Dodatkowo powód domaga się kwoty 95.000,00 zł tytułem zaległej prowizji od wykonanych czynności agencyjnych w miesiącu marzec 2009 roku. W odpowiedzi na pozew złożonej w dniu 19 sierpnia 2011 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz obciążenie powoda kosztami procesu (odpowiedź na pozew - k.691). Pozwany potwierdza, iż strony łączyła umowa agencyjna na podstawie, której powód świadczył na rzecz Banku usługi, która to została przez pozwanego w późniejszym okresie wypowiedzenia. Nie mniej pozwany kwestionuje zasadność żądanej kwoty przez powoda w części dotyczącej świadczenia wyrównawczego oraz zaległej prowizji, tak co do zasady, jak i wysokości. Pozwany podnosi, iż co do świadczenia wyrównawczego to powód pozostaje w błędnym przekonaniu co do tego, że żądanie to mu przysługuje w oparciu o regulacje kodeksowe oraz to, że powód czerpie w dalszym ciągu korzyści z rachunków bankowych, które powód uruchomił. Strona pozwana podnosi także, że powód nie przedstawił stosownych wyliczeń, w oparciu o które możliwe byłoby określenie wysokości przysługującego mu świadczenia wyrównawczego o ile byłoby ono zasadne. Co do roszczenia o zapłatę w zakresie zaległej prowizji, strona pozwana wskazuje, że pomiędzy stronami kwestia ta została rozstrzygnięta wcześniej, co czyni przedmiotowe żądanie bezzasadnym. W dalszym toku postępowania stanowisko stron nie uległo zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód (...) spółka jawna w S. w dniu 17 września 2007 r. zawarł z pozwanym (...) w A. (Grecja) działającym za pośrednictwem (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. (dalej: (...)) umowę agencyjną nr (...) (umowa -k.57, okoliczność bezsporna). Zgodnie z §2 przedmiotem umowy agencyjnej było przyjęcie przez powoda do wykonania w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej pośredniczenia w wykonywania w imieniu i na rzecz pozwanego czynności agencyjnych wymienionych w art. 6a ust 1 pkt 1 lit. a - k oraz pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe ujętych w załączniku nr 1, w zamian za umówione wynagrodzenie określone w załączniku nr 3 do umowy (załącznik nr 1 - k. 75). Czynności objęte przedmiotową umową powód wykonywał w placówce partnerskiej, która była wynajmowana od spółki (...) sp. z.o.o. (dalej: P.) wykonującą na rzecz pozwanego czynności związane z organizowaniem i zarządzeniem siecią dystrybucji zewnętrznej produktów bankowych utworzonej na podstawie umów agencyjnych, w tym przedmiotowej umowy (§3 umowy). Lokal ten był wynajmowany przez powoda, który wykonywał w nim czynności agencyjne objęte przedmiotową umową (§3 ust 2 umowy). Strony uzgodniły w §3 ust 3 umowy, że przygotowanie i wyposażenie lokalu zostanie zapewnione przez spółkę (...) na koszt powoda na zasadach określonych w oddzielnej umowie o przygotowanie placówki partnerskiej. W zakresie utrzymania i konserwacji przedmiotowego lokalu obowiązki te spoczywały na Banku (§3 ust 5 umowy). W kwestii wynagrodzenia strony w §5 umowy agencyjnej ustaliły, że jego wysokość uzależniona będzie od liczby i rodzaju prawidłowo wykonanych czynności agencyjnych oraz odpowiadających im stawek wynagrodzenia ujętych w załączniku nr 3 (załącznik nr 3 - k. 77). W ramach rozliczeń za wykonywane przez powoda usługi, Bank miał sporządzać w danym miesiącu kalendarzowy tzw. „miesięczne zestawienie", które było następnie przesyłane w formie elektronicznej stronie powodowej. Powód z kolei, za wykonane czynności agencyjne wystawiać miał fakturę VAT obejmującą żądane wynagrodzenie na podstawie własnego zestawienia. W sytuacji powstania rozbieżności pomiędzy kwotą wskazaną na fakturze wystawionej przez powoda, a kwotą wynikającą z „miesięcznym zestawieniu" sporządzonego przez Bank, pozwany uprawniony był do wstrzymania płatności w części lub w całości do czasu wyjaśnienie rozbieżności co do faktycznego wynagrodzenia należnego stronie powodowej. Powodowi przysługiwało w tej sytuacji możliwość zgłoszenia zastrzeżenia w formie pisemnej, a brak zgłoszenia zastrzeżeń w terminie 7 dni od otrzymania miesięcznego zestawienia sporządzonego przez Bank stanowił o uznaniu wynagrodzenia wskazanego w zestawieniu Banku, i konieczności