oskarżonego J. W. uznaje winnym dokonania zarzucanego mu czynu z art.
kk i za to na mocy art.
na mocy art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat;
Po przeprowadzeniu rozprawy sąd ustalił i zważył, co następuje: Dnia 29 października 2018 roku w K. na ul. (...) doszło do kolizji drogowej spowodowanej przez kierującego samochodem osobowym marki R. (...) J. W., który wymusił pierwszeństwo wyjeżdżając z ulicy podporządkowanej, gdyż nie zauważył jadącego samochodu. Przybyli na miejsce zdarzenia policjanci zabrali J. W. do budynku Komendy Powiatowej Policji w P., gdzie został przebadany na alkometrze z wynikami: 0,54 mg/l i 0,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. J. W. był już karany za czyny z art. 284 § 2 k.k. i z art. 233 § 1 k.k. na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania z czego jedną karę zarządzono i wykonano. J. W. jest rozwiedziony, ma jedno dziecko w wieku 15 lat, utrzymuje się z prac dorywczych. Ustalając powyższy stan faktyczny sąd obdarzył wiarą wyjaśnienia oskarżonego J. W. – k. 35v, 8-9, ponieważ są logiczne, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym tworząc jeden spójny stan faktyczny. Ponadto sąd obdarzył wiarą dowody zgromadzone w aktach sprawy w postaci protokołu użycia alkometru – k. 2, świadectwa wzorcowania alkometru – k. 17, danych osobo poznawczych – k. 14, danych z Krajowego Rejestru Karnego – k. 15-16, ponieważ dowody te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby i w przewidzianej prawem formie, a żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała ich prawdziwości. Sąd nie uwzględnił dowodu z informacji z Centralnej Ewidencji Kierowców – k. 11, ponieważ zawarte w niej dane dotyczą zdarzeń, które uległy zatarciu. Oskarżony J. W. przyznał się do winy i wyjaśnił, że zmuszony był pojechać samochodem do sklepu, bo jego znajomej skończyło się mleko dla dziecka, a w drugi samochód wjechał, gdyż go nie zauważył. Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, ponieważ w dacie czynu miał on zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem oraz nie zachodzą żadne inne okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność karną. Zarzucany oskarżonemu czyn polegający na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, czyli przy stężeniu przekraczającym 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu stanowi przestępstwo określone zarówno w art.
Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające sąd wziął pod uwagę: dotychczasową karalność oskarżonego, nagminność tego typu przestępstw w rejonie P., zagrożenie jakie spowodował prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości i nie zauważając innych uczestników ruchu, a jako okoliczności łagodzące - okazaną skruchę. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę sąd wymierzył oskarżonemu karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, ponieważ oskarżony był już karany na karę pozbawienia wolności, więc zgodnie z art. 69 § 1 k.k. nie można warunkowo zawiesić wykonania tej kary. Tak wymierzona kara powinna przerwać serię naruszeń prawa przez oskarżonego, a jej wysokość jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych oraz art. 616 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 i 10 k.p.k., w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym i w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.