Sygn. akt VII AGa 275/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2018 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSA Jolanta de Heij-Kaplińska (spr.) Sędziowie: SA Marek Kolasiński SA Magdalena Sajur - Kordula Protokolant: sekr. sądowy Izabela Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt XXVI GC 218/15 I. oddala apelację; II. zasądza od (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 14 400 zł (czternaście tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt VII AGa 275/18 UZASADNIENIE Powód (...) S.A. z siedzibą w W. wytoczył powództwo o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 2.183.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami: od kwoty 73.000,00 zł od dnia 21 listopada 2012 r. do dnia zapłaty, od kwoty 27.000,00 zł od dnia 21 listopada 2012 r. do dnia zapłaty, od kwoty 1.000,00 zł od dnia 21 listopada 2012 r. do dnia zapłaty, od kwoty 2.082.000,00 zł od dnia 22 grudnia 2012 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych tytułem kary umownej za nieprzekazanie prawidłowo przygotowanych zastępczych rozkładów jazdy, która została przewidziana w decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (Prezes UTK) w wysokości 1000 zł za każde naruszenie dotyczące każdego pociągu. Decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. Prezes UTK ustalił warunki udostępniania infrastruktury kolejowej obowiązującej na rozkład jazdy od 11 grudnia 2011 r. do 8 grudnia 2012 r. między stronami procesu. Pozwany naruszył obowiązek wynikający z decyzji Prezesa UTK poprzez brak przekazywania powodowi w okresie od 1 czerwca 2012 r. do 15 października 2012 r jednego prawidłowo przygotowanego zastępczego rozkładu jazdy dla każdego pociągu uwzględniającego wszystkie zamknięcia na przydzielonej trasie. Naruszenie obowiązku przekazywania prawidłowo przygotowanych zastępczych rozkładów jazdy polegało na tym, że przekazywane rozkłady nie zawierały wszystkich niezbędnych elementów i nie były w nich uwzględniane wszystkie zamknięcia na przydzielonej trasie. Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Pozwany wskazał, że nie doszło do naruszenia obowiązku przekazywania powodowi prawidłowo przygotowanych zastępczych rozkładów jazdy. Prezes UTK nie narzucił stronom w decyzji sposobu sporządzania zastępczych rozkładów jazdy. Powód w spornym okresie nigdy nie kwestionował sposobu przekazywania przez pozwanego zastępczych rozkładów jazdy. Kwota wskazana w decyzji jako kara za naruszenie obowiązku przekazywania prawidłowo przygotowanych zastępczych rozkładów jazdy nie stanowi kary umownej. Powód nie udowodnił zaistnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę i zasądził od powoda (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 7 217,00 złotych (siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Powyższy wyrok został wydany na podstawie następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych: Powód (...) S.A. i pozwany (...) S.A. byli związani decyzją Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 30 grudnia 2011 r., ustalającą warunki udostępniania infrastruktury kolejowej obowiązującej na rozkład jazdy od 11 grudnia 2011 r. do 8 grudnia 2012 r. i zastępującą umowę stron o udostępnienie infrastruktury kolejowej. Na podstawie § 4 ust. 7 decyzji, pozwany był zobowiązany do przekazywania powodowi od dnia 1 czerwca 2012 r. każdorazowo jednego prawidłowo przygotowanego zastępczego rozkładu jazdy dla każdego pociągu uwzględniającego wszystkie zamknięcia na przydzielonej trasie. W § 4 ust. 8 decyzji wskazano, że w przypadku nieprzekazania prawidłowo przygotowanego jednego zastępczego rozkładu jazdy dla każdego pociągu pozwany jest zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda kary w wysokości 1000 zł za każde naruszenie dotyczące