wystawienia faktury korygującej (§5 ust 3 i 4 umowy). W tej sytuacji faktura korygująca miała być wystawiona w terminie 7 dni od dnia wyjaśnienia wątpliwości co do rozbieżności kwoty wynagrodzenia wynikającego z zestawień (§5 ust 3 i 4 umowy). Strony przewidziały również system motywacyjny, w zakresie sprzedaży określonych usług i produktów Banku, w skład którego wchodziło dodatkowe wynagrodzenia (§5 ust 8 umowy). W sytuacji stwierdzenia przez pozwanego nieprawidłowości w wykonywaniu czynności objętych umową agencyjną pozwany informował powoda o danym fakcie pisemnie, a w przypadku braku podniesienia przez powoda zastrzeżeń odnośnie zgłoszonych nieprawidłowości w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania pisma oznaczało jego uznanie (§5 ust 8 i 9 umowy). W ramach umowy powód miał wykonywać i podejmować aktywne działania na rzecz, i w interesie pozwanego w celu pozyskiwania nowych klientów oraz wzrostu sprzedaży i usług Banku (§7 ust 1 umowy). W szczególności na powodzie spoczywał obowiązek przedstawiania klientom Banku ofert oraz dokumentacji oferowanych produktów, a także umieszczenia w widocznym miejscu w lokalu placówki materiałów reklamowych przekazanych do dyspozycji powoda przez pozwanego określonych w załączniku nr 5 do umowy (§7 ust 1 i 5 umowy, załącznik nr 5 - k. 78). Umowa agencyjna w §8 nakładała natomiast na Bank obowiązek zapewnienia powodowi i jego pracownikom bezpłatnych szkoleń koniecznych do prawidłowego wykonywania czynności agencyjnych, w tym szkoleń wstępnych, dostarczania materiałów promocyjnych i informacyjnych, druków i formularzy obowiązujących w Banku oraz instalacji bankomatu wraz z dostarczeniem terminala POS i embossera przed rozpoczęciem wykonywania umowy, jak również konserwację tych urządzeń. W §11 umowy agencyjnej strony ustaliły, że została ona zawarta na czas nieokreślony, a dla jej wypowiedzenia przyjęto zachowanie terminów określonych w art. 764 1 k.c. ze skutkiem rozwiązującym na koniec miesiąca kalendarzowego, którego termin rozpoczynać miał swój bieg od dnia doręczenia wypowiedzenia. Strony przewidziały także możliwość rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym przez pozwanego, które uwarunkowane było od niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków przez stronę powodową (§11 ust 2 umowy). Powód z kolei miał prawo do wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym w sytuacji braku realizowania przez Bank należności tytułem wynagrodzenia, lub też stwierdzonego zawinionym przez Bank niewykonywaniem lub nienależytym wykonywaniem obowiązków określonych w umowie agencyjnej (§11 ust 3 umowy). Jakiekolwiek zmiany umowy agencyjnej dla swej ważności wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności (§13 ust 2 umowy). Treść przedmiotowej umowy był przez strony kilkukrotnie modyfikowana w formie aneksów, przy czym pierwsza zmiana umowy miała miejsce w dniu 17 stycznia 2008 r. gdzie strony podpisały aneks nr (...) do umowy agencyjnej, w ramach którego nadano nowe brzmienie załącznikowi nr 1 oraz nr 3 (aneks - k.84, załączniki - k.85-87, okoliczność bezsporna). Kolejne zmiany umowy agencyjnej miały miejsce w dniu 17 grudnia 2008 r. w którym podpisany został aneks nr (...) do umowy agencyjnej, w którym ponownie nadano nowe brzmienie załącznikom do umowy nr (...) (aneks - k.88, załączniki - k.89-91-103, okoliczność bezsporna). Ostatnia dokonana w umowie zmiana miała miejsce w dniu 1 kwietnia 2009 r. na mocy aneksu nr (...), w ramach którego zmianie uległo część przepisów umowy, w tym przepisy dotyczące min. przedmiotu umowy (§2), wysokości wynagrodzenia za świadczone przez powoda czynności agencyjne (§3), obowiązków powoda (§7), obowiązków pozwanego (§8) (aneks - k.104, załączniki - k. 108-116. okoliczność bezsporna). Zawarta pomiędzy powodem, a pozwanym umowa agencyjna stanowiła element szerszej współpracy, w ramach której zawarto szereg umów mających na celu umożliwienie oraz przygotowania powoda do wykonywania zawartej przez niego umowy agencyjnej na rzecz i w imieniu Banku. W celu sfinansowania powodowi możliwości wykonywania czynności agencyjnych, pozwany udzielił powodowej spółce w dniu 17 lipca 2009 