(1)w punkcie I aktu oskarżenia na przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kodeksu karnego ewentualnie zw. z art. 65 kodeksu karnego, bez pouczenia o istotnej zmianie opisu czynu - tj. zmiany tego opisu poprzez dodanie okoliczności dotyczącej nabycia środków odurzających w „...kilku transzach..." przy jednoczesnym przyjęciu ostatecznej kwalifikacji czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kodeksu karnego w zw. z art. 65 kodeksu karnego,

1. c)naruszeniu art. 399 kodeksu postępowania karnego w zw. art. 6 kodeksu postępowania karnego, art. 367 § 1 kodeksu postępowania karnego oraz konstytucyjną zasadą prawa do obrony, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niepełne (niejasne) uprzedzenie oskarżonych o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanych im w akcie oskarżenia i pouczenie na rozprawie jedynie o możliwości zmiany kwalifikacji czynu zarzucanemu oskarżonemu D. J. w punkcie IX aktu oskarżenia na przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kodeksu karnego ewentualnie zw. z art. 65 kodeksu karnego, przy jednoczesnym przyjęciu ostatecznej kwalifikacji czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kodeksu karnego w zw. z art. 65 kodeksu karnego,
2. d)naruszeniu art. 173 § 4 kodeksu

(3), amfetamina, będąca przedmiotem obrotu - sprzedaży, była „rozrabiana" z kreatyną nawet w stosunku 1 do 1, czy odnośnie faktu „...np. do 600 gram czystej amfetaminy dodawaliśmy 400 gram kreatyny..." (karta 2523 i 2324 protokół rozprawy z dnia 21 stycznia 2009r.), f) naruszeniu art. 4 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 169 kodeksu postępowania karnego i w zw. żart. 170 § 1 kodeksu postępowania karnego a także art. 2 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 167 in fine kodeksu postępowania karnego - polegające na ich niestosowaniu i uwzględnieniu okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonych przy jednoczesnym nie uwzględnieniu dowodów przemawiających na korzyść oskarżonych, a także nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodów świadczących o braku winy i sprawstwa oskarżonego, a to w celu realizacji zasady obiektywizmu, poprzez: - nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z akt sprawy II K 84/10 Sądu Okręgowego w Poznaniu, na okoliczność ilości środków odurzających, jakimi obracał świadek M. B.

(3), zwłaszcza w kontekście faktu, iż jak wynika z aktu oskarżenia w tejże sprawie oraz dotychczasowych wyjaśnień M. B.

(3)istnieją zasadnicze rozbieżności pomiędzy ilością nabytych rzekomo przez świadka środków odurzających, a środków sprzedanych przez niego m. in. osobom objętym aktem oskarżenia w niniejszej sprawie - rozbieżności kilkusetkilogramowe, co wywołuje uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności świadka, - pominięcie i niedokonanie analizy wyjaśnień oskarżonego T. S. pod kątem „pomówienia złożonego" oraz braku wyjaśnienia związku pomiędzy faktem, iż jego wyjaśnienia sąd uznał tylko częściowo wiarygodne gdy tymczasem korzysta on z dobrodziejstwa art. 60 kodeksu karnego; pominięcie ewidentnych sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami świadka w niniejszej sprawie a odczytanymi protokołami przesłuchania świadka ze sprawy Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu w sprawie VI Ds. 88/05 oraz Sądu Okręgowego w Koninie II K 15/08, - pominięcie i niedokonanie analizy zeznań świadka M. B.

(3), dotyczącego „rozrabiania" sprzedawanej amfetaminy z kreatyną nawet w stosunku 1 do 1, czy odnośnie wskazanego przez niego faktu, iż „...np. do 600 gram czystej amfetaminy dodawaliśmy 400 gram kreatyny..." (karta 2523 i 2324 protokół rozprawy z dnia 21 stycznia 2009r.) - co jest niezbędne dla ustalenia, składu oraz przede wszystkim ilości sprzedawanej rzekomo przez świadka amfetaminy i faktycznej jej ilości w obrocie z poszczególnymi osobami objętymi aktem oskarżenia w tym D. J., - nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego z dziedziny chemii na okoliczność wpływu „rozrabiania" amfetaminy z kreatyną, we wskazanych przez świadka M. B.

(3)proporcjach, właściwości amfetaminy po rozrobieniu, zmiany w zakresie faktycznej możliwości odurzenia jednej osoby amfetamina rozrobioną z kreatyną itd., co jest niezbędne dla ustalenia faktycznej ilości środków odurzających, jakie były przedmiotem obrotu, - pominięcie i nieuwzględnienie faktu, iż „okazanie wizerunków", jakie miało miejsce w dniu 13 lutego 2008r. z udziałem M. B.

(3), naruszało zasady wynikające z art. 173 § 4 kodeksu

(1)w roku 2006 dopuścił się przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających tj. 5000 tabletek ekstazy, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym uznaniu, iż oskarżony D. J. w okresie od polowy 2006 roku do grudnia 2006 roku dopuścił się przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających tj. 10 kg amfetaminy, 200 000 tabletek ekstazy, 300 gram kokainy, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym uznaniu, iż oskarżony D. J. w pierwszej połowie 2006r. dopuścił się przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających tj. 10 kg marihuany, Wskazując na powyższe zarzuty autor tej apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. M.

(1)od zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku, zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie D. J. od zarzucanych mu czynów opisanych w punktach 18 i 22 zaskarżonego wyroku. Jednocześnie w odniesieniu do D. J., wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w II instancji, nieopłaconych nawet w części. Z kolei obrońca oskarżonego S. P. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie, wynikających z zeznań M. B.

(3). W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa. Obrońca oskarżonego S. Z.

(1)zaskarżył powyższy wyrok w całości, w zakresie dotyczącym tego oskarżonego, zarzucając: 1. Obrazę przepisów prawa materialnego art. 56 ust 3 i art. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani i art. 65 par. 1 k.k. poprzez przyjęcie, że oskarżony S. Z.

