art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ nie wskazał on wynagrodzeń przypadających w całości lub w części po przyznaniu emerytury z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatniego 20-lecia przypadającego przed rokiem złożenia wniosku o ponowne ustalenie wysokości emerytury lub dowolnie wybranych 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury. W odwołaniu od powyższej decyzji, ubezpieczony wniósł o jej zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie mu prawa do spornego świadczenia. Podniósł, że nie może ponosić ujemnych konsekwencji obowiązujących w latach minionych przepisów pozwalających na nieprzechowywanie dokumentów dotyczących uzyskiwanych zarobków i wynikających z tego składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony M. H. urodził się (...) Z wykształcenia jest górnikiem. W(...) zawarł związek małżeński. Ubezpieczony pracował:
przeciętnego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy, tj. od maja 1983 r. do kwietnia 1984 r.. Następnie wysokość emerytury została ustalona w decyzji przyznającej prawo do emerytury od 1 stycznia 1987 r.
przeciętnego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy, tj.: od stycznia 1986 r. do grudnia 1986 r. Od 1 listopada 1991 r. wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynoszący 319,13% został zmniejszony do 250%. W dniu 19 grudnia 2016 r. ubezpieczony złożył wniosek do organu rentowego o ponowne ustalenie emerytury
art. 110 a ustawy emerytalnej. W dniu 2 lutego 2017 r. organ rentowy wydał decyzję odmowną o treści jak wyżej. Od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł odwołanie, które zainicjowało niniejsze postępowanie. W trakcie postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego Z. T. na okoliczność odtworzenia wynagrodzenia odwołującego za okresy nieudokumentowane w oparciu o akta osobowe, przepisy branżowe, a następnie wyliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym wariancie
art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS z uwzględnieniem zarobków przypadających w części po przyznaniu świadczenia. Sąd dopuścił również dowód z opinii uzupełniającej na okoliczność odtworzenia wynagrodzenia odwołującego za okresy nieudokumentowane przy założeniu, że w okresie zatrudnienia w KWK (...) do grudnia 1976r. odwołujący pracował w systemie 3 zmianowym (1/3 dniówek w ciągu miesiąca na zmianie porannej, popołudniowej i nocnej) i za pracę na zmianie popołudniowej i nocnej przysługiwał odwołującemu dodatek zgodnie z przepisami branżowymi. Ponadto biegły - jako zarobki przypadające po przyznaniu świadczenia winien uwzględnić zarobki uzyskane przez odwołującego w 1986r. z pominięciem zarobków uzyskanych w 2001r. Biegły powinien również w sposób prawidłowy wyliczyć wysokość deputatu węglowego przysługującemu odwołującemu z uwzględnieniem, że odwołujący zawarł związek małżeński 14.03.1964r. (...) SA nie posiada dokumentacji płacowej ubezpieczonego sprzed 1980 r. Okresy zaszeregowania ubezpieczonego w latach 1963-1977 i dodatki przysługujące wg przepisów branżowych kształtowały się w następujący sposób: Okres Kategoria zaszeregowania/ pozycja Stawka płacy zasadniczej w złotych Dodatek za niedziele i święta 14-ta pensja Karta Górnika od do dzienna 1963-07-11 1964-10-21 IX kat. poz. 55 56.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 17 ZUP z 01.04.1957 roku 20% - okres pracy ponad 5 lat - ustalone
Uchwały Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym "Monitor Polski nr A-100 po:. (...)" oraz biorąc pod uwagę par. 14 załącznika nr 1 do ZUP z 1957 roku. 1964-10-22 1968-11-30 IX kat. poz. 56 60.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 17 ZUP z 01.04.1957 roku 20% - okres pracy ponad 5 lat - ustalone
Uchwały Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym "Monitor Polski nr A-100 po:. (...)" oraz biorąc pod uwagę par. 14 załącznika nr 1 do ZUP z 1957 roku. 1968-12-01 1974-01-31 V 106,00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 17 ZUP z 01.04.1957 roku stawka dzienna 14.40 zł - okres pracy ponad 5lat - ustalone