r. kredytu firmowego na kwotę 300.000,00 zł na zakup sprzętu o nr (...), dzięki któremu powód mógł przystąpić do realizacji umowy agencyjnej (umowa kredytu - k.133, okoliczność bezsporna). W celu zabezpieczenia udzielonego kredytu, doszło do udzielenia przez spółkę (...) poręczenia na podstawie zawartej z powodem w dniu 17 września 2009 r. umowy poręczenia (umowa poręczenia - k. 133, okoliczność bezsporna). W ramach realizacji umowy agencyjnej zawartej z pozwanym, powód podpisał w dniu 17 września 2007 r. ze spółką (...) umowę o współpracę nr (...) (umowa o współpracę -k.117, okoliczność bezsporna). Celem zawarcia tej umowy było zapewnienie i wykonanie przez spółkę (...) na zasadach określonych w umowie agencyjnej, czynności opisanych w §3 umowy o współpracy w tym w szczególności pomocy merytorycznej, przekazanie listy osób współpracujących z powodem oraz numerów telefonów, jak i nadzoru w zakresie zarządzania i wsparcia sprzedaży, spełniania standardów Banku, zapewnienia ochrony placówce, organizacji szkoleń i pomocy technicznej (§3 umowy o współpracy). W związku z realizacją umowy o współpracę powód miał zapłacić spółce (...) wynagrodzenie w wysokości 100.000,00 złotych (§8 umowy współpracy). Umowa została zawarta na czas nieokreślony, i wchodziła w życie w dniu 24 września 2007 r. (§9 umowy współpracy). Ponadto strona powodowa zawarła ze spółką (...) w dniu 17 września 2009 r. także umowę nr (...) o przygotowanie i przekazanie placówki partnerskiej (umowa o przygotowanie - k. 770, okoliczność bezsporna). W ramach tej umowy strony umówiły się, że P. zrealizuje przygotowanie placówki partnerskiej oraz powoda do wykonywania czynności agencyjnych określonych w umowie agencyjnej i możliwości realizacji zadań zleconych powodowi przez pozwanego (§2 umowy o przygotowanie). W szczególności na mocy umowy o przygotowanie P. zobowiązał się do wyposażenia lokalu placówki partnerskiej, przeprowadzenia wstępnej rekrutacji oraz szkoleń dla powoda i jego pracowników oraz dostarczenie i udostępnienia materiałów szkoleniowych oraz dokumentacji (§3 umowy o przygotowanie). Za realizację umowy o przygotowanie powód zobowiązał się do zapłaty na rzecz spółki (...) kwoty 200.000,00 zł (§6 umowy o przygotowanie). Ostatnią umową mającą na celu umożliwienie powodowi oraz zapewnienie wykonywania czynności agencyjnych o których mowa w umowie agencyjnej była umowa podnajmu lokalu użytkowego nr (...) zawarta pomiędzy powodem, a spółką (...) na podstawie której powód stał się najemcą lokalu użytkowego usytuowanego na parterze budynku położonego w S., przy ulicy (...), składającego się z trzech pomieszczeń o łącznej powierzchni 70,66 m 2 (k.130, umowa najmu - k.135, aneks do umowy najmu - k.140, okoliczność bezsporna). W umowie tej strony ustaliły w § 4 i §5 wysokość czynszu oraz opłat związanych z eksploatacją lokalu, które powód zobowiązał się ponosić na rzecz spółki (...). Dnia 12 maja 2008 r. powód zawarł ze spółką (...) oraz pozwanym Bankiem umowę rozliczenia nr (...) (umowa rozliczenia - k. 129, okoliczność bezsporna). Na podstawie tej umowy spółka (...) przejęła dług powoda wynikający z umowy kredytu nr (...) zawartej w dniu 17 lipca 2007 r. wymagalnego po dniu rozwiązania umowy agencyjnej w części, w jakiej kredyt został przeznaczony na zapłatę prowizji przewidzianej w §6 umowy przygotowania placówki Partnerskiej. Przejęty przez spółkę (...) dług w postaci kredytu obrotowego udzielonego powodowi został spłacony w całości w dniu 6 listopada 2009 r. (zaświadczenie - k.158). Zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z umowy agencyjnej powód w czasie jej trwania własnymi siłami działając w imieniu pozwanego pozyskiwał klientów, którym oferował usługi i produktu Banku na podstawie comiesięcznych planów sprzedażowych (zeznania świadka H. H. - k. 4358, k. 922). W ramach zawartych umów, pozwany Bank oraz działająca na jego zlecenie spółka (...) w znaczącym stopniu sfinansowali przygotowania oraz umożliwienie powodowi wykonywanie czynności agencyjnych o których mowa w umowie agencyjnej z dnia 17 września 2007 r. świadcząc wsparcie (zestawienie środków trwałych wyposażenia placówki ~ k.775, zeznania świadka P. K.
