w zw. z art. 23 § 1 i 3 k.k.s. przy zast. art. 8 § 1 k.k.s. wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wartość stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) złotych; - w pkt 4 wyroku eliminuje z opisu czynu przypisanego oskarżonemu zwrot „działając w zorganizowanej grupie przestępczej” oraz „magazynował, transportował i”, zaś z podstawy prawnej skazania oraz podstawy prawnej wymiaru kary przepis art. 65 § 1 k.k. i obniża wymierzoną oskarżonemu M. C. karę do 50 000 (pięćdziesięciu tysięcy) złotych; - uchyla rozstrzygnięcie dotyczące kar łącznych zawarte w pkt 6 wyroku; - na mocy art. 8 § 2 k.k.s. ustala, iż wykonaniu polega wyłącznie kara grzywny orzeczona w pkt 4 wyroku; - na potrzeby wykonania kary grzywny w pkt 4 wyroku przyjmuje, iż kara ta podlega zmianie na grzywnę w wysokości 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) złotych, na poczet której to kary zalicza na mocy art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 lutego 2009 roku do dnia 16 marca 2009 roku, uznając karę grzywny za wykonaną do wysokości 58 (pięćdziesięciu ośmiu) stawek dziennych;
z art. 38 § 1 pkt 2 k.k.s i art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s i art. 21 § 1 i 3 k.k.s skazał go na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę 200 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 złotych. Tym samym wyrokiem Sąd uznał również oskarżonego M. C. za winnego tego, że w dniu 16 grudniu 2008 r. w K. działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej magazynował, transportował i wprowadzał do obrotu paliwa ciekłe w postaci odbarwionego oleju opałowego w ilości 32.443 litrów o wartości 117.768,09 złotych nie spełniające wymagań jakościowych określonych w ustawie, tj. przestępstwa z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 60.000 złotych grzywny. Jednocześnie Sąd na mocy art. 39 § 2 k.k.s w zw. z art. 39 § 1 k.k.s i art. 85 k.k. orzeczone względem oskarżonego kary połączył i wymierzył oskarżonemu M. C. karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 400 stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 złotych, równocześnie zamieniając na potrzeby kary łącznej, orzeczoną w punkcie 4. sentencji grzywnę kwotową w wysokości 60.000 złotych, na grzywnę w wysokości 360 stawek dziennych. Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd na mocy art. 63§1 k.k. zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 lutego 2009 r. do dnia 16 marca 2009 r., a na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. zasądził od oskarżonych M. C. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem wydatków oraz opłatę w kwocie 3.380 złotych, zaś w pozostałej części zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Wyrok ten zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego M. C. i zarzucił mu: - naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego prowadzące do błędnego przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania oskarżonemu czynów wskazanych w wyroku; - naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, jakie pojawiły się w sprawie. Stawiając tak sformułowane zarzutu obrońca oskarżonego wniósł o zmianę orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach i uniewinienie oskarżonego od przypisanych mu czynów, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zarzut przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów, podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego M. C., okazał zasadny w części, w której konsekwencją tego błędu było przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. W ocenie Sądu Apelacyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był bowiem wystarczający dla przypisania oskarżonemu M. C. zrealizowania znamion ustawowych tego właśnie przestępstwa. Przypomnieć należy, iż pierwotnie, wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r. (sygn. akt IV K 199/09), oskarżony został uniewinniony od popełnienia wszystkich stawianych mu