w ten sposób, że w dniu 25 czerwca 2017 r. na drodze publicznej pomiędzy miejscowością D. a O. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki S. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości na poziomie 0,99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Do chwili wypadku oskarżony przejechał dystans około 5 km. Z uwagi na swój stan psychofizyczny stwarzał wysoki poziom zagrożenia dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. W odniesieniu do drugiego, z zarzuconych aktem oskarżenia czynów, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sąd ustalił, iż oskarżony M. Ż. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Według art. 19 ust. 1 ustawy z dn. 20.06.1997 r Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Z kolei według przepisu art. 20 ust 3 pkt 1 d ustawy dopuszczalna prędkość na innych niewymienionych w przepisie art. 20 ust.3 drogach wynosi 90 km/h. Jak ustalono oskarżony jechał z nadmierną prędkością przekraczającą prędkość administracyjnie dozwoloną , która biorąc pod uwagę sytuację drogową oraz jego stan psychofizyczny nie była prędkością bezpieczną . Nieprawidłowe zachowanie oskarżonego na drodze pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z zaistniałym tragicznym skutkiem. Ponadto , co wyżej zauważono , oskarżony naruszył zasadę bezpieczeństwa wyrażoną w art. 45 ust 1 pkt 1 wymienionej ustawy zakazującą kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości . W następstwie wypadku drogowego spowodowanego przez M. Ż. , pokrzywdzony S. K. doznał otarć naskórka, ran i sińców twarzy, złamania sitowia i mnogich złamań twarzoczaszki, wieloosobowego stłuczenia tkanki mózgowej, złamania kręgosłupa piersiowego, otarć naskórka na tułowiu i kończynach, zmiażdżenia lewego podudzia, które to obrażenia skutkowały jego zgonem w dniu 05.07.2017r. w Szpitalu Wojewódzkim w O.. T. J. zajmujący miejsce pasażera na tylnej kanapie doznał licznych otarć naskórka na twarzy, tułowiu i kończynach, ogniskowego stłuczenia mózgu i złamania lewych wyrostków poprzecznych kręgów lędźwiowych kręgosłupa 2-4, zaś P. K.
177 § 2 kk w zb. z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Przy wymiarze kary sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego, w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 k.k., biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. M. Ż. jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który na co dzień normalnie funkcjonuje w społeczeństwie, pracuje , nie wchodził dotychczas w konflikt z prawem (karta karna k.697, informacja z ewidencji kierowców k.695) . Z drugiej strony należy wskazać na znaczny stopień winy i szkodliwości społecznej popełnionych czynów. Oskarżony kierując pojazdem mechanicznym w stanie znacznej nietrzeźwości stanowił istotne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Wymiar owego zagrożenia ostatecznie potwierdziło zdarzenie drogowe, w wyniku którego obrażeń ciała doznały inne osoby, zaś jedna utraciła życie. Przestępstwo z art.
kk jest zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Zdaniem sądu karą współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa jest kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym. Ponadto sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Taki okres w pełni odpowiada stopniowi niebezpieczeństwa, jaki oskarżony stworzył na drodze, w szczególności zaś uwzględnia naruszenie przez oskarżonego jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym – trzeźwości osoby kierującej. Jak wynika z szerokiej linii orzecznictwa, którą podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie, ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. W myśl art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt III wyroku). Z kolei przestępstwo z art. 177 § 2 kk zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 . Zgodnie jednak z art. 178 § 1 kk sąd był zobligowany do wymierzenia kary pozbawienia wolności w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego jest przestępstwem nieumyślnym . M. Ż. z pewnością nie chciał a nawet nie godził się na spowodowanie wypadku . Bezpodstawnie sądził , że uda mu się , mimo znajdowania się w stanie znacznej intoksykacji alkoholowej , dojechać bezpiecznie do O. .Poruszał się jednak na drodze krajowej w sposób brawurowy o czym świadczą ujawnione okoliczności wypadku a przede wszystkim nadmierna prędkość rozwijana bezpośrednio przed utratą panowania nad pojazdem. Swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem oskarżony przyczynił się bezpośrednio do śmierci S. K. oraz do okaleczenia pozostałych pasażerów pojazdu . Na korzyść oskarżonego należało przyjąć, że był osobą dotychczas nie karaną, prowadzącą ustabilizowane życie, pracującą. Brak uprzedniej karalności sądowej stanowi zawsze, niezależnie od rodzaju popełnionego przestępstwa, okoliczność łagodzącą w odniesieniu do sfery wymiaru kary. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, rodzaj i stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu, sposób zachowania się oskarżonego, w szczególności rodzaj i stopień naruszenia reguł bezpieczeństwa w ruchu lądowym, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a także zapobiegawcze i wychowawcze cele kary sąd wymierzył oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 178 § 1 kk karę 5 lat pozbawienia wolności. Konsekwencją powyższego było zgodnie z treścią art. 42 § 3 kk orzeczenie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W związku z ustaleniami w niniejszej sprawie orzeczenie w tym kształcie ma charakter obligatoryjny. Takie też rozstrzygnięcie znalazło się w punkcie V wyroku. Wymierzając na podstawie art. 85§1 kk oraz 86 § 1 kk i art. 87 § 1 kk karę łączną sąd zastosował zasadę całkowitej absorpcji kar. Obydwa przestępstwa przypisane oskarżonemu charakteryzują się ścisłą więzią podmiotową i przedmiotową. Spowodowanie wypadku jest bowiem w pewnej części konsekwencją uprzedniej jazdy w stanie nietrzeźwości. Przestępstwa zostały popełnione w bardzo krótkich odstępach czasu, bezpośrednio po sobie, wszystkie są przejawem niedojrzałości i nieodpowiedzialności oskarżonego. W tej sytuacji sąd orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności oraz łączny środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (punkt VI i VII wyroku). Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego wobec M. Ż. dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 06 marca 2018 r. Na podstawie art. 46 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego M. Ż. nawiązki poprzez zapłatę kwot po 10.000 złotych na rzecz osób najbliższych dla zmarłego S. J. K., A. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.