Stanowisko pozwanego, iż strony umowy łączyła umowa franszyzy nie zasługuje w świetle ustalonego stanu faktycznego na uwzględnienie. Bez wątpienia łącząca strony umowa, stanowiła stosunek prawny o charakterze umowy agencyjnej, fakt zawarcia szeregu innych umów w oparciu o które powód wykonywał umowę agencyjną nie ma w tej kwestii żadnego znaczenia. Umowy te zawarte została w celu przygotowania oraz umożliwienia powodowi wykonywania czynności agencyjnych, zaś dochodzone roszczenie jest z nią w sposób ścisły związane tak jeżeli chodzi o żądanie zasądzenia świadczenia wyrównawczego, jak również zasądzenia kwoty niezapłaconej prowizji. Z tych względów oceniając zasadność dochodzonego przez powoda roszczenia, należało oceniać jego podstawy w oparciu o przepisy regulujące stosunki prawne między stronami w ramach umowy agencyjnej, w szczególności w zakresie świadczenia wyrównawczego opisanego w art.
Zgodnie z art.
po rozwiązaniu umowy agencyjnej agent może żądać od dającego zlecenie świadczenia wyrównawczego, jeżeli w czasie trwania umowy agencyjnej pozyskał nowych klientów lub doprowadził do istotnego wzrostu obrotów z dotychczasowymi klientami, a dający zlecenie czerpie nadal znaczne korzyści z umów z tymi klientami. Roszczenie to przysługuje agentowi, jeżeli, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, a zwłaszcza utratę przez agenta prowizji od umów zawartych przez dającego zlecenie z tymi klientami, przemawiają za tym względy słuszności. Jednakże świadczenie wyrównawcze nie przysługuje agentowi jeżeli dający zlecenie wypowiedział umowę na skutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi agent, usprawiedliwiających wypowiedzenie umowy bez zachowania terminów wypowiedzenia (art. 764
764 4 k.c. Na wstępie należy stwierdzić mając na uwadze wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2005r. w sprawie I CK 207/05 (LEX 192258), iż świadczenie wyrównawcze nie ma charakteru powszechnego i nie należy się w każdym wypadku, w jakim rozwiązano z agentem umowę. Wnosząc żądanie o zasądzenie świadczenia wyrównawczego powód (agent) winien więc udowodnić wystąpienie kumulatywnie przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie, bowiem dopiero spełnienie łącznie opisanych w nim czterech przesłanek tj.:
k.p.c. w postaci wykazania że w czasie trwania umowy powód pozyskał klientów przyczyniając się w znaczny, stopniu do zwiększenia obrotów dającego zlecenia, jak i przesłanki w postaci czerpania przez dającego zlecenie znacznych korzyści z umów z tymi klientami. Zdaniem Sądu także względy słuszności, jako ostatnia przesłanka uprawniająca do żądania świadczenia wyrównawczego nie przemawiać na korzyść powoda. Pozwany w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego starał się wykazać, iż w trakcie współpracy stron pomagał powodowi w prowadzeniu agencji. W szczególności pozwany powołał się na to, iż zaopatrzą! partnerów z którymi miał zawarte umowy w tym również powoda w materiały biurowe, ulotki, prowadził akcje marketingowe i mikro marketingowe na podstawie których partnerzy w tym powód pozyskiwali klientów, umożliwiał rozłożenie czynszu najmu placówek na raty, jak również wspierał swoich partnerów oferując im korzystne warunki prowizyjne. Działania te wskazane zostały w szczególności przez świadków zeznających w sprawie, które w znacznej części były zbieżne. Także strona powodowa, zeznając wskazała na fakt, że pozwany organizował szkolenia, zaprzeczając jedynie temu, iż oferował wsparcie finansowe. Brak było jednak w tym zakresie dowodu, podczas gdy strona pozwana poza zeznaniami powołanych świadków, wykazała również w formie dowodu z dokumentu, że tego typu wsparcie i akcje były prowadzone oraz że koszty z tym związane ponosił pozwany Bank. W związku z czym, Sąd uznał w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że strona pozwana wspierała swoich partnerów, w tym również