(1), zachowaniem swoim, działając z zamiarem bezpośrednim, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, podczas gdy oskarżony nie wyczerpał żadnego ze znamion powyższych przestępstw i brak jest jakichkolwiek obiektywnych dowodów, by uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi, jak i nie ustalono, by środki takie ktokolwiek od niego otrzymywał. 2. Mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów prawa procesowego, art. 4, 5 par. 2, 7, art. 366 par. 1, 410 i 424 pkt 2 k.p.k. polecającą na: - zaniechaniu wszechstronnego ocenienia materiału dowodowego, bez uwzględnienia okoliczności jednoznacznie przemawiających na korzyść oskarżonego, - mimo istnienia w sprawie nie dających się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięciu ich na niekorzyść oskarżonego, - przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - nie uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych i oparciu wyroku na fragmentarycznej ocenie dowodów, przede wszystkim zaś bezkrytycznym przyznaniu atrybutu pełnej wiarygodności pomówieniom M. B.

(3), pomimo ich ogólnikowości, wielu wewnętrznych sprzeczności i braku znajomości oczywistych szczegółów, których nieznajomość dyskwalifikuje wartość jego zeznań, - całkowitym pominięciu w rozważaniach okoliczności dotyczących stanu zdrowia oskarżonego S. Z.

(1), w szczególności faktu jego zmniejszonego krytycyzmu i ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia swego postępowania. W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do tego oskarżonego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Następnie obrońca oskarżonych P. K.

(1), P. Ł., J. S. oraz M. T.

(1)zaskarżył powyższy wyrok w całości co do wszystkich oskarżonych w zakresie, w jakim zostali uznani winnymi sprawstwa czynów im zarzuconych, a które zostały im przypisane w zaskarżonym wyroku, zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności: a. art. 2 § 1 pkt 1 kpk w związku z art. 2 § 2 kpk i w związku z art. 366 § 1 kpk poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności: ⚫ ile konkretnie narkotyków sprzedał świadek B. poszczególnym oskarżonym, a usprawiedliwianie niepamięci świadka w tym względzie stwierdzeniem, że skoro oskarżeni K., (...) i T. działali w „spółkach" z innymi oskarżonymi, to jest to oczywiście utrudnione, ⚫ dlaczego M. B.

(3)zakończył swój pierwszy protokół z przesłuchania stwierdzeniem, że są to wszystkie transakcje i odbiorcy narkotyków, które pamięta, a od następnego protokołu rozwija wątki i zdarzenia, o których w pierwszym protokole nawet nie wspomniał, ⚫ jak to jest możliwym, aby przesłuchujący, nie znając z pierwszego przesłuchania wszystkich dostawców czy odbiorców narkotyków dla M. B.

(3), miał mu wiedzę usystematyzować i zażądać wyjaśnień według chronologicznie ułożonych przez siebie wątków, ⚫ w oparciu o jaki materiał dowodowy ustalony został czasokres popełnienia przestępstwa przez M. T.

(1)(maj 2005- 14 września 2005), a co jest istotne z punktu widzenia możliwości bronienia się przed tym zarzutem, a także w kontekście zeznań samego B., który stwierdza, że zbycie owych 80.000 tabletek ekstazy nastąpiło latem 2005 roku w przeciągu niespełna tygodnia, ⚫ nie wyjaśnienie, czy M. B.

(3)rzeczywiście należał do jakiejś grupy przestępczej i może mieć wiedzę tzw. naoczną, czy jak w przypadku P. K.

(1)i domniemanej grupy W. M. jest to tylko i wyłącznie wiedza „ze słyszenia", która nie może samodzielnie stanowić o sprawstwie i winie oskarżonych, ⚫ nie wyjaśnienie, dlaczego owa „precyzyjność" w zeznaniach M. B.

(3)zakończyła się na etapie śledztwa, a zatem z momentem, gdy nikt nie zadawał mu niewygodnych pytań? b. art. 4 kpk w związku z art. 7 kpk i w związku z art. 424 kpk poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego, a zwłaszcza polegającą na tym, iż: ⚫ liczną wiedzę ze słyszenia świadka B. (jak np. o opodatkowaniu przez W. M. P. K.

(1), która miała być podstawą do przypisania temu ostatniemu sprawstwa z art. 258 § 1 kk) Sąd traktuje jako pełnowartościowy dowód w sprawie, mimo iż osoby, które mu te informacje przekazały, faktu tego nie potwierdziły, ⚫ stwierdza się, że w przedmiotowej sprawie zeznania świadka B. są podstawowym źródłem dowodowym uzupełnionym innymi dowodami, w sytuacji gdy dokładna analiza przeprowadzonych dowodów w sprawie musi prowadzić do kategorycznego wniosku, iż co do oskarżonych K., (...) i T. zeznania te są jedynym dowodem w sprawie wobec braku jakichkolwiek innych źródeł dowodowych, ⚫ stwierdza się niewiarygodność wyjaśnień J. S. w zakresie ilości i rodzaju nabytych na własny użytek narkotyków w sytuacji, gdy J. S. podzielił się tą wiedzą już w śledztwie, a jego nieścisłości co do ilości nabywanych narkotyków wcale nie odbiegają od takich samych nieścisłości w zeznaniach M. B.

(3), który nadto jednoznacznie nadmienił, iż J. S. był tak drobnym odbiorcą, że nie opłacało się do niego jechać bez konieczności załatwienia innej transakcji, ⚫ stwierdza się wiarygodność zeznań M. B.

(3), mimo iż z wyjaśnień samego M. B.

(3)wynika, iż jego rozwój wiedzy w poszczególnych protokołach jest wynikiem usystematyzowania przez przesłuchujących, a nadto świadek ten nie potrafił nawet jednoznacznie zaprzeczyć w protokole, na ile pomagali mu przy formułowaniu protokołów policjanci i czy w ogóle miewa kontakt z funkcjonariuszami CBŚ (vide: k. 29280), a tym bardziej, że sam stwierdza, iż np. dowiedział się od przesłuchujących o tym, że Ł. Ł.

(1), o którym opowiada, jako wspólniku P. Ł., już nie żył w chwili składania przez niego wyjaśnień, ⚫ stwierdza się wiarygodność zeznań świadka M. B.