każdego pociągu. Strony były zobowiązane także do bezzwłocznego powiadamiania siebie wzajemnie o wszelkich okolicznościach i zdarzeniach mających wpływ na wykonywanie zobowiązań wynikających z decyzji, w tym w szczególności takich, które mogą wywołać niekorzystne skutki dla jednej lub obu stron (§ 15 ust. 2 decyzji). Sąd Okręgowy ustalił, że powód w okresie od 1 czerwca 2012 r. do 15 października 2012 r. przekazywał pozwanemu jeden prawidłowo przygotowany zastępczy rozkład jazdy, zgodnie z postanowieniami decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. Powód wystawił na rzecz pozwanego noty księgowe z tytułu kar umownych za przekazywanie wadliwych zastępczych rozkładów jazdy. Pozwany poinformował powoda, że nie uznaje należności wynikających z not księgowych tytułem kar umownych. Pozwany nie uiścił żądanej przez powoda kwoty 2.183.000,00 zł, wskazanej w wezwaniach do zapłaty. Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy dokonał na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które w większości stanowiły dokumenty prywatne. Strony w toku postępowania nie zakwestionowały autentyczności i prawdziwości tych dokumentów, a Sąd nie znalazł podstaw, aby uczynić to z urzędu. Dla ustaleń posłużyły również uwierzytelnione odpisy dokumentów urzędowych, tj. decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 30 grudnia 2011 r. i postanowienia Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 11 maja 2016 r. Zgodnie z art. 244 § 1 k.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Z domniemania wyrażonego w art. 244 k.p.c. wynika, że strona zaprzeczająca treści dokumentu, powinna wykazać, że dokument nie pochodzi od organu, który go wystawił lub że zawarte w nim oświadczenie jest niezgodne z prawdą. Pozwany nie kwestionował autentyczności dokumentów załączonych do akt niniejszej sprawy. Sąd Okręgowy oparł się dodatkowo na zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków: J. M., I. K., M. P., K. K. oraz P. J.. Sąd Okręgowy częściowo dał wiarę zeznaniom świadka J. M.. Za niewiarygodne w szczególności uznał zeznania świadka w zakresie, w jakim wskazywał, że zastępcze rozkłady jazdy pociągów były wadliwe, a tym samym niezgodne z decyzją Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r., a także że wszelkie nieprawidłowości były zgłaszane pozwanemu. Zeznania świadka w tym zakresie nie korespondują z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a w szczególności z decyzją Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. i postanowieniem Prezesa UTK z dnia 11 maja 2016 r., a także z zeznaniami pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków. Zeznania świadka I. K. Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne w całości. Świadek ten zeznawał na okoliczności dotyczące jego pracy zawodowej oraz wykonywanych obowiązków. Zeznania te znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności w decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Podobnie Sąd Okręgowy w całości dał wiarę zeznaniom świadków: M. P., K. K. i P. J.. Zeznania te pozostają ze sobą spójne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w postaci dokumentów. Sąd Okręgowy przytoczył zeznania świadków, i tak świadek J. M. zeznał, że jest pracownikiem powoda od 2008 r. i pełni funkcję Naczelnika Wydziału (...) Przed 2012 r. powodowi były przekazywane e – mailem cząstkowe rozkłady jazdy pociągów. Rozkłady były niespójne i wymagały dodatkowej, dogłębnej analizy oraz sprawdzenia czy rozkład będzie można pokazać od początku do końca. Powód zgłaszał pozwanemu, że są rozbieżności. Powód spotykał się z pozwanym celem wyjaśnienia nieprawidłowości i otrzymywał informacje, że pozwany nad tym pracuje. Rozmowy były prowadzone przede wszystkim z I. K., który wskazywał, że jak powstanie (...) to