powoda, świadcząc na jego rzecz możliwość udziału w szkoleniach, przeprowadzając akcje marketingowe w środkach masowego przekazu, jak również w wymiarze organizacyjnym zaopatrzając swoje placówki w materiały biurowe, ulotki, umożliwiając rozłożenia czynszu najmu na raty, czy też wreszcie oferując atrakcyjny system prowizji, w czasie gdy sektor bankowy przechodził trudne chwile związane z ogólnoświatowym kryzysem. Wynika z tego, że pozwany dokładał starań, aby wspomóc powoda w wykonywaniu umowy agencyjnej oraz że działania te generowały po jego stronie koszty, które pozwany sam ponosił. Reasumując, w świetle powyższych okoliczności należało uznać, że powód nie udowodnił żadnej z przesłanek umożliwiających zasądzenie na jego rzecz świadczenia wyrównawczego. Roszczenie powoda opiera się na gołosłownych twierdzeniach oraz wydaje się, iż dowolnie wskazanych kwotach wynagrodzenia. Powód nie wnosił o powołanie biegłego, który mógłby dokonać stosownych wyliczeń, a pozwany kwestionował wszelkie podnoszone przez powoda okoliczności w tym zakresie. Strony postępowania złożyły do akt sprawy szereg dokumentów przede wszystkim księgowych, które miały obrazować między innymi stan rozliczeń stron w trakcie trwania umowy. Weryfikacja tych dokumentów pod względem przedstawionych wyliczeń przez powoda stanowi dla Sądu nie posiadającego wiedzy specjalistycznej jest nie dającą się do pokonania trudnością. Jak już zostało wskazane powód nie złożył na żadnym etapie postępowania wniosku o powołanie biegłego, chociaż należy zauważyć, iż w sprawie tej mają zastosowanie przepisy o prekluzji dowodowej, więc wniosek taki powinien znaleźć się już w pozwie, najpóźniej w odpowiedzi na pozew w sytuacji, gdy pozwany zakwestionował zasadność żądania świadczenia wyrównawczego i prowizji, jak i prawidłowość dokonanych wyliczeń. Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd uznał, iż brak jest uzasadnionej potrzeby składania kolejnych dokumentów przez stronę pozwaną pomimo, iż pełnomocnik pozwanego wyraził taką gotowość, gdyż w sytuacji braku obiektywnej możliwości ich merytorycznej oceny było to zbędne w tym stanie faktycznym sprawy. Powód wnosił o złożenie szeregu dokumentów, które obiektywnie zapewne byłyby skuteczne w wykazaniu ewentualnej wysokości świadczenia wyrównawczego, z uwagi na brak wniosku o powołanie dowodu dalej idącego tzn. wniosku o biegłego, składanie tych dokumentów było zdaniem Sądu bezcelowe. Sąd też nie znalazł uzasadnienia dla powoływania biegłego z urzędu, należy zauważyć, iż powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Powołanie przez Sąd z urzędu oznaczać mogłoby w tym stanie faktycznym nieuzasadnione zastępowanie strony w inicjatywie dowodowej i prowadzić mogłoby do nierówności stron w postępowaniu sądowym. Odnosząc się z kolei do przesłanek z art. 764 4 k.c, które winien wykazać pozwany należy mieć na uwadze, iż dla stwierdzenia utraty prawa do świadczenia wyrównawczego kluczowe jest zaistnienie okoliczności usprawiedliwiających wypowiedzenie umowy agentowi ze skutkiem natychmiastowym, a nie fakt dokonania rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, jednakże zaistnienie tych okoliczności musi być przez stronę pozwaną udowodnione (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2007r. w sprawie I Aca 415/07). Z przedstawionych przez pozwanego dowodów wynika, iż wyniki pracy powoda po podpisaniu umowy w 2004 r. były w pełni zadowalające stronę pozwaną. Świadczy o tym pismo z dnia 28 lipca 2005 r. oraz uzasadnienie rozwiązania umowy. Są to okoliczności, które nie były kwestionowane przez powoda przez kilka miesięcy po rozwiązaniu umowy. Dowodem na to jest pismo skierowane przez powoda do pozwanego z propozycja dalszej współpracy i obietnicami poprawy wyników. Mając na uwadze również zeznania świadków powołanych przez stronę pozwaną, którzy zeznawali między innymi na okoliczność