(3), mimo iż na temat rzekomej przestępczej działalności P. K.

(1)przypomniał sobie w protokole z dnia 30 stycznia 2009 roku, mimo iż o wszystkich członkach rzekomej grupy przestępczej W. M. wyjaśniał prawie rok wcześniej w dniu 13 marca 2008 roku, ⚫ stwierdza się doskonałą ze szczegółami pamięć świadka B. o zdarzeniach sprzed 2-3 lat, których miało być setki czy nawet tysiące a nie zauważa się, iż świadek ten nie potrafił powiedzieć żadnego szczegółu o niespodziewanym spotkaniu z oskarżonym (...) miesiące wcześniej w budynku Sądu, ⚫ stwierdza się, że zarzucana transakcja zbycia w dniu 21 maja 2005 roku G. O. 20.000 tabletek ekstazy przez M. T.

(1), nie może być tą samą jedną transakcję z tabletkami ekstazy jakie T. miał rzekomo nabyć od B., skoro zgadza się i czasokres popełnienia przestępstwa i rodzaj narkotyku i kwalifikacja prawna (obrót) i nawet zeznania samego B., który stwierdził, że wie, że kurier T. jechał pociągiem i wpadł z tabletkami zakupionymi rzekomo przez T. od niego (k. 3034), w sytuacji gdy O. rzeczywiście jechał pociągiem i wpadł na dworcu kolejowym w P. z 20.000 tabletek ekstazy, ⚫ stwierdza się, iż narkotyki były nabywane przez P. Ł. wspólnie i w porozumieniu z Ł. Ł.

(1)w ramach „spółki", mimo iż Ł. Ł.

(1)nie żyje i nie może wypowiedzieć się w tym temacie, M. B.

(3)nie należał do owej spółki, a zatem nie może z oczywistych względów mieć wiedzy na temat rzekomych wzajemnych relacji pomiędzy Ł. i Ł., tym bardziej, że nie potrafił on powiedzieć ile razy i kto przyjeżdżał do niego po narkotyki, ⚫ stwierdza się, że zeznania świadka B. zachowują wymogi stawiane w orzecznictwie pomówieniu, mimo iż nie spełniają co najmniej 3 kryteriów tam przewidzianych, ⚫ stwierdza się w uzasadnieniu istnienie zorganizowanej grupy przestępczej W. M., w której miał rzekomo brać udział P. K.

(1), w sytuacji gdy jego sprawa rozpoznawana odrębnie dotycząca W. M. nie doczekała się jeszcze nawet zakończenia przed Sądem I instancji, c. art. 410 kpk poprzez nieuzasadnione przyjęcie za podstawę wyroku jedynie części okoliczności ujawnionych w trakcie postępowania dowodowego, a pominięcie tych dowodów czy ich części, z których płyną informacje, iż: ⚫ świadek B. wyraźnie zeznawał, iż to W. M. przyprowadził im D. M.

(1)i czerpał korzyści z jego transakcji, a K. przyprowadził M. stwierdzając, że są wspólnikami, a mimo tego przypisuje Sąd oskarżonemu K. udział w zorganizowanej grupie przestępczej W. M., choć dowodów ku temu nie było, ⚫ doszło do spotkania na terenie Sądu Okręgowego w Poznaniu pomiędzy B. i K., podczas którego świadek B. na stwierdzenie K. o pomówieniach stwierdził, iż jest mu przykro oraz że pozostaje mu jeszcze apelacja, a co do którego spotkania M. B.

(3)bardzo wykrętnie odpowiadał na pytania co do treści ich rozmowy stwierdzając, że raczej nie poddał by się badaniu na wariografie co do jej treści, co pokazuje, że M. B.

(3)ewidentnie próbował ukryć pewne okoliczności, które mogłyby w oczach Sądu zdyskredytować jego wiarygodność, ⚫ M. T.

(1), wbrew twierdzeniom M. B.

(3), nie był ani kolegą ani kontrahentem narkotykowym M. M.

(1), albowiem w ocenie Prokuratury na zarejestrowanych rozmowach M. M.

(1)w 2007 roku nie ma ani jednej rozmowy z M. T.

(1), co wydaje się w świetle logiki niemożliwe, że dotychczasowi koledzy i kontrahenci przestali mieć ze sobą kontrakt tylko dlatego, że M. B.

(3)wyjechać miał z kraju, ⚫ wbrew twierdzeniom Sądu niemożliwe było przypisanie P. Ł. uczestnictwa w obrocie 1 kg kokainy w sytuacji, gdy nawet sam świadek B. zeznał, iż (...) miał odbierać od niego kilkanaście razy kokainę rzędu 10-20 gram, a zatem maksymalnie łącznie 190-380 gram d. art. 167 kpk w związku z art. 170 § 1 kpk poprzez : ⚫ nie przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka P. G.

(2)na okoliczność ustalenia, czy był on odbiorcą jakichkolwiek narkotyków od M. T.

(1)w zakresie obrotu tabletkami ekstazy rzekomo nabytymi od M. B.

(3), a wyeliminowanie z opisu czynu tejże osoby i mimo tego poprzestanie na kwalifikacji prawnej z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ⚫ nie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy XVI K 31/10, w których zarzucono M. T.

(1)transakcję 20.000 tabletek ekstazy w dniu 21 maja 2005 roku, który to dowód miał odpowiedzieć po pierwsze na pytanie, czy zarzucana tam transakcja jest tożsama z jedną z transakcji opisywanych przez B. w niniejszej sprawie, po drugie, czy istniały połączenia telefoniczne w inkryminowanym okresie pomiędzy T. a B. oraz po trzecie, sprawdzenie wiarygodności zeznań świadka B. na temat tego, że z transakcją z 21 maja 2005 roku nie miał nic wspólnego, mimo iż z urzędu niżej podpisanemu obrońcy jest wiadomym, że zeznając w tamtej sprawie na rozprawie świadek B. potwierdził, iż te 20.000 tabletek ekstazy „przeszło" również przez jego ręce, ⚫ nie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy III K 84.10 Sądu Okręgowego w Poznaniu na okoliczność ustalenia zarzutów stawianych w sprawie M. B.

