k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Na podstawie art.
k.p.c., sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Sąd posiada możliwość, aby nie odrzucać odwołania jedynie w sytuacji, gdy obie przesłanki w postaci nienadmiernego przekroczenia terminu oraz braku winy odwołującego przy przekroczeniu terminu zostaną spełnione łącznie. W tym przedmiocie powołać należy słuszne stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 29 października 1999 r. ( sygn. akt II UKN 588/99), zgodnie z którym w odrębnym postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych postępowanie o przywrócenie terminu w odniesieniu do odwołania, czyli pisma wszczynającego postępowanie, nie jest stosowane. Sąd z urzędu, w trakcie wstępnego badania sprawy, dokonuje nie tylko sprawdzenia zachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania, ale także - w przypadku stwierdzenia opóźnienia - ocenia jego rozmiar oraz przyczyny. Sąd ma dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz, że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. Stosownie do oceny tych okoliczności odwołanie odrzuca się albo nadaje mu bieg. Sąd Okręgowy w całości podziela powyższe stanowisko Sądu Najwyższego wskazując, że znajduje ono bezpośrednie zastosowanie względem niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy, organ rentowy wydał sporne decyzje w dniu 28 maja 2015 r., które zostały awizowane. Natomiast wnioskodawca odwołał się od tych decyzji dopiero w dniu 9 sierpnia 2016 r. po upływie roku. Tym samym ubezpieczony bezspornie przekroczył 30-dniowy termin na wniesienie środka odwoławczego. Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności uprawdopodobniających, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. Odwołujący w żaden sposób nie wykazał bowiem, że zaistniały jakiekolwiek niezależne od niego okoliczności uniemożliwiające mu zaskarżenie decyzji w ustawowym terminie. W tym miejscu uzasadnione jest powołanie słusznego stanowiska Sądu Najwyższego, w myśl którego ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne i czy przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione uznaniu Sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt III UK 168/05). Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że organ rentowy prawidłowo wysyłał do odwołującego pisma w sprawie na adres (...) przy ul. (...). W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie miały dwa pisma znajdujące się w aktach organu rentowego. Z notatki służbowej z dnia 29 grudnia 2014 r. sporządzonej przez Wydział Realizacji Dochodów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wynikało, że odwołujący zgłosił się do organu rentowego w dniu 29 grudnia 2014 r. w związku z odebranym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności z dnia 1 grudnia 2014 r. Dlatego też należy wskazać, że ubezpieczony posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu ze swoim udziałem w organie rentowym. Jednocześnie nie kierował wówczas zarzutu, jakoby organ rentowy przesyłał korespondencję na niepoprawny adres. Ponadto z pisma skierowanego do organu rentowego z dnia 30 grudnia 2014 r. odwołujący samodzielnie wskazał na adres przy ul. (...), (...). Podczas przesłuchania w charakterze strony ubezpieczony nie potrafił wyjaśnić powodów, dla których na piśmie umieścił adres, na który organ rentowy wysłał zaskarżone przez niego decyzję. W związku z tym Sąd Okręgowy uznał, że organ rentowy zastosował w sposób prawidłowy przepisy Kodeksu postępowania sądowego. Z tych względów, Sąd na podstawie art.
w związku z art.
orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w myśl § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.), na podstawie którego stawki minimalne przy wartości przedmiotu sporu wynoszą 7200,00 złotych przy widełkach obejmujący stawki powyżej 50000,00 złotych do 200000,00 złotych. Wartość przedmiotu sporu została ustalona na kwotę 113681,40 złotych. Jednak jednocześnie Sąd zastosował art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Artykuł 102 k.p.c. znajduje zastosowanie "w wypadkach szczególnie uzasadnionych", które nie zostały ustawowo zdefiniowane i są każdorazowo oceniane przez sąd orzekający na tle okoliczności konkretnej sprawy. Do okoliczności tych zalicza się m.in. sytuację majątkową i osobistą strony powodującą, że obciążenie jej kosztami może pozostawać w kolizji z zasadami współżycia społecznego. Przy zastosowaniu art. 102 k.p.c. mogą być również brane pod uwagę okoliczności dotyczące charakteru sprawy. W ocenie Sądu zastosowanie tego przepisu jest podyktowane okolicznościami zachodzącymi w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności Sąd przyjął, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane na mocy postanowienia odrzucającego odwołanie. W związku z tym nie doszło do merytorycznego rozważenia zasadności roszczenia. Odwołanie zostało oddalone z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że obrona stanowiska w sprawie przez pełnomocnika organu rentowego ograniczyła się jedynie do sporządzenia odpowiedzi na odwołanie. Natomiast na rozprawach przeprowadzonych |w dniach 13 kwietnia 2017 r., 7 czerwca 2017 r. i 2 października 2018 r. stawił się nieprofesjonalny pełnomocnik organu rentowego. Po wtóre, przy ocenie wysokości zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Sąd miał również na uwadze sytuację materialną odwołującego, który wskazał, że pracuje tylko na część etatu zarabiając 350,00 złotych brutto miesięcznie. Ponadto stwierdził, że wychowuje z żoną dwoje dzieci, otrzymując na jedno z nich 500,00 złotych oraz, że posiada wysoki kredyt hipoteczny zaciągnięty we frankach szwajcarskich. Z uwagi na trudną sytuację rodzinną ubezpieczonego a zarazem znikomy nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika organu rentowego, Sąd zasądził od odwołującego kwotę w wysokości 18000,00 złotych zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, która stanowi 25% głównej sumy. (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.