wtedy powód będzie otrzymywać rozkład jazdy pociągu z całej trasy dla każdego pociągu, tj. zastępczy rozkład jazdy. Świadek zeznał, że w poprzednim systemie, tj. (...), nie było możliwości pokazania rozkładu pociągu na całej trasie. Świadek wskazał, że powód domagał się od pozwanego rozkładu jazdy od początku do końca dla danego pociągu. Powód zgłaszał uwagi merytoryczne do projektu zastępczego rozkładu jazdy. Uwagi były zgłaszane także do formy projektu zastępczego rozkładu jazdy poprzez wskazanie, że rozkład powinien uwzględniać trasę pociągu od początku do końca. Zastępcze rozkłady jazdy zawierały błędy, tj. były różne braki, niespójne informacje dla tego samego pociągu w tym samym dniu. Świadek wyjaśnił, że są roczne, zamknięciowe (zastępcze) i indywidualne rozkłady jazdy. Świadek wskazał, że zastępcze rozkłady jazdy są przygotowywane w przypadku remontów na trasach. Świadek I. K. zeznał, że jest obecnie dyrektorem zarządu w pozwanej spółce, wcześniej zaś pełnił m.in. funkcję dyrektora Centrum (...). Świadek potwierdził, że można wyróżnić trzy rodzaje rozkładów jazdy: roczne, indywidualne i zastępcze. Rozkład jazdy jest informacją o przebiegu pociągu od punktu A do punktu B po liniach kolejowych w określonym czasie. Zastępczy rozkład jazdy powstaje na podstawie rocznego i indywidualnego rozkładu jazdy oraz uwzględnia prace na torach. Przed 2012 r. rozkłady jazdy były przekazywane w częściach, w każdej z ekspozytur. Po decyzji Prezesa UTK pozwany wysyłał powodowi „jedną książeczkę ze wszystkimi zmianami”. Świadek wskazał, że na roczny rozkład jazdy nakładano zmiany z zastępczego rozkładu jazdy. Świadek wyjaśnił, że należy korzystać z zastępczego i rocznego rozkładu jazdy, aby wyczytać informacje jak jedzie pociąg z punktu A do punktu B. Świadek wskazał, że nikt z nim nie rozmawiał, aby otrzymywać całkowite zamknięte rozkłady jazdy. Świadek zeznał, że trasa pociągu to plan od stacji początkowej do stacji końcowej. Od 2012 r. pozwany wprowadził nowe narzędzie do tworzenia rozkładów jazdy, tj. nowy system komputerowy. Świadek wyjaśnił, że § 4 ust. 9 decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. dotyczy wdrożenia nowego systemu, tak jak to obecnie jest wykonywane. Świadek wskazał, że system ma możliwość przekazywania jednocześnie rocznego i zamknięciowego rozkładu jazdy. Obecnie rozkłady są dostarczane przez system – na serwer, z którego przewoźnik je pobiera. Świadek M. P. zeznała, że pracuje w pozwanej spółce na stanowisku dyrektora ds. sprzedaży. Świadek wyjaśniła, że rozkład jazdy to inaczej przydzielona trasa pociągu w relacji z punktu początkowego do punktu końcowego. Świadek wskazała, że wyróżnia się trzy rodzaje rozkładów jazdy: roczne, indywidualne i zastępcze. Świadek zeznała, że zastępcze rozkłady jazdy są związane z prowadzeniem robót na trasach. Powód otrzymywał jeden zbiorczy zastępczy rozkład jazdy po decyzji Prezesa UTK. W zastępczym rozkładzie jazdy miały być uwzględnione zmiany na całej trasie pociągu. Świadek wskazała, że obecnie jest system informatyczny i przewoźnicy sami mogą pobrać rozkład jazdy na dany dzień, nie wiedząc nawet jaki jest to rodzaj rozkładu. Świadek zeznała, że nie było ze strony powoda ani przewoźników żadnych sygnałów, że nieprawidłowo wykonano decyzję Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Świadek wskazała, że obecnie jest możliwość pobrania jednego rozkładu jazdy ze zmianami naniesionymi z zastępczego rozkładu jazdy. Świadek zeznała, że zastępcze rozkłady jazdy są dla poszczególnych fragmentów na całej trasie pociągu. Zastępczy rozkład jazdy to rozkład zawierający zmiany z uwagi na prowadzone prace. W toku negocjacji umowy o udostępnienie infrastruktury kolejowej nie było mowy jak zastępczy rozkład jazdy ma wyglądać. Świadek wskazała, że technologicznie