(3), a to w kontekście stwierdzenia jednego z obrońców, że istnieje dysproporcja rzędu kilkuset kilogramów amfetaminy, jaką M. B.

(3)miał nabyć a następnie sprzedać (613 kg- 389 kg), co pokazuje, że albo M. B.

(3)zawyżał ilości narkotyków, jakie miał nabyć, albo, mimo korzystania z art. 60 § 3 kk, nie wyjawił wszystkich swoich odbiorców, a co w konsekwencji stawia duży znak zapytania co do prawdziwości przynajmniej części jego wyjaśnień i zeznań, ⚫ nie przeprowadzenie dowodu z w/w akt na okoliczność ustalenia, kiedy rzeczywiście M. B.

(3)zakończył przestępczą działalność i czy jest prawdomówny w tym względzie, jako że według niego miało to nastąpić w dniu 11 lutego 2007 roku, podczas gdy jeszcze co najmniej w dniu 12 lutego 2007 roku miał rozmawiać ze swoim kurierem T. Ł. w ramach kontroli operacyjnej znajdującej się na obiekcie (...) Marynarz, a nadto, że miał on rozmawiać przez telefon z S. E. już po jego rzekomym zaprzestaniu przestępczej działalności, ⚫ nie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy III K 239/09 Sądu Okręgowego w Poznaniu, w której sprawę rozpoznawaną ma W. M., na okoliczność ustalenia, jak opisana została jego rzekoma grupa przestępcza, jakie dowody zostały przedstawione na powiązania, zależności osób, a także jaką wiedzę co do zlecanych i popełnianych przestępstw miał lub mógł mieć M. B.

(3)w przypadku jego uczestnictwa lub jego braku we wspomnianej rzekomej grupie przestępczej e. art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie w zakresie tak sprawstwa jak i winy oskarżonych K., (...) i T., a także w zakresie kwalifikacji prawnej i ilości narkotyków w zarzucie oskarżonego S., nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych, a zatem wbrew zakazowi in dubio pro reo; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a sprowadzający się do mylnego uznania, iż oskarżeni P. K.

(1), P. Ł., J. S. oraz M. T.

(1)dopuścili się zarzucanych im a następnie przyjętych w wyroku przestępstw, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy już chociażby w takim zakresie, w jakim poczynił to Sąd Okręgowy w Poznaniu, pozwala na przyjęcie odmiennych wersji wydarzeń, a przede wszystkim materiał dowodowy, który został oparty wyłącznie na pomówieniu M. B.

(3)został w wielu fragmentach okrojony ze względu na pojawienie się już w samych tych zeznaniach okoliczności podważających czy nawet wykluczających wiarygodność części jego zeznań. Formułując powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł: 1. co do P. K.

(1), P. Ł. i M. T.

(1):

1. a)zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od wszystkich stawianych im zarzutów, ewentualnie:
2. b)uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania 2. co do J. S.:
3. a)zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy prawnej wyroku art. 62 ust. l ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie art. 5 § 2 kpk przyjęcie w opisie czynu ilości narkotyków wskazanych przez oskarżonego S. w jego wyjaśnieniach, ewentualnie:
4. b)uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu. Obrońca oskarżonego S. Z.

(2)zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w jego punkcie 40, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, w szczególności poprzez: ⚫ rażące naruszenie art. 4 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego S. Z., to jest jego konsekwentnych wyjaśnień oraz stanowiska procesowego M. M.

(1)i R. M.

(1), przy jednoczesnym poprzestaniu wyłącznie na okolicznościach dla niego niekorzystnych, to jest wyjaśnieniach i zeznaniach M. B.

(1), przy braku istnienia jakiegokolwiek innego bezpośredniego dowodu wykazującego sprawstwo tego oskarżonego, ⚫ rażące naruszenie art. 7 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez przekroczenie w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego S. Z. zasady swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób wykluczający możliwość ustalenia prawdy obiektywnej, a polegające na nieuzasadnionej i nie popartej dowodami odmowie wiarygodności wyjaśnień tego oskarżonego i tym samym niezasadnym przyjęciu sprawstwa oskarżonego Z. wyłącznie na podstawie wyjaśnień i zeznań M. B., wyjaśnień niepełnych i nieprecyzyjnych złożonych w celu skorzystania z dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k. przy jednoczesnym braku jakichkolwiek innych pośrednich bądź bezpośrednich dowodów potwierdzających te wyjaśnienia, ⚫ rażące naruszenie art. 5 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości co do wiarygodności nieprecyzyjnych, niepełnych i w żadnej części niepotwierdzonych wyjaśnień i zeznań M. B.

(3)na niekorzyść oskarżonego S. Z.. Podnosząc powyższe zarzuty sformułował zarzut: 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na nietrafnym ustaleniu, że: ⚫ oskarżony S. Z.

(2)nakłaniał ustalone osoby do przewozu amfetaminy i oparciu tego ustalenia wyłącznie na wyjaśnieniach i zeznaniach M. B., jeżeli z niezmiennych wyjaśnień oskarżonego Z. wynika, iż w inkryminowanym okresie przebywał i pracował on w Irlandii oraz przy uwzględnieniu, że dowód z wyjaśnień i zeznań M. B. nie został w żaden sposób zweryfikowany w części dotyczącej czynu przypisanego S. Z., ⚫ oskarżony S. Z.

(2)zamówił dostawę 350 gram amfetaminy, jeżeli M. B. w żaden sposób nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób zapamiętał tą ilość, przy uwzględnieniu rozstrzygnięcia wątpliwości w tym zakresie na niekorzyść oskarżonego, a ponadto w przypadku braku uwzględnienia powyższych zarzutów: 3. obrazę prawa materialnego, to jest dyspozycji art. 55 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 1995 roku poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona czynu objętego tą dyspozycją, jeżeli przedmiotem czynu było wyłącznie 350 gram amfetaminy, a nie wykazano kryteriów przyjętej oceny oraz celu zamówionej dostawy (potrzeby własne lub dla osób trzecich). W związku z powyższym przede wszystkim wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego S. Z.

