w zw. z art. 5 k.c. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że dochodzone przez powoda roszczenie powinno ulec oddaleniu z uwagi na przedawnienie, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowa okoliczność przemawiająca za nieuwzględnieniem z urzędu upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego powodowi, a mianowicie okoliczność wystąpienia przez powoda z powództwem w dniu 15 marca 2018 roku tj. w czasie, gdy przepisy art. 117 § 2 1 k.c. dotyczące przedawnienia jeszcze nie obowiązywały. W konsekwencji zgłoszonych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 § 1 i § 2 k.p.c. rozpoznał apelację na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć należy również, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne poczynione przez Sąd I instancji ustalenia. Sąd Rejonowy dokonał bowiem prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił wynikające z nich konsekwencje prawne. Na uwzględnienie z pewnością nie zasługuje zarzut naruszenia art. 339 § 2 k.p.c., gdyż Sąd Rejonowy oddalił powództwo z uwagi na przedawnienie roszczenia, a nie z powodu nieuznania za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych, przytoczonych w pozwie. Nietrafny jest też podnoszony przez apelującego zarzut naruszenia art.
w zw. z art. 5 k.c. Powód argumentuje, że w przedmiotowej sprawie zachodzi wyjątkowa okoliczność przemawiająca za nieuwzględnieniem z urzędu upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego powodowi, a mianowicie wystąpienia przez powoda z powództwem w dniu 15 marca 2018 roku tj. w czasie, gdy przepisy art. 117 § 2 1 k.c. dotyczące przedawnienia jeszcze nie obowiązywały. W ocenie Sądu Okręgowego zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z treścią art.
w wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Jak stanowi § 2 powołanego przepisu korzystając z uprawnienia, o którym mowa w § 1, sąd powinien rozważyć w szczególności: 1) długość terminu przedawnienia; 2) długość okresu od upływu terminu przedawnienia do chwili dochodzenia roszczenia; 3) charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia przez uprawnionego, w tym wpływ zachowania zobowiązanego na opóźnienie uprawnionego w dochodzeniu roszczenia. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego stronę pozwaną oraz Bank (...) Spółkę Akcyjną łączyły następujące umowy: - umowa z dnia 7 września 2011 roku o kredyt gotówkowy nr (...), data rozwiązania umowy – 28 września 2012 roku; - umowa z dnia 2 lutego 2012 roku o kredyt gotówkowy nr (...), data rozwiązania umowy – 17 września 2012 roku. Roszczenie przeciwko pozwanej przedawniło się odpowiednio z dniem 28 września 2015 roku oraz z dniem 17 września 2015 roku. Powód nabył więc wierzytelność przedawnioną. Przewidziana w art.
możliwość nieuwzględnienia przez sąd upływu przedawnienia, jako norma o charakterze szczególnym, wskazuje na wyłączenie stosowania do przedawnienia konstrukcji nadużycia prawa przedmiotowego zawartej w przepisie ogólnym jakim jest art. 5 k.c. ( por, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 1966 r., II PR 34/66, OSPiKA 1966/9, poz. 210; (...), s. 56; (...), s. 56; OSNPG 1966/11–12, poz. 55). Przepis ten wyłącza stosowanie do przedawnienia instytucji nadużycia prawa podmiotowego w sensie określonym w art. 5 k.c. ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 1968 r., I PR 430/67, (...) ). Powyższe oznacza, że wejście w życie przepisu art.
k.c., pozwalającego na nieuwzględnienie upływu przedawnienia w sytuacjach tym przepisem określonych, wyłączyło dopuszczalność stosowania do przedawnień normy art. 5 k.c. Powód nabył wierzytelność już przedawnioną. W tych okolicznościach uznać należy, że nabycie wierzytelności już przedawnionej nie stanowi okoliczności wyjątkowej w rozumieniu art.
k.c., uzasadniającej nieuwzględnienie upływu przedawnienia na korzyść nabywcy tej wierzytelności ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1974 r., II CR 839/73, niepubl.). Wyjątkowe okoliczności, które w myśl art.
k.c. uzasadniają nieuwzględnienie upływu przedawnienia, nie muszą być zawinione przez dłużnika; przepis ten ma na uwadze wszelkie szczególne okoliczności, które obiektywnie w świetle zasad współżycia społecznego przemawiają za uwzględnieniem roszczenia mimo upływu przedawnienia ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 1978 r., II CR 414/78, OSNCP 1979/9, poz. 172; OSPiKA 1979/10, poz. 174 z glosą A. Szpunara; St.Ubezp. 1981/5, s. 205 z omówieniem T. Sangowskiego, Przegląd orzecznictwa). W przedmiotowej sprawie brak jest takich wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia. Za taką okoliczność nie może być uznane wejście w życie przepisu art. 117 § 2 1 k.c. Nabywając wierzytelność przedawnioną powód musiał się bowiem liczyć z poniesieniem przez pozwaną w trakcie procesu zarzutu przedawnienia. Wejście w życie przepisu art. 117 § 2 1 k.c. spowodowało zaś konieczność uwzględnienia przedawnienia przez sąd z urzędu w sprawach przeciwko konsumentowi. Biorąc po uwagę długość okresu po upływie terminu przedawnienia do chwili dochodzenia roszczenia (około 2,5 roku) oraz fakt, że nie zostało w żaden sposób wykazane, żeby zachowanie pozwanej miało jakikolwiek wpływ na niedochodzenie od niej roszczenia we wcześniejszym terminie zarzuty podnoszone w apelacji nie mogą prowadzić do zmiany orzeczenia Sądu I instancji. Mając na uwadze niezasadność zarzutów apelacyjnych oraz jednocześnie brak ujawnienia okoliczności, które podlegają uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym z urzędu, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.