z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Iławie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w (...) z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII K 339/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Sąd Rejonowy w Iławie VII Zamiejscowy Wydział Karny w (...) wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013r wydanym w sprawie o sygn. akt VII K 339/13 uznał: I. oskarżonego A. F. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu oskarżeniem, tj. występku z art. 178 a § 2 kk i art. 244 kk w z w. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzy mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych na okres 6 lat, Orzeczenie zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach sądowych, od uiszczenia których sąd zwolnił oskarżonego w całości oraz o kosztach na rzecz obrońcy. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego i zaskarżając go w części dotyczącej kary, na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucił mu rażącą niewspółmierność orzeczonej kary zasadniczej i środków karnych. W konkluzji apelacji, podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i wymierzenie oskarżonemu kary z dobrodziejstwem jej warunkowego zawieszenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w/w zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego A. F. jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Rozpoznanie tegoż środka odwoławczego implikowało jednak konieczność wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego, do czego zobligowany był dyspozycją art. 455 kpk w zw. z art. 4 kk w związku ze zmianą ustaw karnych już po dacie wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji. Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotę zakresu kontroli odwoławczej. Mianowicie zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje. O tym zatem, jakie są granice rozpoznania sprawy decyduje sama treść złożonego środka odwoławczego, która określa zakres zaskarżenia, czyli te składniki orzeczenia Sądu I instancji, które są przez skarżącego kwestionowane. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego z dnia 29 sierpnia 2013tr. w sprawie o sygn. akt VII K 339/13 w części dotyczącej orzeczenia o karze, nie kwestionując tym samym rozstrzygnięcia co do winy oskarżonego zarówno w popełnieniu czynu polegającego na prowadzeniu roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości w ilości 0,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (od dnia 9 listopada 2013r. czyn ten stanowi wykroczenie z art. 87 § 3 kw, a nie przestępstwo z art.
kk, do której to kwestii sąd odwoławczy ustosunkuje się w dalszej części uzasadnienia), jak i polegającego jednocześnie na nie zastosowaniu się w ten sposób do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Mieście Lubawskim z a 18 listopada 2010 roku sygn. akt II K 391/10 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych na okres 3 lat. Jeżeli zatem wyrok nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej winy, to sąd odwoławczy, wobec zakazu reformationis in peius (art. 434 kpk), co do zasady nie może dokonywać nowych ustaleń faktycznych, w tym przez zmianę opisu czynu, ani w tym celu uchylać wyroku i przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji przekroczenie granic apelacji możliwe jest w oparciu o szczególne przepisy wskazane w ustawie, a w przedmiotowej sprawie są to art. 439 § 1 kpk i art. 440 k.p.k. Jedynie zatem przez pryzmat tych ostatnich przepisów sąd odwoławczy był uprawniony do kontroli zapadłego wobec oskarżonych wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie występują żadne z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, enumeratywnie wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. ani też nie ma podstaw do uznania, że przypisanie oskarżonemu winy w takim zakresie jak uczyniono to w zaskarżonym wyroku, jest rozstrzygnięciem rażąco niesprawiedliwym w rozumieniu art. 440 k.p.k. W tym miejscu godzi się zaznaczyć, że sąd odwoławczy z urzędu rozważył kwestię należytej obsady sądu, który rozpoznał niniejszą sprawę, a więc aspektu objętego zakresem tzw. bezwzględnej przesłanki odwoławczej - art. 439 § 1pkt 2 kpk. Z dniem 1 stycznia 2013r. na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 5 października 2012r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych i z dnia 25 października 2012r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych – zniesiono m.in. Sąd Rejonowym w Nowym Mieście Lubawskim, którego obszar właściwości miejscowej został objęty obszarem właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Iławie. W tym Sądzie – na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2012r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych wydziałów w sądach