(2)od popełnienia przypisanego mu pkt 40 tego wyroku czynu, ewentualnie - w związku z zarzutem ewentualnym apelacji: zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zmianę kwalifikacji prawnej opisanego pkt 40 tego wyroku czynu i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się występku z art. 18 § 2 KK w związku z art. 55 Ust. 1 albo występku z art. 18 § 2 KK w związku z art. 55 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 1995 roku i tym samym złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do lat dwóch i jej warunkowe zawieszenie na okres lat 5 albo o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie w braku uwzględnienia wyżej wywiedzionych najdalej idących zarzutów i wniosków apelacji wyrokowi powyższemu w zaskarżonej części zarzucił: 1. jego rażącą surowość i niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu surowej i niewspółmiernej do pozostałych oskarżonych kary pozbawienia wolności przy istnieniu przesłanek wskazujących na możliwość skorzystania z instytucji art. 60 § 2 k.k. i tym samym orzeczenia kary łagodniejszej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy uwzględnieniu właściwości osobistych oskarżonego oraz charakteru popełnionego czynu oraz w aspekcie kar wymierzonych pozostałym oskarżonym i ich właściwościom osobistym, W związku z powyższym zarzutem wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez obniżenie na podstawie art. 60 § 2 k.k. orzeczonej wobec S. Z.

(2)kary pozbawienia wolności w wymiarze lat trzech do kary pozbawienia wolności w wymiarze lat dwóch i jej warunkowe zawieszenie na okres lat 5. Apelację wniósł także obrońca oskarżonego J. Ł. , zaskarżając orzeczenie Sądu Okręgowego w całości na korzyść oskarżonego i zarzucając: I. mającą istotny wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę następujących przepisów postępowania: a) art. 5 § 2 k.p.k. konstytuującego zasadę in dubio pro reo poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć, a istniejących w sprawie w chwili orzekania wątpliwości, na niekorzyść oskarżonego J. Ł., polegających na przyjęciu przez Sąd I instancji, że: - pomimo braku dowodów na okoliczność konkretnych transakcji narkotykowych jakie miały rzekomo odbywać się począwszy od II połowy czerwca 2006 roku do lutego 2007 roku pomiędzy M. B.

(1), M. M.

(4), a oskarżonym J. Ł., że oskarżony nabył on od w/w wielokrotnie środek odurzający w postaci kokainy w ilości łącznej - co najmniej 200 gram, o łącznej wartości co najmniej 26.000 zł, pomimo tego, że ustalenia te wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie stanowią najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji okoliczności faktycznych wskazanej przez małego świadka koronnego M. B.

(1), w zakresie ilości sprzedanego oskarżonemu narkotyku jak i najniższej z podanych przez niego cen za kokainę (strona 50 uzasadnienia wyroku), - oskarżony zbył osobom trzecim, nabyte przez siebie porcje kokainy w pracy jak i poza nią, w sytuacji, gdy nie zostały spersonalizowane osoby nabywców tychże porcji tzw. „dealerskich", ani też nie został sprecyzowany czas ich zbycia jak i inne okoliczności towarzyszące transakcjom, świadczące o prowadzonej i nasilającej się działalności przestępczej przez oskarżonego, - oskarżony wprowadzał do obrotu „znaczne ilości" narkotyków, tj. takie ilości, które zaspokoiłyby potrzeby, co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych (strona 98 uzasadnienia wyroku), podczas gdy nie została przeprowadzona w sprawie jakakolwiek opinia biegłego w zakresie czystości rozprowadzanych przez M. B.

(1)i M. M.

(1)narkotyków - tj. ilości w nich substancji czynnej oraz ilości efektywnych dawek jakie można byłoby przygotować z kilku gramów kokainy, tj. przyjęcie za udowodnione znamienia czynności wykonawczej „wprowadzanie znacznych ilości narkotyku do obrotu" pomimo braku dowodów, że zakupowane przez oskarżonego ilości kokainy były znaczne oraz, że ich jakość była najlepsza, co umożliwiało zaspokojenie nią kilkudziesięciu uzależnionych osób, - oskarżony systematycznie i regularnie prowadził działalność dealerską, a także, że zwiększał częstotliwość transakcji (strona 100 uzasadnienia wyroku), podczas gdy nie zostały te okoliczności udowodnione za pomocą środków dowodowych dopuszczonych i przeprowadzonych przez Sąd I instancji, b) art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4, 7 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz poprzez dokonywanie ustaleń i wnioskowania w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiające się w zakresie bezkrytycznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego obciążającego oskarżonego tj. zeznań złożonych przez małego świadka koronnego M. B.

(1), prowadzące do przyjęcia, że oskarżony nabywał znaczne ilości kokainy od M. B.

(1)i M. M.

(1)oraz, że prowadził działalność dealerską polegającą na zbywaniu kokainy w znacznych ilościach, w miejscu pracy tj. w dyskotece Zeppelin oraz poza pracą, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu. II. mające wpływ na treść orzeczenia następujące, rażące błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zapadłego orzeczenia:

1. a)polegające na przyjęciu przez Sąd, iż oskarżony J. Ł. uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci kokainy, w sytuacji gdy na okoliczność popełnienia przez jego mandanta czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zeznawał jedynie świadek, korzystający z dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k., który w toku postępowania przygotowawczego wskazał jedynie, że „kojarzy J. z Zeppelina", którym miałby być oskarżony J. Ł. (protokół przesłuchania z dnia 21 stycznia 2010 r.), a następnie w toku wyjaśnień złożonych przed Sądem w toku rozprawy w dniu 9 marca 2010 roku wskazał, iż „oskarżony zaopatrywał się u nas w kokainę. [...] narkotyki były kupowane w niewielkich ilościach w porównaniu z innymi osobami [...] były to transakcje około 5-10 gram, a później 15-20 gram", „Transakcji myślę, że było 10 może trochę więcej", a zatem łączna ilość narkotyków zakupionych przez oskarżonego nie mogła wynosić aż 200 gram,
2. b)polegające na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony popełnił przypisane mu zachowania składające się na czyn ciągły wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo tego, że nabywał środki odurzające z zamiarem zażycia ich jedynie na własny użytek,
3. c)polegające na przyjęciu, że jego mandant był hurtownikiem i dealerem narkotykowym, a nie detalistą, podczas gdy postępowanie dowodowe nie pozwoliło ustalić precyzyjnie ilości i jakości nabywanej przez niego kokainy,
4. d)polegające na przyjęciu przez Sąd, iż oskarżony dokonał dalszej odsprzedaży kokainy osobom trzecim, pomimo braku dowodów na takowe transakcje, w sytuacji, gdy jedynie M. B.

