam uniemożliwił ocenę jego zasadności. Niezależnie od lakoniczności tego zarzutu Sąd Okręgowy, w ramach kontroli instancyjnej, dokonując ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie doparzył się naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 233 § 1 k.p.c. Podnieść należy, że powód przedstawił dowody z dokumentów, jak również zapisu z nagrania rozmowy na płycie CD. Dowody te, tak jak inne dowody określone w procedurze cywilnej, podlegają ocenie zgodnie z regulacją art. 233 § 1 k.p.c., a zatem na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału z uwzględnieniem stanowiska przeciwnika. W kontekście zaś przyjętej przez pozwanego linii obrony wskazać trzeba, że obowiązująca w postępowaniu cywilnym zasada kontradyktoryjności nakłada na każdą ze stron obowiązek przytaczania okoliczności faktycznych, dowodów na ich poparcie oraz zarzutów. Nie chodzi przy tym jedynie o ogólnikowe formułowanie twierdzeń, lecz o wyjaśnienie prezentowanego w sprawie stanowiska, a zatem podanie uzasadnienia stawianych przez siebie zarzutów. Brak bowiem takiego sprecyzowania uniemożliwia zbadanie zasadności stawianych zarzutów. Z tych też względów samo zaprzeczenie przez pozwanego wiarygodności zaoferowanych przez powódkę dowodów, bez przytoczenia jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie, było niewystarczające do ich podważenia. W konsekwencji uznać należało, że prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, iż powódka sprostała wynikającemu z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. obowiązkowi wykazania zasadność dochodzonego pozwem roszczenia. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy - na podstawie art. 385 k.p.c. - oddalił apelację jako bezzasadną. SSO Piotr Sałamaj
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.