rejonowych – został utworzony VII Zamiejscowy Wydział Karny w (...) dla spraw z zakresu prawa karnego, karnego skarbowego i spraw wykroczeniowych z określonego obszaru. Akt oskarżenia w przedmiotowej sprawie został skierowany do Sądu Rejonowego w Iławie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w (...) w dniu 27 czerwca 2013r. Sprawę rozpoznał i wyrok wydał sędzia Sądu Rejonowego w Nowym Mieście Lubawskim, który decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 2012r. wydaną na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z treścią § 1 pkt 2 lit b oraz § 3 pkt 5 lit c cyt. wyżej rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości – został z dniem 1 stycznia 2013r. przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Iławie. Powyższą decyzję podpisał z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości – podsekretarz stanu. W dniu 17 lipca 2013r. w sprawie o sygn. akt III CZP skład 7 sędziów Sądu Najwyższego podjął uchwałę o treści „Decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe wydana na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427) jeżeli jest zgodna z prawem – wywołuje skutek od chwili doręczenia jej sędziemu”. W pisemnym uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż „(…) przewidziane w art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 p.u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w związku z czym nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi lub podsekretarzowi stanu (…), zaś „(…) decyzja o przeniesieniu na inne miejsce służbowe podjęta przez inną osobę, także „z upoważnienia” Ministra Sprawiedliwości, jest wadliwa (bezprawna), a sędzia, którego ona dotyczy, nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie (na obszarze jurysdykcyjnym), do którego został „przeniesiony”. Skład orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c (…)”. Zaprezentowaną powyżej wykładnię, Sąd Najwyższy podtrzymał w dniu 28 stycznia 2014r w podjętej już w pełnym składzie uchwale, stanowiącej odpowiedź na zagadnienie prawne przedstawione przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, stwierdzając, że „W wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. Tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu”. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela kierunek wykładni przyjęty w zacytowanych uchwałach Sądu Najwyższego, które to stanowisko ma tożsame znaczenie dla oceny, także na gruncie postępowania karnego (art. 439 § 1 pkt 2 kpk), prawidłowości przeniesienia przez Ministra Sprawiedliwości sędziego ze zniesionego Sądu Rejonowego (uchybienie to ma charakter ustrojowy i dotyczy obsady sądu bez względu na tryb postępowania sądowego). Pomimo, że poddany kontroli wyrok obarczony jest powyższą wadą, to jednak sąd odwoławczy nie jest zobligowany do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 stycznia 2014r. wskazał jednocześnie, iż wykładnia w niej dokonana wiąże od chwili jej podjęcia, a zatem od dnia 28 stycznia 2014r. Wszystkie zatem orzeczenia wydane do dnia 28 stycznia 2014r. przez sąd nienależycie obsadzony w powyższym trybie (tj. przez sędziów wadliwie przeniesionych), pomimo, iż są one obarczone stwierdzoną wadą, są ważne, nie można ich kwestionować z tego powodu, że decyzje w sprawach sędziów wchodzących w skład sądu je wydający podpisał wiceminister a nie minister, nie podlegają uchyleniu a sprawy nie muszą być ponownie rozpoznane. W poddanej kontroli sprawie zaszła jednak konieczność modyfikacji z urzędu zaskarżonego wyroku m.in. w zakresie kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu, jednakże wyłącznie wskutek zamiany oceny prawnomaterialnej części zachowania składającego się zastosowaną konstrukcję kumulatywnego zbiegu przepisów, co stanowi z kolei konsekwencję dokonanej przez ustawodawcę z dniem 9 listopada 2013r. kontrawencjonalizacji, czyli depenalizacji częściowej, tj, przesunięcia określonych czynów z kategorii przestępstw do kategorii wykroczeń. Do takiego postąpienia obliguje sąd odwoławczy norma postępowania określona w art. 455 kpk, zgodnie z którą „nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów”. W kwestii tej sąd odwoławczy poczyni poszerzone uwagi w dalszych akapitach niniejszego uzasadnienia. Przed przystąpieniem do rozważań w tym przedmiocie, godzi się zaznaczyć, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, które następnie poddał wnikliwej i rzetelnej analizie i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski co do winy oskarżonego zarówno w popełnieniu czynu polegającego na prowadzeniu roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości w ilości 0,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (od dnia 9 listopada 2013r. czyn stanowi wykroczenie z art. 87 § 3 kw, a nie przestępstw z art.
