Sygn. akt I C 187/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2019 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Katarzyna Powalska Protokolant : st. sekr.

§ 2k.c.

W myśl tego przepisu jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Właściwym postępowaniem, o jakim mowa w art.

§ 2k.c.

jest postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uregulowane w dziale VIII k.p.c. Z przepisów art. 424 1 i art. 424 1a k.p.c. wynika, że skarga taka przysługuje jedynie od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, gdy ich zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe za wyjątkiem tych, od których wniesiono skargę kasacyjną. Do kwestionowanego przez powoda prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie I C 1288/14 ma zastosowanie art. 424 1b k.p.c., który stanowi, że w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Przepis ten wiąże się z treścią art.

§ 2

k.c., który odsyła do niego poprzez sformułowanie „chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej”, dopuszczając tym samym możliwość dochodzenia odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej prawomocnym orzeczeniem niezgodnym z prawem, bez konieczności uzyskiwania prejudykatu. Z uwagi na to, że pozew wzajemny wniesiony przez B. H. zawierał braki formalne, został on wezwany do ich usunięcia, czego powód nie uczynił i dlatego pozew został zwrócony, a zażalenie na zarządzenie o zwrocie pozwu zostało oddalone. Bezskuteczny upływ terminu tygodniowego lub terminu wyznaczonego przez przewodniczącego powoduje anulowanie wszystkich skutków, jakie zgodnie z przepisami prawa zarówno materialnego, jak i procesowego zostały wywołane wniesieniem pisma procesowego do sądu. W związku z powyższym zwrot pozwu w sprawie o sygn. akt I C 1288/14 nie pozbawia powoda możliwości dochodzenia roszczeń przeciwko ”M.Z.G.M. spółka z o.o. z siedzibą w O.”. Zarządzenie o zwrocie nie zamyka bowiem powodowi drogi sądowej w tym zakresie. Mając na uwadze, że w odpowiedzi na pozew o eksmisję B. H. wskazał jako wartość przedmiotu sporu 6.000.000 zł, to zasadnie jego pozew został wyłączony do odrębnego postępowania. Decyzja Sądu mieści się w granicach prawa, gdyż roszczenie wzajemne nie pozostawało w całości w związku z roszczeniem powoda, jak również nie nadawało się do potrącenia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż orzeczenie o zwrocie pozwu wydane w sprawie o sygn. akt I C 1288/14, które było poddane kontroli instancyjnej, jest niezgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że powodowi nie udało się wykazać niezgodnego z prawem działania funkcjonariuszy Skarbu Państwa- sędziów Sądu Rejonowego w (...) przy wykonywaniu władzy publicznej- podczas podejmowania czynności w sprawie z jego powództwa oraz wydania w tej sprawie niezgodnego z prawem prawomocnego orzeczenia. Po wtóre strona powodowa nie udowodniła również poniesionej ewentualnej szkody żadnymi dowodami, nie wykazała też utraconych korzyści. Odwołując się do pojęcia szkody ewentualnej, należy wskazać, że nawet gdyby Sąd przekazał pozew wzajemny powoda do Sądu Okręgowego w Kaliszu, to taka sytuacja w żadnym wypadku nie przesądza o tym, że powód uzyskałby korzystny dla siebie, zasądzający wyrok i uzyskałby dla siebie jakiekolwiek korzyści. Powód nie udowodnił bowiem roszczeń, które były przedmiotem sporu w postępowaniu o sygn. akt I C 1288/

1. Po trzecie kwestia stwierdzonej przewlekłości postępowania toczącego się pod sygn. akt I C 1288/14 oraz nieprzekazania pozwu wzajemnego powoda do Sądu Okręgowego w Kaliszu nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo- skutkowym z utraceniem jakichkolwiek korzyści. Powód powołuje się na postanowienie Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 30 października 2017 r. stwierdzające przewlekłość w sprawie o sygn. akt I C 1288/
2. Sąd przyznał powodowi kwotę 2.000 zł z uwagi na niewydanie zarządzania o zwrocie pozwu przez okres prawie dwóch lat. W ocenie Sądu kwota ta była odpowiednia i adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa powoda do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Podnieść zatem należy, że w tym zakresie poniesiona szkoda przez powoda została już zrekompensowana. Powód zaś nie wykazał w żaden sposób, że poniesiona przez niego krzywda wynikająca z przewlekłości przenosi przyznaną powodowi kwotę. W judykaturze przyjmuje się, że nawet uznanie we właściwym postępowaniu, że dane postępowanie prowadzone było przewlekle nie zwalnia strony od obowiązku wykazania pozostałych przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, zezwalających na zastosowanie art. 417 § 1 k.c. w postaci szkody i związku przyczynowego. Nawet gdyby powództwo wzajemne powoda zostało przekazane do Sądu Okręgowego w Kaliszu, nie oznacza to, że powód uzyskałby ochronę prawną w sprawie toczącej się przeciwko „(...) Spółka z o.o. z siedzibą w O.”. Pozew wzajemny powoda w sprawie o sygn. akt I C 1288/14 został zwrócony zarządzeniem sędziego Sądu Rejonowego w (...) z uwagi na nieusunięcie przez niego braków formalnych w wymaganym terminie, to jest z uwagi na działanie samego powoda. Zatem nieprzekazanie pozwu nie miało jakiegokolwiek wpływu na możliwość uzyskania przez powoda korzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe przyjąć należało, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa- Prezesa Sądu Rejonowego w (...) i już z tych względów należało wniesione powództwo oddalić, o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku. Podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia ma w tych okolicznościach drugorzędne znaczenie i nie wymaga roztrząsania. Pomimo tego, iż powód przegrał sprawę i w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu wynikającej z treści art. 98 k.p.c. powinien ponieść koszty procesu, Sąd nie obciążył go tymi kosztami, na co pozwala mu przepis art. 102 k.p.c. Sąd przyjął bowiem, że obciążeniu kosztami postępowania powoda B. H., który utrzymuje się z niskiego zasiłku, sprzeciwiają się względy słuszności.