(1)wskazywał, że jego mandant nabywał kokainę ,,z zamiarem dalszej jej odsprzedaży", tymczasem u oskarżonego nie zatrzymano żadnych dawek narkotyku, ani też nie ujawniono nabywców substancji odurzających od niego, oraz jakoby osoby nabywające od oskarżonego narkotyki dokonywały ich dalszej odsprzedaży, e) polegające na przyjęciu jako wartości kokainy łącznie nabytej przez oskarżonego kwoty 26.000 zł, gdy tymczasem świadek M. B.

(1)zeznawał, że cena kokainy wahała się w zależności od kursu euro, który nota bene zmieniał się kilkukrotnie od II połowy 2006 r. do lutego 2007 r., co powodowało, że za 1 gram narkotyku cena wahała się od 110 zł do 130 zł, f) polegające na nieuwzględnieniu okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego tj. jego niekaralności po popełnieniu czynu rozpoznawanego w niniejszej sprawie, nawet za wykroczenie, młodego wieku, incydentalnej jedynie styczności ze środkami psychoaktywnymi, pozytywnej prognozy kryminologicznej, postawy po uchyleniu tymczasowego aresztu, a także podjęcia stałej pracy, prowadzące do orzeczenia rażąco surowej bezwzględnej kary pozbawienia wolności, niewspółmiernej i nieproporcjonalnej do winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu. Podnosząc sformułowane powyżej zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu, Wydział III Karny do ponownego rozpoznania. Wreszcie obrońca oskarżonego P. K.

(2)przedmiotowe orzeczenie zaskarżył w całości odnośnie tego oskarżonego, tj. punkty 52 oraz 73c w zakresie dotyczącego go rozstrzygnięcia, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności: ⚫ art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych okoliczności, iż oskarżony P. K.

(2)podczas pierwszej transakcji wiosną 2006 r. na (...) na skrzyżowaniu ul. (...) i ul. (...) w P. przekazał jedynie paczkę M. B.

(3), i nie wykazaniu, ze oskarżony posiadał wiedzę co znajduje się w paczce, w sytuacji, kiedy M. M.

(1)rozliczył się z oskarżonym D. J. i S. E., oraz, że po miesiącu na ww. stacji M. B.

(3)i M. M.

(1)dokonali zakupu 5 kg marihuany od osk. D. J., bez udziału oskarżonego K. które to okoliczności zostały podniesione w zeznaniach świadka M. B.

(3)uznanych przez Sąd I instancji w całości za wiarygodne, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, a polegający: ⚫ na przyjęciu, iż oskarżony P. K.

(2)dopuścił się zarzucanych mu czynów, ⚫ na przyjęciu, iż wiosną 2006 r. w okolicach (...) na skrzyżowaniu ul. (...) i ul. (...) w P., M. M.

(1)i M. B.

(3)nabyli m.in. od oskarżonego P. K.

(2)5 kg marihuany, ⚫ na przyjęciu, iż po miesiącu od ww. transakcji na (...) na skrzyżowaniu ul. (...) i ul. (...) w P., M. M.

(1)i M. B.

(3)nabyli m.in. od oskarżonego P. K.

(2)5 kg marihuany, ⚫ na przyjęciu, iż M. M.

(1)i M. B.

(3)łącznie za 10 kg marihuany zapłacili oskarżonym D. J. i P. K.

(2)kwotę 135.000 zł, ⚫ na pominięciu okoliczności, iż osk. P. K. nie wiedział, iż w przekazywanych M. B.

(3)paczkach znajdują się narkotyki, ⚫ na przyjęciu, iż oskarżony P. K.

(2)wiedział, że uczestniczy w obrocie marihuaną jest przeznaczona do dalszej odsprzedaży przez M. M.

(1)i M. B.

(3). Mając powyższe na uwadze wniósł o zmianę zaskarżanego orzeczenia i uniewinnienie P. K.

(2)od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżanego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na marginesie wskazania wymaga, że apelację od przedmiotowego rozstrzygnięcia wniósł także prokurator, jednak została ona uznana za niezasadną w stopniu oczywistym, dlatego też, wobec braku wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego, zarówno przytoczenie treści jak i odniesienie się do tego środka odwoławczego uznano za zbędne. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych okazały się niezasadne. Sąd Okręgowy nie dopuścił się żadnego z uchybień przypisanych mu przez skarżących. Natomiast wnioski o uniewinnienie oskarżonych czy też o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania są rezultatem - co wynika z treści apelacji - odmiennej oceny dowodów, a zwłaszcza wyjaśnień/zeznań M. B.