załącznika nr 10 do protokołu dodatkowego nr 265/PW z dnia 5.12.1968r. Kategoria zaszeregowania V 1974-02-01 1974-09-05 V 106,00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 17 ZUP z 01.04.1957 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. od lutego 1974 roku stawka dzienna 29.00 zł - okres pracy ponad 10-20 lat pracy - ustalone
protokołu dodatkowego nr 342/PW z dnia 24.01.1974r. Kategoria zaszeregowania V. 1974-09-06 1974-12-31 IX 184.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 17 ZUP z 01.04.1957 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. stawka dzienna 42,00 zł - okres pracy ponad 10-20 lat pracy - ustalone
protokołu dodatkowego nr 342/PW z dnia 24.01.1974r. Kategoria zaszeregowania IX. 1975-01-01 1975-07-15 IX 184.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 8 UZP dla PW z 01.01.1975 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. 42.00 zl podwyższone o 100% - okres pracy 10 - 20 lat - zgodnie z par. 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla P. Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku - V kategoria zaszeregowania 1976-05-05 1976-09-30 V 80.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 8 UZP dla PW z. 01.01.1975 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. 9,30 zł - okres pracy ponad 5 lat - zgodnie z par. 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 4 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla P. Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku - V kategoria zaszeregowania 1976-10-01 1977-03-31 V 136,00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta-art. 8 UZP dla PW z 01.01.1975 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. 34,80 zł podwyższone o 100% - okres pracy ponad 20 lat - zgodnie z par. 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla P. Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku - V kategoria zaszeregowania. 1977-04-01 1977-04-30 VI 148.00 100% dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele i święta - art.. 8 UZP dla PW z 01.01.1975 roku od 1974 w łącznej kwocie doliczonej w grudniu każdego roku. Liczone jako 8,5% sumy wynagrodzeń stałych za cały rok. 39,00 zł podwyższone o 100% - okres pracy ponad 20 lat - zgodnie z par. 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla P. Węglowego z dnia I stycznia 1975 roku - VI kategoria zaszeregowania. Do obliczeń uwzględniono: a) płacę zasadniczą - liczoną jak iloraz dziennej stawki wynikającej z przyjętego wg stanowiska pracy zaszeregowania oraz ilości dni wyliczonej ze średniej rocznej ilości dniówek wskazanych w zaświadczeniu pracy dla celów ustalenia emerytury górniczej. b) wynagrodzenie z tytułu Karty Górnika - w okresie do 30.11.1968 roku ustalone
Uchwały Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym "Monitor Polski nr A-l00 poz.l 175" oraz biorąc pod uwagę §14 załącznika nr 1 do ZUP z 1. kwietnia 1957 roku. Od 01.12.1968 roku ustalone
załącznika nr 10 do protokołu dodatkowego nr 265/PW z dnia 5.12.1968r. Od 01.02.1974 roku ustalone
protokołu dodatkowego nr 342/PW z dnia 24.01.1974r. Od 1975 roku zgodnie z par. 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku. Szczegółowy opis w tabeli nr 1.
zarządzenia nr 37 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 18 grudnia 1974 roku - liczona jako 8.5% rocznych stałych składników wynagrodzenia bez deputatu węglowego, e) deputat węglowy- mając na uwadze to, że odwołujący zawarł związek małżeński 14.03.1964r. ustalono, że do 13.03.1964r. przysługiwały mu 2 tony deputatu węglowego na rok, a od 14.03.1964r. 8 ton/rok, zgodnie z art. 21 Zbiorowego Układu Pracy dla pracowników fizycznych i umysłowych zatrudnionych w zakładach pracy Ministerstwa Górnictwa i Energetyki obowiązujący od 1 kwietnia 1957 roku oraz z załącznikiem nr 41 do Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Węglowego obowiązującego od 01.01.1975 roku. W 1963 roku cena 1 tony węgla deputatowego wynosiła 441,44 zł, od 1964r. do 1970 roku cena za I tonę węgla deputatowego wynosiła - 500,00 zł a od 1971 roku 550,00 zł.. W zakresie dodatków za pracę poza pierwszą zmianą dodatki ustalono
: a) za pracę poza pierwszą zmianą (tzw. II zmiana - popołudniowa) od 01.10.1974r. w wysokości 10% płacy podstawowej uwzględniając, żc odwołujący pracował 1/3 dniówek na tej zmianie -
par. 4 ust. 2 uchwały Rady Ministrów nr 230/74 z 27.09.1974r. a od 01.01.1975r.