kk), jak i polegającego jednocześnie na nie zastosowaniu się w ten sposób do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Mieście Lubawskim z a 18 listopada 2010 roku sygn. akt II K 391/10 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych na okres 3 lat oraz odnośnie subsumcji prawnej drugiego z wymienionych zachowań pod wskazany przepis ustawy karnej – art. 244 kk. Zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku analiza ujawnionego materiału oraz ocena poszczególnych środków dowodowych są w pełni przekonujące i jasno odpowiadają na pytanie dlaczego taki, a nie inny wyrok zapadł. W szczególności sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, opierając się w przeważającej mierze na dowodach bezpośrednich, obiektywnych, w tym na wyjaśnieniach oskarżonego przyznającego się do winy, pozytywnie zweryfikowanych dokumentami w postaci protokołu użycia alkometru, informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, informacji z Wydziału Komunikacji o posiadanych uprawnieniach i odpisów wyroków. Reasumując tej ocenie dowodów, utrzymanej w granicach gwarantowanych zasadą wyrażoną w art. 7 kpk, nie można zarzucić ani dowolności, ani błędów, czy też uchybień. W świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych bezsporne jest zatem, że według stanu prawnego obowiązującego do dnia 9 listopada 2013r., działanie A. F. zarzucane mu oskarżeniem i przypisane mu w pkt I zaskarżonego wyroku, stanowiło jeden czyn wyczerpujący jednocześnie znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, tj. znamiona przestępstwa z art.
kk (prowadzenie na drodze publicznej roweru w stanie nietrzeźwości) oraz znamiona przestępstwa z art. 244 kk (nie stosowanie się do orzeczonego przez sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerowych). P. przez sąd meriti w wyroku wydanym w dniu 29 sierpnia 2013r. konstrukcji kumulatywnego zbiegu wskazanych przepisów ustawy karnej, tj. kodeksu karnego (art.
z art. 244 kk w z w. z art. 11 § 2 kk) – było wówczas rozstrzygnięciem jak najbardziej uprawionym. Już po dacie wydania wyroku przez Sąd I instancji, tj. z dniem 9 listopada 2013r. ustawodawca dokonał jednak kontrawencjonalizacji, tj. modyfikacji penalizacji, innymi słowy zmiany prawnokarnej oceny, a konkretnie karnoprawnych konsekwencji m.in czynu polegającego na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej innych pojazdów niż mechaniczne (np. rowerów). Ustawą z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 25.10.2013r., poz. 1247), z dniem 9 listopada 2013r. uchylono § 2 art.
