uznaje oskarżonego H. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 178 a § 1 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 15,- (piętnaście) zł; II. na mocy art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat jednocześnie na mocy art. 63 § 2 kk na poczet tego środka karnego zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 listopada 2011r. do dnia 24 października 2013r.; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. P. kwotę 504,- (pięćset cztery) zł plus VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu; IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 6 listopada 2011 roku H. B.kierując samochodem P. (...) o nr rej (...) jechał ulica (...) w W.. Wraz z nim jako pasażer jechał jego znajomy T. B.. Sposób jazdy H. B.wskazywał, iż kierowca może być nietrzeźwy, m.in. wjechał on na rondo pod prąd. Jego sposób jazdy spowodował, iż na miejsce wysłano patrol Policji w składzie (...), którzy zatrzymali do kontroli kierowany przez H. B.samochód. Policjanci podczas rozmowy z H. B. wyczuli od niego woń alkoholu, ponadto wysiadając z samochodu kierowca miał trudności z zachowaniem równowagi. Z uwagi na powyższe, został on poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Stosowne badanie zostało przeprowadzone o godzinie 19:41 na urządzeniu elektronicznym typu Alkometr A 2.0 i dało wynik 1,17 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Kolejne badanie przeprowadzone o 19:43 dało wynik 1,04 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Biegli psychiatrzy rozpoznali u H. B.zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu. Nadto stwierdzili, iż w czasie czynu był on w stanie upojenia alkoholowego zwykłego, nie stwierdzili podstaw do kwestionowania jego poczytalności. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: wyjaśnień oskarżonego (k.15-16, 145-156), zeznań świadków Ł. I.
Oskarżonemu zostało zarzucone naruszenie art.
Sąd Rejonowy uznał, iż kwalifikacja prawna czynu popełnionego przez oskarżonego została określona przez Prokuratora prawidłowo. W ocenie Sądu, H. B., swoim zachowaniem na drodze publicznej, naruszył dyspozycję powołanego przepisu Kodeksu karnego. Warunkiem odpowiedzialności z art.
kk jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, znajdując się w tym czasie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Działaniem wyczerpującym to znamię przestępstwa stypizowanego w powołanym artykule Kodeksu karnego jest niewątpliwie kierowanie samochodem osobowym – będącym najbardziej typowym i oczywistym przykładem „pojazdu mechanicznego”. Ujawniony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie pozostawia również jakichkolwiek wątpliwości, iż oskarżony prowadził swój samochód ulicą (...) w W., a więc znajdował się wówczas w ruchu lądowym. Do oceny, czy oskarżony znajdował się w momencie prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, należy odwołać się do treści art. 115§16 kk. Po porównaniu wyników badania na zawartość alkoholu w organizmie H. B.z powołanym przepisem, nie ulega wątpliwości, że również i to znamię przestępstwa zostało wypełnione. Dowodem, którego nie sposób w danej sytuacji podważyć, jest badanie na zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, dokonane przez funkcjonariuszy Policji. Przedmiotowe badania wykazały, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała wartość dopuszczoną w art. 115§16 kk. Nie ma więc żadnych wątpliwości, iż oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości. Do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego za zarzucony mu występek niezbędnym jest ponadto odniesienie się do strony podmiotowej przestępstwa. Przestępstwo określone w art.
kk można popełnić jedynie umyślnie. Całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności przyznanie oskarżonego, że przed zatrzymaniem spożywał alkohol oraz stosunkowo znaczna ilość alkoholu w jego organizmie, musi prowadzić do jednoznacznego wniosku, że przestępstwo popełnione zostało umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony musiał mieć pełną świadomość zarówno co tego, że kieruje samochodem, jak i co do znajdowania się w tym czasie w stanie nietrzeźwości. Orzekając o karze i środkach karnych, Sąd uwzględnił w całości złożony przez oskarżonego wniosek o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy w całości. Za popełnione przestępstwo Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu – zgodnie z jego wnioskiem złożonym w trybie art. 387 kpk - karę 10 stawek dziennych grzywny po 15 zł. każda. Orzeczenie o karze zostało wydane w oparciu o dyrektywy jej wymiaru zawarte w art. 53 kk oraz art. 58§1 kk. Za popełnienie zarzuconego czynu, oskarżonemu groziła kara do 2 lat pozbawienia wolności, kara ograniczenia wolności albo grzywna do maksymalnej wysokości 540 stawek dziennych. Ustalając wymiar kary sąd uwzględnił jako okoliczności obciążające stosunkowo dużą ilość alkoholu w organizmie