współpracy stron po podpisaniu nowej umowy, w tym prowadzonych szkoleń oraz nie zakwestionowany przez powoda fakt spadku wyników w 2005 r. Pomimo przedstawionych dowodów i twierdzeń Sąd uznał, iż nie można mówić o istnieniu po stronie pozwanego przesłanek do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia ( art. 764 4 k.c). Z tych względów żądanie zasądzenia świadczenia wyrównawczego, jako nie udowodnione, podlegało oddaleniu. Sąd nie uwzględnił także roszczenia powoda w zakresie żądania zasądzenia kwoty stanowiącej prowizję tytułem wynagrodzenia za miesiąc marzec 2009 roku. Powództwo w tej części należało oddalić, mając na uwadze treść łączącej strony umowy, która określała zasady i sposoby wyliczenia i przyznania wynagrodzenia. Co prawda umowa ta była kilkukrotnie modyfikowana aneksami, także w części dotyczącej wynagrodzenia, jednak nie miało to wpływu na zasady, na jakie strony się umówiły. Z akt sprawy wynika, że w miesiącu marzec 2009 roku pomiędzy stronami doszło do powstania rozbieżności, pomiędzy fakturą wystawioną przez powoda, a miesięcznym zestawieniem sporządzonym przez pozwanego. W tym celu strony zgodnie z treścią umowy podjęły się wyjaśnienia powstałych rozbieżności. Doszło do powstania w ramach którego wypracowano końcowe stanowisko co do wysokości przysługującemu powodowi wynagrodzenia z tytułu prowizji za marzec 2009 roku, czego efektem było wystawienie przez powoda faktury korygującej na uzgodnioną kwotę, która została powodowi wypłacona (okoliczność bezsporna). Powód co prawda w toku procesu próbował przeforsować pogląd, iż zgoda na umówioną kwotę nie stanowiło zrzeczenia się roszczenia z tego tytułu w pozostałej części, jednak ustalony w tym zakresie stan faktyczny jednoznacznie temu stanowisku przeczy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że umowa precyzowała sposób wyliczenia wynagrodzenia oraz to w jaki sposób strony ostatecznie tą kwestię mają rozstrzygnąć. Dalej należy wskazać, że po ustaleniu między stronami ostatecznej kwoty wynagrodzenia, powód aż do chwili wezwania pozwanego do zapłaty nie podnosił tej kwestii. Także z korespondencji mailowej jaką strony prowadziły nie wynika, że pomiędzy nimi pozostają jeszcze jakiekolwiek nierozstrzygnięte zobowiązania w zakresie wynagrodzenia za marzec 2009 roku. W tej sytuacji żądanie powoda o zasądzenie niewypłaconej części wynagrodzenia nie zasługiwało na uwzględnienie. Strony bowiem w zgodzie z zawartą umową w sposób jednoznaczny i ostateczny kwestię ta uregulowały, co sprawia, że także i w tym zakresie przedmiotowe powództwo należało jako nieuzasadnione oddalić. Uzgodnienie w tym zakresie wyrażało się w zachowaniu stron, w umowie bowiem wyraźnie wskazano, że jedynie w sytuacji wyjaśnienia rozbieżności związanych z wynagrodzeniem, powód dokona wystawienia faktury korygującej, co też się stało. Oznacza to, że wbrew stanowisku powoda pomiędzy stronami doszło do uzgodnienia wysokości przysługującego powodowi wynagrodzenia za marzec 2009 roku, co stanowi zarazem o braku podstaw żądania powoda do uwzględnienia jego roszczenia w tym zakresie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 §1 k.p.c. w zw. z §6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) zasądzając od powoda na rzecz pozwanego jako strony przegrywające sprawę koszty, które strona pozwana w toku niniejszego postępowania poniosła. Jednocześnie w pkt III wyroku Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa od powoda kwotę 339,18 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych zwrotu kosztów podróży świadków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa. Podstawę orzeczenia w tym zakresie stanowi art. 108 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. oraz art. 113 ust. 1, i art. 83, ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. SSO Joanna Sieradz (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.