załącznika nr 2 Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku. a) za pracę w porze nocnej (tzw. III zmiana -nocna) przyjmując, że odwołujący pracował 1/3 dniówek na tej zmianie: - do 30.06.1972r. w wysokości 10%
art. 15 Zbiorowego Układu Pracy z 1.04.1957 roku, - od 01.07.1972r. do 30.09.1974r. w wysokości 20%
art. 15 Zbiorowego Układu Pracy z 1.04.1957 roku w brzmieniu nadanym protokołami dodatkowymi wydanymi do dnia 30.06.1972r., - od 01.10.1974r. w wysokości 30% -
1 uchwały Rady Ministrów nr 230/74 z 27.09.1974r. a od 01.01.1975r.
załącznika nr 2 Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku. W badanym okresie od 1963 do 1979 podstawy wymiaru składek nie stanowiły wypłaty z funduszu zakładowego (indywidualne nagrody roczne tzw. trzynastki). Z uwagi na powyższe wynagrodzenia tzw. trzynastki nie zostały ujęte w wyliczeniach i kwotach stanowiących podstawę wymiaru składek. Do obliczeń nie uwzględniono innych składników wynagrodzenia, ze względu na brak dokumentów potwierdzających w aktach sprawy, aktach (...) i przesłanych aktach osobowych, innych dodatków do płacy, takich jak. np.: dodatek za pracę w : nadgodzinach, dodatek za pracę niedzielę i święta oraz w porze nocnej i inne dodatki, do których odwołujący się mógł być uprawniony ale nie ma na to dokumentów potwierdzających czy faktycznie otrzymywał takie wynagrodzenia i w jakich wysokościach Wynagrodzenie ubezpieczonego za okres nieudokumentowany kształtowało się następująco: Rok Płaca podstawowa Karta Górnika Dodatek za niedziele i święta Dodatek za prace w porze popołudniowej Dodatek za pracę w nocy 14-pensja Deputat węglowy SUMA 1963 9 240 (...) (...) 0 308 0 441,44 13 069,44 1964 20 520 4 104 2 736 0 684 0 3 380,56 31 424,56 1965 21 600 4 320 2 880 0 720 0 4000 33 520 1966 21 600 4 320 2 880 0 720 0 4000 33 520 1967 21 600 4 320 2 880 0 720 0 4000 33 520 1968 22 980 4 596 3 064 0 766 0 4000 35 406 1969 38 160 5 184 (...) 0 (...) 0 4000 53 704 1970 38 160 5 184 (...) 0 (...) 0 4000 52 220 1971 38 160 5 184 5 088 0 (...) 0 4400 54 104 1972 38 160 5 184 5 088 0 1908 0 4400 54 740 1973 34 980 (...) (...) 0 (...) 0 (...),33 58 895,33 1974 - - - - - - - 98 948 1975 35 880 16 380 4 232 1 196 3 588 4 801,82 2 566,67 68 644,49 1976 23 782,88 7 583,27 2 552 792,76 2 378,29 2 883,04 2 933,33 42 905,57 1977 16 602,16 6 927,16 (...) - - 2 140,78 1 466,67 28,793,13 Za lata 1977-1986 , 2000-2002 uwzględniono dane z druków rp-7. Stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy za lata 1963-2002 kształtuje się w następująco: Lp. za rok kalendarzowy zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł) kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za rok kalendarzowy (w zł) stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %) 1 1963 13 069,44 21 156,00 61,78 2 1964 31 424,56 21 792,00 144,20 3 1965 33 520,00 22 404,00 149,62 4 1966 33 520,00 23 208,00 144,43 5 1967 33 520,00 24 192,00 138,56 6 1968 35 406.00 25 272,00 140,10 7 1969 53 704,00 26 088,00 205,86 8 1970 52 220,00 26 820,00 194,71 9 1971 54 104,00 28 296,00 191,21 10 1972 54 740,00 30 108,00 181,81 11 1973 58 895,33 33 576,00 175,41 12 1974 98 948,00 38 220,00 258,89 13 1975 68 644,49 46 956,00 146,19 14 1976 42 905,57 51 372,00 83,52 15 1977 122 987,13 55 152,00 223,00 16 1978 152 232,00 58 644,00 259,59 17 1979 162 779,00 63 924,00 254,64 18 1980 193 593,00 72 480,00 267,10 19 1981 255 147,00 92 268,00 276,53 20 1982 374 240,00 139 572,00 268,13 21 1983 606 441,00 173 700,00 349,13 22 1984 591 445,00 202 056,00 292,71 23 1985 699 055,00 240 060.00 291,20 24 1986 990 433,00 289 140,00 342,54 25 2000 1 085,28 23 085,72 4,70 26 2001 3 325,00 24 742,20 13,44 27 2002 954,65 25 598,52 3,73 Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru dla ubezpieczonego w wariancie za najlepsze 20 lat w całym okresie zatrudnienia kształtuje się w następująco sposób: Lp. za rok kalendarzowy zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł) kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego za rok kalendarzowy (w zł) stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %) 1 1964 31 424,56 21 792,00 144,20 2 1965 33 520,00 22 404,00 149,62 3 1966 33 520,00 23 208,00 144,43 4 1969 53 704.00 26 088,00 