pozwany nie był przygotowany, aby zastępczy rozkład jazdy był przekazywany za pomocą systemu informatycznego, gdyż miał być on wdrożony od listopada 2012 r. Zastępczy rozkład jazdy był od czerwca 2012 r. przygotowywany ręcznie. Świadek K. K. zeznała, że pracuje w pozwanej spółce od 1998 r., gdzie obecnie zajmuje się głównie rozliczeniami z przewoźnikami. Początkowo każda ekspozytura przygotowywała fragment rozkładu jazdy na swoim odcinku, drukowano zeszyt i przekazywano go przewoźnikom. Decyzją Prezesa UTK pozwany został zobowiązany do wdrożenia od listopada 2012 r. systemu elektronicznego, zaś od czerwca 2012 r. do przekazywania jednego zastępczego rozkładu jazdy. Świadek zeznała, że obecnie system daje funkcjonalność pobrania rozkładu jazdy na całej trasie. Świadek wskazała, że zgodnie z decyzją Prezesa UTK przygotowywanie i przekazywanie zastępczego rozkładu jazdy miało wyglądać tak jak dotychczas. Na radzie przewoźników nigdy nie spotkała się z zastrzeżeniami co do formy zastępczego rozkładu jazdy. Świadek wskazała, że nie ma instrukcji jak rozkład jazdy ma wyglądać, lecz jest to kwestia leżąca w gestii spółki. Świadek zeznała, że pozwany rozumiał rozkład jazdy zgodnie z jego definicją zawartą w ustawie o transporcie kolejowym. Świadek P. J. zeznał, że pracuje w pozwanej spółce od 2008 r. Od 2011 r. przygotowywany był jeden zastępczy rozkład jazdy. Świadek zeznał, że przewoźnicy nie wymagali innej formy zastępczego rozkładu jazdy. Od początku 2011 r. tworzenie zastępczego rozkładu jazdy funkcjonowało w taki sam sposób, jak wymagała tego decyzja Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Od 1 czerwca 2012 r. nie było różnic w przygotowywaniu zastępczych rozkładów jazdy. Świadek wyjaśnił, że wprowadzenie systemu informatycznego od listopada 2012 r. spowodowało zautomatyzowanie pracy w sporządzaniu rozkładów jazdy, która była dotychczas wykonywana ręcznie. Świadek wskazał, że zastępcze rozkłady jazdy obejmowały lokalizacje zamknięć i spowolnień, nie obejmowały całej trasy pociągu, gdyż takie były uzgodnienia z przewoźnikami. Sąd Okręgowy za bezsporne uznał, że strony procesu były związane decyzją Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 30 grudnia 2011 r., która zastąpiła umowę o udostępnienie infrastruktury kolejowej. Przedmiotem decyzji było ustalenie zasad udostępnienia infrastruktury kolejowej, będącej w zarządzie pozwanego, w celu realizacji rozkładu jazdy pociągów, przy czym zasady te obowiązywały między stronami procesu na rozkład jazdy obowiązujący od 11 grudnia 2011 r. do 8 grudnia 2012 r. Spór między stronami procesu sprowadzał się natomiast do tego, co należy rozumieć pod pojęciem „jeden prawidłowo przygotowany zastępczy rozkład jazdy”, do którego przekazywania powodowi był zobowiązany pozwany na mocy § 4 ust. 7 decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. Według twierdzeń powoda, dostarczane przez pozwanego zastępcze rozkłady jazdy były wadliwe, co skutkowało naliczeniem kary umownej w wysokości dochodzonej pozwem. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy było zatem ustalenie, czy zastępcze rozkłady jazdy przekazywane powodowi przez pozwanego w spornym okresie, tj. od 1 czerwca 2012 r. do 15 października 2012 r. były dotknięte wadliwością czy też nie. Sąd Okręgowy zaznaczył, że w toku postępowania powód prezentował swoje stanowisko w przedmiocie wadliwości zastępczych rozkładów jazdy niekonsekwentnie. Początkowo podnosił, że „właściwe ekspozytury zarządzania ruchem kolejowym (...) przekazywały (...) zastępcze rozkłady jazdy, które uwzględniały zamknięcia wyłącznie na obszarze działania tych ekspozytur, przez co – w omawianym okresie – dochodziło do permanentnego naruszania obowiązku przekazywania w odniesieniu do każdego pociągu zastępczych rozkładów jazdy