oskarżonego oraz niebezpieczny sposób jazdy. Jednakże dostrzec należy znaczną przewagę okoliczności łagodzących nad obciążającymi, a w szczególności na korzyść oskarżonego poczytać należy jego dotychczasowe życie przed popełnieniem przestępstwa. Oskarżony nigdy nie był karany sądownie za jakiekolwiek przestępstwo (karty karne k.18, 104, 143). Można więc uznać, że przestępstwo, jakiego się dopuścił miało charakter incydentalny. Postawa oskarżonego w trakcie prowadzenia postępowania przygotowawczego, jak również w czasie postępowania sądowego wskazuje, iż jego dalsze postępowanie nie będzie przekraczało granic określonych prawem. Zważyć również należy, że oskarżony od początku postępowania prezentował postawę odpowiedzialną, przyznając się do popełnienia zarzuconego mu czynu i rozumiejąc oczywistą niewłaściwość swojego postępowania. Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności obciążające, jak i łagodzące, Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia szkodliwości czynu oskarżonego, jak i stopnia jego zawinienia będzie najłagodniejszy rodzaj kary, a więc grzywna w wymiarze 10 stawek dziennych. Zgodnie z ustawową dyrektywą pierwszeństwa kar wolnościowych, Sąd dokonując wyboru kary powinien przede wszystkim rozważyć w takiej sytuacji zasadność zastosowania kary grzywny bądź kary ograniczenia wolności, traktując orzeczenie kary pozbawienia wolności, w szczególności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, jako swoiste ultima ratio. Przy uwzględnieniu przewagi okoliczności łagodzących i braku ujemnych następstw popełnionego przestępstwa, wybór grzywny jako rodzaju kary, wydaje się zasadny. Reasumując, Sąd Rejonowy przy wymiarze kary grzywny w wysokości 10 stawek dziennych brał pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające, natomiast przy określeniu wysokości stawki dziennej Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w art. 33§3 kk. Biorąc powyższe pod uwagę, należy wyrazić przekonanie, iż orzeczona kara jest w pełni adekwatna do winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, a także zadośćuczyni społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Należy w tym miejscu nadmienić, iż kara grzywny uznawana za najłagodniejszy rodzaj kary, nie jest w odniesieniu do oskarżonego karą łagodną, jeśli uwzględnić, iż utrzymuje się on z niewielkiej renty w wysokości 400,- zł, a zatem uiszczenie grzywny będzie wiązało się z pewnymi wyrzeczeniami. Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Art. 42 § 2 kk nakłada na Sąd obowiązek nałożenia przedmiotowego środka karnego w razie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w sytuacji, gdy sprawca znajdował się w stanie nietrzeźwości, natomiast dolna i górna granica czasu trwania tego środka określona została w art. 43§1 kk (od 1 roku do 10 lat). W ocenie Sądu okres zakazu prowadzenia pojazdów oznaczony na dwa lata spełni swoje zadanie dodatkowej uciążliwości w stosunku do oskarżonego. Podkreślić należy, że postawa oskarżonego, który od początku przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu występku oraz dodatkowo dotychczasowa niekaralność, nie tylko za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale w ogóle za jakiekolwiek przestępstwo, dają realne podstawy przypuszczać, że nie jest koniecznym eliminowanie H. B.na długi czas z czynnego uczestnictwa w ruchu drogowym. Nadmienić również należy, że oskarżony jest uzależniony od alkoholu od 11 lat, co prawda nie jest to okoliczność łagodząca, a także w żaden sposób nie usprawiedliwienia postępowania oskarżonego, jednakże należy mieć na uwadze fakt, iż nigdy wcześniej nie wsiadł za kierownicę pod wpływem alkoholu. W związku z tym Sąd czyni założenie, że zaistniałe zdarzenie miało jedynie charakter incydentalny. W ocenie Sądu również postawa oskarżonego, który szczerze żałował swojego nieodpowiedzialnego zachowania wskazuje, że nigdy więcej nie postąpi w podobny sposób, bowiem nie tylko ma świadomość konsekwencji jakie go mogą spotkać, a także wie, że następnym razem Sąd nie będzie dla niego taki łagodny. Reasumując, należy stwierdzić, iż dostarczającą dolegliwością dla oskarżonego jest pozbawienie go prawa do prowadzenia pojazdów na okres dwóch lat. Mając na uwadze okoliczności sprawy, dłuższy okres orzeczenia tego środka karnego byłby zdaniem Sądu nazbyt dotkliwy dla sprawcy. W związku z zatrzymaniem na miejscu zdarzenia przez funkcjonariuszy Policji prawa jazdy należącego do oskarżonego, należało okres zatrzymania tego dokumentu zaliczyć na poczet przedmiotowego środka karnego na mocy art. 63§ 2 kk. Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. P. kwotę 504 zł, powiększoną o podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej oskarżonemu z urzędu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżonego w całości od ich ponoszenia, mając na względzie jego sytuację materialną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.