kodeksu karnego, który penalizował jako przestępstwo zachowanie polegające na prowadzeniu m.in. na drodze publicznej innego pojazdu niż mechaniczny w stanie nietrzeźwości (art. 12 pkt 3 cyt ustawy) i jednocześnie w art. 87 kodeksu wykroczeń po § 1 dodano § 1a w brzmieniu „§ 1a. Tej samej karze podlega, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1” oraz dodano § 4 w brzmieniu „§
W kontekście powyższych okoliczności oraz ujęcia oskarżonego „na gorącym uczynku”, faktu przyznania się przez niego do winy nie można przeceniać. W ocenie Sądu Okręgowego tak orzeczone wobec oskarżonego kary zarówno za przestępstwo jak i wykroczenie - jest represją karną stwarzającą realne możliwości na osiągnięcie korzystnych efektów poprawczych w stosunku do A. F.. Wymierzone oskarżonemu kary stanowią wystarczającą, a zarazem adekwatną do stopnia jego zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów represję karną za popełniony występek oraz wykroczenie i z tych powodów cele kary zarówno zapobiegawcze jak i wychowawcze zostaną zrealizowane. Poza tym kary w określonym wymiarze będą oddziaływały właściwie na społeczeństwo, osiągając w ten sposób cele prewencji ogólnej, poprzez odstraszanie innych od popełniania tego typu przestępstw i wykroczeń. Należy jednocześnie zaakcentować, że zgodnie z 10 § 1 i § 3 kw kara wymierzona za wykroczenie nie podlega wykonaniu. W ocenie sądu odwoławczego, nie wystąpiły jednocześnie przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania zarówno kary pozbawienia wolności orzeczonej za występek z art. 244 kk, jak i kary aresztu orzeczonej za wykroczenie z art. 87 § 1a kw. Odnosząc się tym samym do istoty zarzutu, zawartego w apelacji obrońcy, następnie zmodyfikowanego na rozprawie odwoławczej, a dotyczącego rażącej niewspółmierności kary, wyrażającej się w zbyt surowym potraktowaniu oskarżonego w wyniku nieuprawnionego, zdaniem skarżącego, zaniechania zastosowania środka probacyjnego w postaci dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz kary aresztu, to należy uznać, że zaprezentowane przez apelującego stanowisko, iż tak ukształtowana kara nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, jego zachowania przed i po popełnieniu przedmiotowego występku, jego właściwości i warunków osobistych oraz jego sytuacji rodzinnej i finansowej, jest całkowicie bezzasadne. Ustosunkowując się stricte do zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu, należy zaznaczyć, iż zgodnie z niepodzielnie panującym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, zarzut rażącej niewspółmierności kary w odniesieniu do kary pozbawienia wolności może dotyczyć zarówno jej wysokości jak i nie orzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania (OSNKW 1973/6/75;Palestra 1974 nr 12 str.83). Należy podkreślić, że wniosek obrońcy oskarżonego A. F. o wymierzenie mu kary pozbawienia wolności oraz aresztu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania był nieprzekonujący, a przytoczone w nim argumenty nie mogły prowadzić do zastosowania przez sąd odwoławczy tegoż dobrodziejstwa. Zgodnie z regulacją art. 69 kk oraz art. 42 § 1 kw by móc warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności czy też kary aresztu, Sąd musi być w pełni przekonany, iż wykonanie kary nie jest konieczne dla zapobieżenia popełnieniu przez sprawcę nowego przestępstwa czy wykroczenia a owo przekonanie kształtowane jest na podstawie analizy właściwości i warunków osobistych sprawcy, dotychczasowego trybu życia i zachowania się po popełnieniu przestępstwa, czy wykroczenia. Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest zatem przekonanie sądu, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary a w szczególności zapobieże powrotowi do przestępstwa i wykroczenia. Zapobieżenie powrotowi do przestępstwa i wykroczenia jest minimalnym zadaniem kary ale wystarczającym dla oceny czy można zastosować warunkowe zawieszenie wykonania kary. Stawiając prognozę kryminologiczną sąd bierze pod uwagę możliwość oddziaływania na skazanego w okresie próby. Przekonanie sądu o tym, że orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary musi być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia oraz zachowaniu po popełnieniu przestępstwa. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że szczególnie uwzględniając właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz postawę prezentowaną przez niego przed popełnieniem przypisanego mu czynów - nie zaistniały przesłanki konieczne dla zastosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz kary aresztu.. Tym samym decyzja sądu odwoławczego o nie zastosowaniu tego rodzaju środka probacyjnego jawi się jako prawidłowa. Zgodzić należy się z wnioskiem wyprowadzonym przez Sąd Rejonowy, iż brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia pozytywnej prognozy wobec oskarżonego, szczególnie w świetle okoliczności sprawy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, co zasygnalizowano powyżej. Za powyższą konstatacją przemawia ponadto fakt, że A. F. przed zdarzeniem stanowiącym przedmiot osądu w niniejszej sprawie był 15 –krotnie karany sądownie, w tym za przestępstwa o tożsamym charakterze (2 – krotnie za czyny z art.