uwzględniających wszystkie zamknięcia na przydzielonej trasie” (pozew k. 8). Następnie, w trakcie przesłuchania informacyjnego w trybie art. 212 k.p.c., P. R., członek zarządu powodowej spółki wyjaśnił, że pozwany powinien przekazywać powodowi zastępczy rozkład jazdy w postaci jednego dokumentu, podczas gdy faktycznie powód otrzymywał od pozwanego wiele dokumentów (wiele rozkładów jazdy) (k. 1721 – 1722). Z kolei w piśmie z dnia 30 września 2015 r. (k. 1736 – 1746), powód wskazał, że zastępcze rozkłady jazdy przekazywane przez pozwanego zawierały nieprawidłowości szczegółowo opisane w rzeczonym piśmie. W ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał, aby doszło w jakikolwiek sposób do naruszenia obowiązku pozwanego w zakresie przekazywania jednego prawidłowo przygotowanego zastępczego rozkładu jazdy. Pozwany w toku postępowania udowodnił natomiast, że powyższy obowiązek był prawidłowo realizowany. Sąd Okręgowy wskazał, iż decyzja Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. definiowała zarówno pojęcie „rozkładu jazdy pociągów”, jak i „zastępczego rozkładu jazdy pociągów”. Zgodnie z § 1 pkt 4 tej decyzji, przez „rozkład jazdy pociągów” należało rozumieć „trasy pociągów przydzielone w rocznym i indywidualnym rozkładzie jazdy”. Z kolei według brzmienia definicji „zastępczego rozkładu jazdy pociągów” (§ 1 pkt 5 decyzji) stanowił on „rozkład jazdy pociągów sporządzony przez Zarządcę (pozwanego) i uzgadniany z Przewoźnikiem (powodem), zawierający zmiany w przydzielonych trasach pociągów z uwagi na planowaną realizację robót”. Jak słusznie wskazał pozwany, rozkład jazdy ma swoją definicję także na gruncie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, w myśl której jest to „plan, według którego mają się odbywać przejazdy pociągów na danej sieci kolejowej lub jej części w czasie, w którym on obowiązuje” (art. 4 pkt 23 ustawy o transporcie kolejowym). Dla Sądu Okręgowego zasadnicze znaczenie w kwestii interpretacji pojęcia „jeden prawidłowo przygotowany zastępczy rozkład jazdy” miało brzmienie decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Sąd podkreślił, że jest związany powyższą decyzją, także w zakresie jej wykładni i nie może ingerować w jej treść. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało także postanowienie Prezesa UTK z dnia 11 maja 2016 r., którego wydanie było wynikiem zwrócenia się przez powoda w trybie art. 113 § 2 k.p.a. do Prezesa UTK celem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. w zakresie definicji pojęcia „zastępczy rozkład jazdy”. Pomimo, iż w rzeczonym postanowieniu Prezes UTK odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. we wskazanym wyżej zakresie, z jego uzasadnienia wynikają istotne dla rozpoznawanej sprawy wnioski. Prezes UTK odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. w zakresie definiowania pojęcia „jeden prawidłowo przygotowany zastępczy rozkład jazdy”, argumentując to faktem, iż kwestie związane z elementami konstrukcyjnymi zastępczego rozkładu jazdy, jak również z formą i sposobem konstruowania prawidłowo sporządzonego zastępczego rozkładu jazdy nie były w ogóle przedmiotem rozstrzygnięcia objętego decyzją Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. Wobec powyższego, wyjaśnienie wątpliwości wskazanych przez wnioskodawcę (powoda) wykraczałoby, zdaniem Prezesa UTK, poza treść i zakres decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. Biorąc pod uwagę treść decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r., Sąd Okręgowy stwierdził, że nie wskazano w niej precyzyjnie, jaką formę mają przybierać zastępcze rozkłady jazdy. Trafne spostrzeżenia co do istoty zastępczego rozkładu jazdy poczyniono w uzasadnieniu postanowienia Prezesa UTK z dnia 11 maja 2016 r. Wskazano w nim bowiem, że zastępcze