zarzutów, a pomimo podjęcia działań zmierzających do zrealizowania wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II Aka 197/11) próby uzupełnienia materiału dowodowego nie przyniosły takich rezultatów, które pozwalałyby na jednoznacznie ustalenie jego uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej. Podkreślenia również wymaga, iż w aktualnej konfiguracji procesowej, z uwagi na zakres zaskarżenia wyroku, tj. wyłącznie na korzyść oskarżonego, a co za tym idzie brak możliwości dalszego uzupełnienia materiału dowodowego i dokonania dalej idących ustaleń na jego niekorzyść (abstrahując całkowicie od realnych możliwości takiego uzupełnienia), dopuszczalna była wyłącznie zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. C. od popełnienia przestępstwa z art. 258 § k.k. Ewentualne uchylenie wyroku w omawianym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji nie pozwoliłoby bowiem na korektę opisanych w dalszej części uzasadnienia uchybień. Należy zwrócić uwagę, iż w granicach dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń, których, z uwagi na ograniczenia wynikające z zasady wyrażonej w art. 434 § 1 k.p.k. oraz 443 k.p.k. tj. zakazu reformationis in peius, nie można zmienić na niekorzyść oskarżonego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie sposób przypisać oskarżonemu realizację znamion ustawowych przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. Przywołując pokrótce dokonane w tym zakresie i niekwestionowane przez oskarżyciela ustalenia, przypomnieć należy, iż oskarżony M. C. w dniu 18 grudnia 2009 r. został zatrzymany na terenie bazy paliw w K. w trakcie przepompowywania odbarwionego oleju opałowego ze zbiorników zlokalizowanych na jej terenie do cysterny. Oskarżony, jak ustalił Sąd meriti, na miejsce zdarzenia przyjechał tego samego dnia rano i po przebraniu się pomagał w tej czynności V. O., któremu, miał zostać przysłany do pomocy przez nieustaloną osobę. Ponadto z ustaleń tych wynikało, iż oskarżony po przybyciu na teren stacji paliw zakrył numer rejestracyjny swojego samochodu fikcyjną tablicą rejestracyjną, parkując go w taki sposób, aby nie rzucał się w oczy. Podkreślenia wymaga zatem, iż żaden z ujawnionych w sprawie dowodów, również tych przeprowadzonych w postępowaniu ponownym, a zwłaszcza zeznania świadków J. P.
Na marginesie jedynie wskazać należy, iż zupełnie niezrozumiałe, będące najwyraźniej oczywistą omyłką pisarską, jest powołanie przez Sąd meriti w podstawie skazania z pkt 3 wyroku art. 21 § 1 i 3 k.k.s., dotyczącego karalności usiłowania przestępstw skarbowych. Przyjęty przez Sąd a quo opis czynu, jak również pisemne motywy wyroku, nie wskazują bowiem, aby oskarżony miał dopuścić się formy stadialnej przestępstwa z art.
W tej sytuacji uznać należało, iż wskazanie przywołanego przepisu w podstawie wymiaru kary było oczywistą omyłką pisarska, gdyż Sądowi chodziło bowiem o powołanie przepisu art. 23 § 1 i 3 k.k.s. stanowiącego podstawę wymiaru kary grzywny, co zostało skorygowane w związku z dokonaniem niżej opisanych zmian. W dalszej kolejności stwierdzić należy, iż skoro ustalenia Sądu meriti odnośnie oskarżonego M. C., zgodnie z zawartymi wyżej uwagami, pozwalały na przypisanie mu wyłącznie zawinionego uczestnictwa w czynności przepompowywania odbarwionego oleju opałowego, zachowania przypisane w pkt 3 i 4 zaskarżonego wyroku winny zostać, zdaniem Sądu Apelacyjnego, potraktowane jako jeden czyn, w zakresie którego doszło do idealnego zbiegu przestępstw w rozumieniu art. 8 k.k.s. Przypisane oskarżonemu zachowanie realizowało bowiem jednocześnie znamiona ustawowe przestępstwa wprowadzania do obrotu odbarwionego oleju opałowego jako oleju napędowego, nie spełniającego wymagań jakościowych określonych w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. z dnia 25 września 2006 r., nr 169, poz. 1200 z późn. zm.) oraz znamiona ustawowe przestępstwa skarbowego zmiany przeznaczenia wyrobu akcyzowego w jego użyciu w rozumieniu art.