(3), od tej, której dokonał Sąd Okręgowy. Konfrontacja ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z treścią dowodów, na których ustalenia te zostały oparte nie daje podstaw do uznania za słuszne podniesionych zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych. Nadto ocena dowodów dokonana przez ten Sąd Okręgowy czyni zadość wymaganiom wynikającym z zasady swobodnej oceny dowodów sformułowanej w art. 7 k.p.k. i wymaganiom, jakie są związane ze stosowaniem tej zasady. Kontrola instancyjna oceny dowodów z natury nie może obejmować sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, a sprowadza się tylko do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej oraz czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Ocena dowodów dokonana przez Sąd orzekający w I instancji odpowiada powyższym wymogom i uwzględnia całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Niesłuszne okazały się także zarzuty obrazy wskazanych przez apelujących przepisów postępowania karnego, w tym art. 7 i 410 k.p.k. To samo należy odnieść też do zarzutu obrazy art. 5 k.p.k. art. 5 § 2 k.p.k. może mieć zastosowanie w sytuacji, kiedy w żaden sposób nie da się usunąć zaistniałych wątpliwości mimo wyczerpania możliwości dowodowych. Nie może on natomiast być interpretowany (co sugerują uzasadnienia apelacji) jako obowiązek czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o najkorzystniejszą dla oskarżonego wersję wypadków. W ocenie Sądu odwoławczego również uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd Okręgowy należycie wywiązał się z zadań postawionych przed nim przez kodeks postępowania karnego, starannie i wnikliwie ocenił kluczowe dla rozstrzygnięcia o winie dowody, a wyciągnięte z tej oceny wnioski nie są sprzeczne z prawidłami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nadto wbrew zarzutom podniesionym w apelacjach uzasadnienie to spełnia wymogi z art. 424 k.p.k., co umożliwiło dokonanie kontroli instancyjnej. Szczegółowe odniesienie się do zarzutów podniesionych w poszczególnych środkach odwoławczych poprzedzi kilka uwag natury ogólnej, odnoszących się do wszystkich apelacji. Autorzy wszystkich opisanych wyżej apelacji kwestionują wiarygodność wyjaśnień/zeznań składanych przez M. B.

(3)w trakcie postępowania, jednak ich rozważania w tym zakresie należy ocenić jako typowo polemiczne, w szczególności obrońcy nie wskazali, gdzie Sąd ocenił relacje procesowe składane przez tego świadka w sposób dowolny, zatem oceny w tym zakresie winien dokonać Sąd Apelacyjny. Podkreślenia wymaga, że obrońcy zdają się nie zauważać, że wyjaśnienia/zeznania M. B.

(3)nie są jednym dowodem potwierdzającym sprawstwo oskarżonych w zakresie czynów przypisanych im w zaskarżonym wyroku. Wskazać w tej mierze należy na wyjaśnienia T. S., czy zeznania (oczywiście w poszczególnych fragmentach) świadków T. Ł., M. W.

(2), D. G., D. W., S. G., M. T.

(5), R. I. i L. W.. Oskarżony T. S. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, potwierdzając jednocześnie swoją współpracę z M. T.

(2), dla którego pełnił rolę kuriera, przewożąc tabletki ekstazy do P. dla M. B.

(3)i M. M.

(1)(k. 1690 w zw. z 48-51, 52-55, 58-61, 163-165 teczki personalnej nr 63). Świadek M. T.

(2)potwierdził wersję przedstawioną przez M. B.

(3)odnośnie współpracy w zakresie obrotu narkotykami, w tym przyznał, że M. B.

(3)zbywał tabletki ekstazy D. J., kokainę S. Z.

(1)oraz narkotyki M. T.

(1), bez żadnych wątpliwości rozpoznając tych oskarżonych na tablicy poglądowej (k. 2025 w zw. z 254-257, 258-266, 267-271). Następnie D. G. potwierdziła fakt uczestnictwa z T. Ł. w przemycie marihuany do Irlandii przy użyciu samochodu osobowego (...) koloru granatowego, co korespondowało z twierdzeniami M. B.

(3), że właśnie w takim samochodzie została wykonana skrytka na wzór skrytki w aucie udostępnionym jako wzorzec przez oskarżonego Z. T.

(1), nadto przyznała fakt współdziałania M. B.

(3)w organizacji przemytu narkotyków z M. M.

(1)oraz działania na nich rzecz przez T. Ł. oraz okoliczności zarejestrowania na jej nazwisko samochodu marki (...), który następnie był użytkowany do przemytu narkotyków przez T. Ł. jako kuriera działającego na rzecz M. M.

(1)i M. B.

(3)(k. 2026 w zw. z 129-133, 134-137, 141-143 oraz złożonych w sprawie III K 339/08 – 1981). Wprawdzie D. G., przesłuchiwana w charakterze świadka, skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, jednak Sąd odczytał jej wyjaśnienia złożone w sprawie III K 339/08 Sądu Okręgowego w Poznaniu, a zawierające w/w okoliczności i tym sposobem był w stanie pozytywnie zweryfikować omówioną wyżej część zeznań świadka B.. Podobnie potwierdzeniem fragmentu zeznań M. B.

(3)w zakresie wykonania skrytki w samochodzie (...), i to na wzór skrytki, wykonanej w innym samochodzie (...), który został przedstawiony jako wzór przez tego świadka, były odczytane wyjaśnienia D. W. (k. 2026 w zw. z 146-149, 150-154, 155-157 oraz złożonych w sprawie III K 339/08 – 1982v), nadto przydatne do pozytywnej weryfikacji zeznań świadka B. dotyczące wykonania skrytek w samochodach marki F. – (...) oraz (...) w tym zakresie okazały się zeznania S. G. (k. 2026 w zw. z 209-210, 211-213, 214-216). Kolejnym dowodem potwierdzającym zeznania świadka M. B.

(3)okazały się zeznania świadka T. Ł. (k. 2028-2029 w zw. z 228-232, 233-237, 238-240 oraz złożonych w sprawie III K 34/09 – 1990v-1992), który potwierdził w wyjaśnieniach odczytanych na rozprawie głównej, składanych w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu pod sygn. akt III K 34/09, wersję przedstawioną przez M. B.

(3)a dotyczącą ich wzajemnej współpracy w zakresie przestępczości narkotykowej, w szczególności świadek ten potwierdził, iż dokonywał przemytów narkotyków jako kurier poruszający się m.in. samochodem marki (...), który został mu oddany do dyspozycji przez M. B.

(3)(k. 230), jak też okoliczności kolejnych przemytów narkotyków dokonywanych samochodem marki (...), równolegle do przemytów dokonywanych przez drugiego kuriera, którym był M. B.

(2). Następnie odczytane przez Sąd Okręgowy wyjaśnienia złożone na etapie śledztwa przez M. W.

(2)korespondują z twierdzeniami M. B.