rozkłady jazdy miały być sporządzane tylko dla tras, na których występowały zamknięcia w związku z pracami prowadzonymi na sieci. Rozkłady te były zatem rozkładami, w stosunku do których pozwany wprowadził zmiany w kursowaniu pociągów. Jeżeli zmiany obejmowały całą trasę pociągu, zastępcze rozkłady jazdy miały być przekazywane w jednolitej formie dla całej trasy pociągu z uwzględnieniem wszystkich zmian (od stacji początkowej do stacji końcowej), natomiast jeżeli zmiany dotyczyły tylko części trasy – należało przekazać jeden zastępczy rozkład jazdy uwzględniający te zmiany. Sąd Okręgowy podzielił pogląd wyrażony przez pozwanego, iż przez „jeden prawidłowo sporządzony zastępczy rozkład jazdy” należało rozumieć rozkład jazdy spełniający dwa warunki: 1) mający postać jednego dokumentu oraz 2) pozbawiony wadliwości. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd wskazał, że przedłożone do akt sprawy dokumenty w postaci zastępczych rozkładów jazdy nie nasuwają wątpliwości co do zachowania przez pozwanego formy jednego dokumentu dla jednego zastępczego rozkładu jazdy przekazanego powodowi. W kwestii zaś wadliwości zastępczych rozkładów jazdy, zarzuty powoda okazały się nieuzasadnione. Dalej Sąd Okręgowy wskazał, że wbrew twierdzeniom powoda, zastępczy rozkład jazdy mógł dotyczyć części trasy pociągu, na której nastąpiły zmiany, a niekoniecznie całej trasy pociągu. Wskazuje na to wyraźnie brzmienie wspominanej już definicji rozkładu jazdy, wynikającej z art. 4 pkt 23 ustawy o transporcie kolejowym, zgodnie z którą plan, według którego mają się odbywać przejazdy pociągów stanowi rozkład jazdy także wówczas, gdy dotyczy przejazdów pociągów na części określonej sieci kolejowej, w czasie w którym on obowiązuje. Zarzuty powoda odnośnie wadliwości zastępczych rozkładów jazdy jako nieobejmujących całej trasy pociągu nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Obowiązek uwzględniania w zastępczym rozkładzie jazdy całej trasy pociągu, podczas gdy zmiany w kursowaniu pociągów dotyczyły jedynie części trasy, nie wynika w żaden sposób z decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r., jak również z definicji ustawowej rozkładu jazdy. Odnosząc się do kwestii wadliwości zastępczych rozkładów jazdy, Sąd Okręgowy zwrócił uwagę także na to, iż strony procesu zostały zobowiązane na mocy § 15 ust. 2 decyzji Prezesa UTK z dnia 30 grudnia 2011 r. do bezzwłocznego powiadamiana siebie wzajemnie o wszelkich okolicznościach i zdarzeniach, mających wpływ na wykonywanie zobowiązań wynikających z decyzji, w tym w szczególności takich, które mogą wywołać niekorzystne skutki dla jednej lub obu stron. Z powyższego wynika zatem, iż strony były obowiązane współdziałać ze sobą w zakresie realizacji obowiązków wynikających z decyzji, zaś współpraca ta wyrażała się chociażby we wzajemnym informowaniu się o zdarzeniach istotnych dla wykonywania tych obowiązków. Tymczasem, zdaniem Sądu Okręgowego, powód nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku informacyjnego względem pozwanego. Skoro bowiem powód miał zastrzeżenia co do prawidłowości przekazywanych mu przez pozwanego zastępczych rozkładów jazdy, powinien on poinformować pozwanego o występujących, jego zdaniem, w tych rozkładach nieprawidłowościach. W toku postępowania powód wskazywał wprawdzie, iż takie zastrzeżenia były zgłaszane pozwanemu, jednak nie zostało to w żaden sposób przez powoda udowodnione, zaś pozwany konsekwentnie temu zaprzeczał. Powód nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że pozwany był informowany o wadliwościach zastępczych rozkładów jazdy. Poza tym, przesłuchani w sprawie świadkowie: I. K., M. P., K. K. i P. J., zatrudnieni w pozwanej spółce, zgodnie zeznali, że pozwany nie otrzymywał żadnych informacji na temat błędów czy też innych