205,86 5 1970 52 220,00 26 820,00 194,71 6 1971 54 104,00 28 296,00 191,21 7 1972 54 740,00 30 108,00 181,81 8 1973 58 895,33 33 576,00 175,41 9 1974 98 948.00 38 220,00 258,89 10 1975 68 644,49 46 956,00 146,19 11 1977 122 987.13 55 152,00 223,00 12 1978 152 232,00 58 644,00 259,59 13 1979 162 779,00 63 924,00 254,64 14 1980 193 593,00 72 480,00 267,10 15 1981 255 147,00 92 268,00 276,53 16 1982 374 240,00 139 572,00 268,13 17 1983 606 441,00 173 700,00 349,13 18 1984 591 445,00 202 056,00 292,71 19 1985 699 055,00 240 060,00 291,20 20 1986 990 433,00 289 140,00 342,54 SUMA: 4 616,90 Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury (suma wskaźników : 20) 230,84% Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił
dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego, aktach osobowych ubezpieczonego; pisma (...) SA z 28 kwietnia 2017 r. (k.12); druku rp-7 (k.18); zeznań ubezpieczonego złożonych na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. (k.82); opinii biegłego sądowego Z. T. z dnia 21 września 2017 r. (k.26-67) wraz z opinią uzupełniającą z dnia 14 marca 2018 r. (k.99-113); zeznań świadka W. K. złożonych na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. (k.95); zeznań świadka E. R. złożonych na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. (k.95-96). Sąd dał wiarę zeznaniom świadków W. K. i E. R. uznając je za spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Świadkowie pracowali razem z ubezpieczonym, zatem znali specyfikę jego pracy. Ich zeznania przyczyniły się do sformułowania tezy dowodowej i dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej sporządzonej przez biegłego sądowego. Niemniej jednak wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w dalszym ciągu był niższy niż 250%. Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii sporządzonych przez biegłego Z. T.. W ocenie Sąd opinie są spójne, logiczne i precyzyjne. Biegły obliczył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym wariancie, przy uwzględnieniu zachowanej dokumentacji płacowej oraz przepisów branżowych. Do obliczeń uwzględniono tylko te składniki, co do których jest pewność, że ubezpieczony je otrzymywał, tj. wynagrodzenie zasadnicze, Kartę Górnika, deputat węglowy, dodatek za niedziele i święta, dodatek za prace poza I zmianą (zmiana popołudniowa), dodatek za pracę w nocy i 14-pensję. Innych składników nie uwzględniono, ponieważ nie ma dowodów na to, że ubezpieczony je otrzymywał. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie przygotowawczym ubezpieczonego z 28 czerwca 2018 r. Wbrew twierdzeniom ubezpieczonego, w sprawach o przeliczenie emerytury
art. 110a ustawy emerytalnej nie jest dopuszczalne odtwarzanie przez biegłego sądowego wynagrodzenia metodą porównawczą, tj. przy uwzględnieniu zarobków innych osób zatrudnionych na porównywalnych stanowisku, w porównywalnym okresie. Nie jest możliwe odtworzenie wynagrodzenia ubezpieczonego
akt innego pracownika. Podkreślić należy, że w sprawie, w której dokonuje się obliczenia wysokości emerytury, rzeczą sądu jest dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w danym okresie. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe wskazane muszą być w sposób niebudzący wątpliwości w ściśle określonej kwotowo wysokości (por.: wyrok Sądu Apelacyjnego (...) z 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt III AUa 1878/14). Nie mogą one opierać się na wartościach hipotetycznych. Sąd uznał materiał dowodowy za wiarygodny, kompletny i pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego M. H. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia warunki do przeliczenia emerytury górniczej
art.110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2017.1383 j.t.). Zgodnie z powołanym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art.15, z uwzględnieniem art.110 ust.3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe
prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia: - z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie emerytury od przeliczonej podstawy, - dowolnie wybranych przez emeryta 20 lat kalendarzowych, w których podlegał ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia o ponowne ustalenie wysokości emerytury, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art.15 ust.5, jest wyższy niż 250%. Ustalenie wysokości emerytury w sposób wskazany powyżej może nastąpić tylko raz. Szczegółowe zasady postępowania w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011r. nr 237, poz. 1412). Rozporządzenie to w § 21 pkt 1 przewiduje, iż środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument,
którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Powyższy przepis zakłada istnienie optymalnych warunków, tj. wymaga, by zachowała się dokumentacja płacowa pracodawcy. Natomiast w sytuacji, gdy nie zachowała się stosowna dokumentacja płacowa, wysokość zarobków może być ustalona
dokumentacji zastępczej z akt osobowych pracownika (np. umów o pracę, angaży, wpisów w legitymacji ubezpieczeniowej oraz innych pism dotyczących zatrudnienia, które zawierają informacje o wynagrodzeniu), a także zeznań świadków. W postępowaniu sądowym nie obowiązują ograniczenia, co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty określone w § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997r., sygn. akt II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt I UK 115/06, OSNP 2007/17-18/257). Niemniej jednaj zarobki za poszczególne lata muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości. Nie jest natomiast możliwe przeliczenie wysokości emerytury w oparciu o hipotetyczne lub uśrednione wysokości zarobków. Zatem – jak już to wskazano wcześniej - kwestia pobieranego wynagrodzenia musi zostać udowodniona w sposób bezwzględny, a tylko dokumentacja stanowi precyzyjny dowód w zakresie wysokości wynagrodzenia w postępowaniu sądowym. W niniejszej sprawie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego Z. T. wraz opinią uzupełniającą. Do obliczeń zostały uwzględnione wyłącznie te składniki, co których jest pewność, że ubezpieczony je otrzymywał. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Tym samym do obliczeń uwzględniono takie składniki jak: wynagrodzenie zasadnicze, Karta Górnika, deputat węglowy; dodatek za niedziele i święta, 14-tą pensję, dodatek za pracę poza I zmianą (zmiana popołudniowa) oraz dodatek za pracę w nocy. Fakt otrzymywania tych składników jest bezsporny, z kolei ich wysokość wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy oraz przepisów branżowych. Sąd orzekający wskazuje, że odtworzenie hipotetycznego wynagrodzenia może być dokonane tylko i wyłącznie
pewnych składników wynagrodzenia. Nie mogą to być obliczenia hipotetyczne, które zostałyby dokonane
zeznań świadków czy akt pracowniczych innego pracownika. Podkreślić należy, że za podstawę wymiaru emerytury przyjmuje się kwotę udowodnioną przez ubezpieczonego, która niekoniecznie musi odpowiadać wysokości faktycznie uzyskanego wynagrodzenia, gdyż na niektóre składniki wynagrodzenia może nie być wystarczających dowodów. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem udowadniany może być wszelkimi środkami wynikającymi z przepisów Rozdziału 2 Działu III Kodeksu postępowania cywilnego. Jednakże w takich okolicznościach winno się brać pod uwagę tylko takie składniki wynagrodzenia, co do których nie ma najmniejszej wątpliwości, że zostały pracownikowi wypłacone (tak też: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt III AUa 831/16). Tym samym nie jest możliwe odtworzenie wynagrodzenia o oparciu o dane znajdujące się w aktach innych pracownika, pomimo tego, że był on pracownikiem tego samego zakładu, zajmował porównywalny stanowisku i mógł otrzymywał porównywalne wynagrodzenie. W niniejszej sprawie Obliczony przez biegłego wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat z całego okresu zatrudnienia ostatecznie okazał się niższy niż 250% i wyniósł jedynie 230,84%. Reasumując, skoro wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest niższy niż 250%, to ubezpieczonemu nie przysługuje prawo do ponownego przeliczenia pobieranej przez niego emerytury z zastosowaniem art.110a ustawy, to jest z uwzględnieniem podstawy wymiaru wyliczonej na nowo zgodnie z art.15 ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł
art. 477 14 § 1 k.p.c. i oddalił odwołanie jako bezzasadne. SSR del. Magdalena Kimel
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.