(3)o organizowaniu przemytu narkotyków do Irlandii, w szczególności w zakresie zorganizowania biletów na prom dla osoby o nazwisku Ł. oraz skontaktowania świadka B. z odbiorcą narkotyków w Irlandii (k. 2028 w zw. z 278-279, 280-283). Wreszcie odczytane przez Sąd wyjaśnienia składane w sprawie III K 239/09 Sądu Okręgowego w Poznaniu, przez mających status świadków w przedmiotowym postępowaniu L. W. i R. I., choć nieprzydatne dla poczynienia ustaleń odnośnie zdarzeń będących przedmiotem procedowania w przedmiotowym postępowaniu, posłużyły jednak do pozytywnej weryfikacji relacji procesowej podanej przez M. B.

(3). W szczególności L. W. opisał swój udział w przygotowaniu skrytek w samochodach, które następnie zostały użyte do przemytu narkotyków do Szwecji (k. 3494-3456, 3497-3503, 3504-3505, 3520). Z kolei R. I. opisał okoliczności dokonania w charakterze kuriera siedmiu przemytów narkotyków z Polski do Szwecji, wskazując na osoby biorące w nich udział, w tym M. B.

(3), R. M.

(2)i L. W. (k. 3533-3536). Nadto oceniając wartość dowodową zeznań świadka M. B.

(3)trzeba mieć na względzie, że jego przesłuchanie na rozprawie przed Sądem Okręgowym okazało się czynnością bardzo czasochłonną (świadek zeznawał na 12 kolejnych rozprawach w dniach: 15 grudnia 2009r., 21, 22, 29 stycznia, 9, 19 i 23 marca, 23, 25 i 29 czerwca, 15 października 2011r. oraz uzupełniająco w dniu 30 sierpnia 2011 r.), przy czym protokół rozprawy bardzo szczegółowo odzwierciedla sposób przesłuchania świadka - najpierw M. B.

(3)wskazał, których oskarżonych rozpoznał, następnie zeznawał spontanicznie, opisując działalność każdego z oskarżonych, potem odpowiadał na pytania stron, następnie ustosunkował się do zeznań i wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Sąd I instancji szczegółowo wskazał, jakimi zasadami kierował się przy ocenie zeznań (wyjaśnień) świadka B.: w jego ocenie M. B.

(3), relacjonując zdarzenia będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, zachował konsekwencję swych twierdzeń w stopniu pozwalającym na uznanie ich za wiarygodne. Nigdy nie relacjonował on jakiegokolwiek z tych zdarzeń w różnych co do zasady wersjach. Oczywistym jest jednak, że relacje M. B.

(3)dotyczące transakcji narkotykowych z danym oskarżonym w niniejszej sprawie różniły się w szczegółach - zwłaszcza dotyczy to ilości narkotyków czy też ich ceny, często też jego relacja co do miejsca danej transakcji nie była relacją pewną (i wówczas świadek zastrzegał to). Oceniając te niewielkie niekonsekwencje twierdzeń M. B.

(3), Sąd Okręgowy, mając bezpośrednią styczność z tym świadkiem na rozprawie, doszedł do przekonania, że nie mogą one skutkować zdyskredytowaniem jego zeznań w całości - czego domagali się oskarżeni i obrońcy. Zdaniem Sądu bowiem porównanie wyjaśnień złożonych przez M. B.

(3)na etapie śledztwa z zeznaniami złożonymi w toku postępowania jurysdykcyjnego nie wykazuje istotnych sprzeczności, które nakazywałyby zanegować twierdzenia tego świadka. M. B.

(3)praktycznie zawsze był w stanie podać jedynie orientacyjne dane dotyczące konkretnej transakcji narkotykowej, w szczególności dane co do ilości narkotyków, ich ceny, czasu zbycia lub nabycia. W ocenie Sądu, nie może jednak to dziwić, jeśli tylko weźmie się pod uwagę skalę przestępczego procederu, w który uwikłany był M. B.

(3), liczbę osób współdziałających z nim w charakterze czy to dostawców, czy to odbiorców różnego na dodatek rodzaju narkotyków (marihuana, amfetamina, kokaina, tabletki ekstazy), czasokres prowadzonej przestępczej działalności - liczony przecież w latach, jak też upływ czasu od tych poszczególnych zdarzeń do przesłuchania, a także wielość postępowań, w których M. B.

(3)składał zeznania w charakterze świadka. Dlatego też, uwzględniając powyższe, Sąd Okręgowy rozstrzygał wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść poszczególnych oskarżonych i zawsze w sytuacji, gdy świadek M. B.

(3)w sposób różny opisywał w szczegółach daną transakcje narkotyków z danym oskarżonym, a nie było innych źródeł dowodowych pozwalających na poczynienie ustaleń w tym zakresie, Sąd modyfikował opis czynu zarzuconego danemu oskarżonemu i przyjmował, iż przedmiotem danej transakcji narkotykowej była najmniejsza z podanych przez świadka B. ilość danego narkotyku i najniższa z podanych przez niego cen. Zdaniem Sądu Odwoławczego zachowana co do zasady konsekwencja zeznań (i wyjaśnień) M. B.

(3)oraz ich logika nie została skutecznie podważona przez żadną ze stron. Podobne stanowisko zajmuje w tym względzie Sąd Apelacyjny, nie dopatrując się w podniesionych przez obrońców zarzutach żadnych podstaw do zdyskredytowania wartości dowodowej relacji procesowej tego świadka. Obrońca oskarżonego Z. T.

(1)próbował podważyć wiarygodność zeznań świadka B. poprzez domaganie się przesłuchania w charakterze świadka S. K. na okoliczność ustalenia dokładnego czasookresu, w jakim świadek wynajmował kwiaciarnię od oskarżonego oraz czy w czasie, w którym świadek wynajmował kwiaciarnię przebywał w niej oskarżony Z. T.

(1)w efekcie czego bezpodstawnie przyjął, że oskarżony w drugiej połowie roku 2006 bez przeszkód mógł korzystać z kwiaciarni. Jednak wskazać należy, że na tą okoliczność Sąd przeprowadził dowód z dokumentu w postaci umowy najmu kwiaciarni, z którego wynika, że w/w lokal został wynajęty od dnia 3 października 2005 r. (k. 4236-4237), zaś