244 kk), a ponadto przypisanych mu czynów dopuścił się w okresie próby związanej z warunkowym zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej we wcześniejszej sprawie i to za czyn z art. 244 kk. O braku postępów resocjalizacyjnych oskarżonego świadczy również fakt, że w stosunku do niego sąd uprzednio w innych sprawach wymierzał zarówno kary bezwzględne pozbawienia wolności, jak i także kary nieizolacyjne, tj. karę ograniczenia wolności i karę pozbawienia wolności z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania, jednakże zachowanie oskarżonego nie uległo żadnej poprawie i dopuścił się kolejnego przestępstwa oraz wykroczenia i to trzeci raz tego samego rodzaju, co jednoznacznie świadczy o rażącym lekceważeniu przez niego porządku prawnego. W poprzedniej sprawie sąd orzekł w stosunku do niego także karę wolnościową, dając mu przy tym szansę na zmianę swojej postawy życiowej bez konieczności pobytu w izolacji więziennej. Pomimo to zachowanie oskarżonego nie uległo żadnej poprawie, a wręcz przeciwnie, proces jego demoralizacji uległ znacznemu pogłębieniu. Oskarżony wcześniej dwukrotnie prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości oraz dwukrotnie nie zastosował się od orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, co jednoznacznie świadczy o rażącym, wręcz wyjątkowym, lekceważeniu przez niego porządku prawnego. Ponadto oskarżony uprzednio dwukrotnie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, która to okoliczność jednocześnie wskazuje na częste spożywanie przez niego alkoholu i dowodzi jego niepoprawności, nie rokującej na pozytywną zmianę. Fakt, że oskarżony był łącznie 15 – krotnie karany za przestępstwa, a ponadto przedmiotowych czynów dopuścił w okresie próby, uprawnia do wniosku że wejście oskarżonego w konflikt z prawem nie ma charakteru incydentalnego. Oskarżony A. F. nie skorzystał więc z danej mu wielokrotnie szansy na zmianę postawy życiowej i nie wyciągnął żadnych wniosków, nawet pomimo odbywania wcześniej kar pozbawienia wolności, co przeczy tym samym postawieniu wobec niego pozytywnej prognozy. Jak wykazało więc przeprowadzone postępowanie oskarżony nadużył zaufania sądu, nie wyciągnął żadnych wniosków, przejawił całkowicie poczucie bezkarności i popełnił trzeci raz, tożsame przestępstwo i wykroczenie, o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Wypada zatem zgodzić się z poglądem lansowanym przez sąd meriti, iż ujawnione okoliczności samoistnie przekreślają możliwość zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Przytoczone przez obrońcę oskarżonego w apelacji okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji rodzinnej (jego żona z powodu stanu zdrowia wymaga opieki) nie uzasadniają jednocześnie jego ulgowego i pobłażliwego potraktowania poprzez zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności i kary aresztu z uwagi na wysoki stopień społecznej szkodliwości jego czynów i okoliczności im towarzyszących. Na marginesie zaznaczyć należy, że stan zdrowia żony nie powstrzymał oskarżonego przed spożywaniem alkoholu i popełnieniem kolejnego przestępstwa i wykroczenia. Dodać także należy, że tego rodzaju okoliczności mogą ewentualnie stanowić podstawę wniosku o odroczenie wykonania kary. Dążąc do realizacji wychowawczych i zapobiegawczych celów kary należy uznać, że bezwzględna kara 3 miesięcy pozbawienia wolności i 30 dni aresztu będzie adekwatną represją za popełnione przestępstwo i wykroczenie, zaś ujawniony przez oskarżonego rażący brak poczucia odpowiedzialności, wysoki stan nietrzeźwości oraz jego uprzednia wielokrotna karalność, w tym za podobne przestępstwa, stanowią przeciwwskazanie do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Konsekwencją zakwalifikowania czynu polegającego na prowadzeniu roweru na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości jako wykroczenia z art. 87 § 1a kw, było uchylenie zawartego w pkt II zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 42 § 2 kk, jako immamentnie związanego z przestępstwem z art.