nieprawidłowości w zastępczych rozkładach jazdy – takich informacji pozwany nie otrzymał również ze strony przewoźników. Sąd Okręgowy podkreślił, że powód już od stycznia 2012 r. przygotowywał zastępcze rozkłady jazdy w takiej samej formie, jak w spornym okresie, tj. od czerwca 2012 r. do października 2012 r. Powód zaczął naliczać kary umowne z tytułu nieprzekazywania prawidłowo przygotowanych zastępczych rozkładów jazdy dopiero od listopada 2012 r., co pokrywało się z okresem, kiedy zaczął być wdrażany nowy system informatyczny, mający ułatwić chociażby opracowywanie zastępczych rozkładów jazdy. Zaznaczenia wymaga w tym miejscu okoliczność, iż na skutek wprowadzenia nowego systemu informatycznego doszło wprawdzie do zmian, jednak nie mogły mieć one wpływu na sposób konstruowania przez pozwanego zastępczych rozkładów jazdy. Powyższe wzmacnia zatem przekonanie, że powód nie miał uwag co do sposobu przygotowywania przez pozwanego zastępczych rozkładów jazdy i akceptował je w takiej formie, w jakiej były już od dłuższego czasu sporządzane. Sąd Okręgowy wspomniał, że wskazanym przez powoda w piśmie z dnia 30 września 2015 r. rozbieżnościom między tym, w jakiej formie zostały przekazane przez pozwanego zastępcze rozkłady jazdy a tym, w jaki sposób zdaniem powoda powinny wyglądać prawidłowo przygotowane zastępcze rozkłady jazdy, nie sposób przypisać charakteru błędów czy też innego rodzaju wadliwości w zastępczym rozkładzie jazdy. W rzeczonym piśmie powód podnosił przede wszystkim, że zastępcze rozkłady jazdy dostarczone przez pozwanego obejmowały jedynie fragment trasy pociągu, nie uwzględniając trasy pociągu, której nie dotyczyły zmiany w kursowaniu. Okoliczność ta, jak wskazano już we wcześniejszych rozważaniach, nie dowodzi w żaden sposób o wadliwości zastępczego rozkładu jazdy, gdyż rozkład ten mógł obejmować tylko część trasy pociągu, jeżeli tylko tej części dotyczyły zmiany w kursowaniu. Ponadto, wskazywane przez powoda różnice co do godzin przyjazdów pociągów w zastępczych rozkładach jazdy były sygnalizowane jako zmiany wprowadzone do zastępczych rozkładów jazdy, stąd też nie można przypisać im charakteru błędów czy wewnętrznych sprzeczności. Mając zatem na względzie, iż powód nie wykazał, aby doszło do naruszenia przez pozwanego obowiązku przekazywania jednego prawidłowo przygotowanego zastępczego rozkładu jazdy, na którym to naruszeniu powód oparł dochodzone pozwem roszczenie o zapłatę kary umownej, Sąd Okręgowy oddalił powództwo w całości i orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Z tego też względu koszty procesu zostały w całości zasądzone od powoda na rzecz pozwanego w łącznej kwocie 7217 zł, na którą złożyły się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7200 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Orzekając o kosztach zastępstwa procesowego, Sąd Okręgowy stosownie do treści art. 109 § 2 zd. 2 k.p.c. i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, nie uwzględnił wniosku pozwanego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Powołane przepisy stanowią, że Sąd przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, zaś Sąd może przyznać opłaty stanowiące podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej niż stawki minimalne, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Czynności wykonane w rozpoznawanej sprawie nie odbiegały od czynności typowych, a sprawa nie była szczególnie skomplikowana. Poza tym sam pozwany w żaden sposób nie uzasadnił żądania zwrotu kosztów procesu w wysokości wyższej niż stawki minimalne. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędny do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Apelację wywiódł powód zaskarżając wyrok w całości zarzucając naruszenie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.