W tym ostatnim przypadku wykładnia znamienia ustawowego „w użyciu” pozwala bowiem na przyjęcie jego szerokiego rozumienia tj. nie ograniczającego się podmiotowo wyłącznie do finalnego odbiorcy paliwa tankującego ten wyrób akcyzowy do zbiornika pojazdu nim napędzanego, ale również do pośrednika czy posiadacza tego wyrobu dokonującego obrotu towarem akcyzowym i np. zbywającego go niezgodnie z przeznaczeniem. (patrz: T. Grzegorczyk, Kodeks karny skarbowy. Komentarz. Lex 2009, Komentarz do art.
k.k.s., teza 6.). Przyjęcie konstrukcji idealnego zbiegu przestępstw spowodowało konieczność powołania w podstawie prawnej skazania za przestępstwo z art.
przepisu art. 8 § 1 k.k.s. Wobec powyższego za przestępstwo z art. 73 § 2 a k.k.s. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł. Kara ta jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa, przejawiającego się zwłaszcza w wysokości narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego, bierze również pod uwagę warunki osobiste, rodzinne a także stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego. Zważywszy na uregulowanie zawarte w art. 8 § 2 k.k.s. kara ta nie podlega oczywiście wykonaniu. W zakresie przestępstwa przypisanego pkt 4 zaskarżonego wyroku, uniewinienie M. C. od popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. spowodowało konieczność wyeliminowania z opisu czynu zwrotu „działając w zorganizowanej grupie przestępczej”, a z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepisu art. 65 k.k. Zmiana ta, eliminując przesłankę nakazującą orzeczenie kary grzywny w wymiarze wyższym od dolnej granicy zagrożenia ustawowego oraz uwzględnienie warunków osobistych i rodzinnych, a także potencjalnych możliwości zarobkowych, nakazywały w ocenie Sądu Apelacyjnego obniżenie orzeczonej uprzednio kary i orzeczenie jej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia tj. w wysokości 50 000 zł. Zdaniem Sądu kara ta jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa i pozwoli ona na realizację zarówno celów prewencji szczególnej jak i ogólnej, wdrażając oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Konsekwencją ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji była ponadto konieczność wyeliminowania z opisu czynu przyjętego w pkt 4 zaskarżonego wyroku czynności magazynowania i transportowania odbarwionego oleju opałowego. Jak wynika bowiem z ustaleń tego Sądu, oskarżony, poza czynnością przepompowywania oleju, nie miał udziału w procederze jego pozyskiwania, przywożenia do bazy w K. czy też przepompowywania do zlokalizowanych na jej terenie zbiorników. W tym więc zakresie ustalenia dokonane przez Sąd I instancji pozostawały w sprzeczności z przyjętym w pkt 4 wyroku opisem czynu, co wymagało korekty. W pozostałym zakresie przyjęte przez Sąd I instancji kwalifikacje prawne przypisanych oskarżonemu przestępstw nie budzą wątpliwości. Na potrzeby wykonania kary grzywny oraz zaliczenia na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania, Sąd Apelacyjny dokonał zamiany kary grzywny orzeczonej w pkt 4 wyroku kwotowo, na karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych grzywny po 40 zł, zgodnie z analogiczną jej zamianą dokonaną przez Sąd I instancji. Zamiana ta, jako nie będąca zmianą na niekorzyść oskarżonego była w pełni dopuszczalna i pozwalała na zaliczenie na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 16 lutego 2009 r. do 16 marca 2009 r. Tym samym wymierzona oskarżonemu kara grzywny została uznana za wykonaną do wysokości 58 stawek dziennych. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Sąd Apelacyjny, na mocy art. 437 § 1 k.p.k., zmienił zaskarżony wyrok w opisany wyżej sposób, zaś w pozostałym zakresie utrzymał go w mocy. Jednocześnie Sąd zasądził na rzecz obrońcy oskarżonego adw. A. L. kwotę 738 zł tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym oraz biorąc pod uwagę aktualną sytuację majątkową oskarżonego zwolnił go od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.