. Sąd odwoławczy uznał jednocześnie, że cele kary zostaną w pełni osiągnięte gdy wzmoży się jej oddziaływanie poprzez zastosowanie wobec oskarżonego dodatkowo środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych na okres 3 lat, za popełnione przez niego wykroczenie z art. 87 § 1a kw. Przepis art.. 87 § 4 kw w sposób jednoznaczny wskazuje, że w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1a można orzec zakaz pojazdów innych niż określone w § 1. O ile przepis art. 87 § 4 kw uprawnia Sąd orzekający do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia np. rowerów, to żaden z przepisów prawa wykroczeń materialnego na gruncie niniejszej sprawy nie stawia ograniczeń co do wysokości tego środka poza granicami wskazanymi w art. 29 § 1 kw. Środek ten stanowi uzupełnienie kary wymierzanej sprawcy i przy jego miarkowaniu sąd orzekający winien w ramach sędziowskiego wymiaru kary brać pod uwagę stosownie do treści art. 33 § 5 kw okoliczności wskazane w § 1 - § 4 tegoż artykułu. Przede wszystkim sąd powinien mieć na względzie stopień winy, uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Popełnione przez A. F. wykroczenie z art. 87 § 1a kw charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości z uwagi na ogromne zagrożenie, jakie stanowi na drodze nietrzeźwy kierowca. Za znaczny należy uznać również stopień winy oskarżonego gdyż nie było żadnych okoliczności w świetle, których można by stwierdzić, że proces motywacyjny towarzyszący A. F. został w jakikolwiek sposób wyłączony bądź ograniczony. Oskarżony stworzył poważne zagrożenie nie tylko dla siebie ale także dla pozostałych uczestników ruchu drogowego, a tym samym dowiódł, że stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Środek karny w postaci orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów ma na celu nie tylko spotęgowanie dolegliwości kary, której towarzyszy ale przed wszystkim jest to środek o charakterze prewencyjnym winien zabezpieczać przed ponownym popełnieniem wykroczenia. Waga naruszonych przez A. F. zasad bezpieczeństwa, okoliczności zdarzenia oraz jego uprzednia 2 – krotna karalność za przestępstwa z art.
kk, przemawiają za wyeliminowaniem go jako kierowcy rowerów na najdłuższy okres 3 lat. Nie zachodzi zatem dysproporcja pomiędzy okolicznościami mającymi istotne znaczenie dla wymiaru środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych, a rozmiarem tego środka ustalonym przez sąd odwoławczy. Konkludując stwierdzić należy, iż wymierzone oskarżonemu kary są jak najbardziej sprawiedliwe uwzględniające zarazem wszystkie dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 53 kk i art. 33 kw. Powinny one zarazem wywołać w świadomości oskarżonego przeświadczenie o nieuchronności kary za popełnione przestępstwo i wykroczenie oraz wyrobić poczucie odpowiedzialności i poszanowania prawa. Poza tym kary w tym wymiarze będą oddziaływały właściwie na społeczeństwo, osiągając w ten sposób cele prewencji ogólnej, poprzez odstraszanie innych od popełniania tego typu przestępstw i wykroczeń. Wymierzone oskarżonemu kary zasadnicze oraz rodzaj i wymiar zastosowanego wobec niego środka karnego stanowi wystarczającą, a zarazem adekwatną do stopnia jego zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości przedmiotowych czynów represję karną za popełniony występek oraz wykroczenie i z tych powodów cele kary zarówno zapobiegawcze jak i wychowawcze zostaną zrealizowane. Uwzględniając obecną sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego w oparciu o treść art. 634 kpk w zw. z art. 624 §1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych, sąd odwoławczy zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na mocy art. 29 ustawy Prawo o Adwokaturze i § 2 ust. 3 i § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. E. A. kwotę 516,60 zł. brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.