w wyjątkowych wypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Sąd korzystając z powyższego uprawnienia powinien w szczególności rozważyć długość terminu przedawnienia, długość okresu od upływu terminu przedawnienia do chwili dochodzenia roszczenia oraz charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia przez uprawnionego, w tym wpływ zachowania zobowiązanego na opóźnienie uprawnionego w dochodzeniu roszczenia. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna nadzwyczajna okoliczność o której mowa w art.
W niniejszej sprawie powód dochodzi roszczenia przeciwko pozwanemu posiadającemu status konsumenta, a termin przedawnienia dla tego typu żądania – zgodnie z art. 118 k. c. – jako związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 3 lata. Art. 120 § 1 k. c. stanowi zaś, iż bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia w którym roszczenie stało się wymagalne. Strona powodowa w treści uzasadnienia pozwu wskazała, iż należność wynikająca z umowy stała się wymagalna z dniem 10 maja 2015 r., a to oznacza, że termin przedawnienia upłynął w dniu 10 maja 2018 r. Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, w myśl art. 123 § 1 pkt 1 k. c., został wniesiony dopiero w dniu 13 lutego 2019 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia. Strona powodowa jednocześnie nie wykazała, aby bieg terminu przedawnienia został kiedykolwiek przerwany. Ponadto postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i zgodnie z przepisem art. 6 k. c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sąd zatem nie miał obowiązku wzywać stronę powodową z urzędu do wykazania okoliczności o których mowa w art.
Należy również wskazać, iż wstąpienie przez osobę trzecią w prawa wierzyciela nie pogarsza sytuacji dłużnika ponieważ przysługują mu wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy (art. 513 § 1 k.c.). Dotyczy to również zarzutu przedawnienia, które nie ulega przerwaniu wskutek przejścia wierzytelności na inną osobę. Zmiana dotyczy bowiem strony podmiotowej, a nie treści wierzytelności nabytej przez osobę trzecią (Wyrok SN z dnia 04.09.2003 r., sygn. (...), LEX nr 466006). Na podstawie wyżej powołanych przepisów Sąd – tak jak w punkcie 1 wyroku – oddalił przedmiotowe powództwo. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu - zawarte w punkcie 2 wyroku – Sąd oparł o treść art. 98 k. p. c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty procesu poniesione przez przeciwnika. Mając to na uwadze, że powód przegrał sprawię w całości, Sąd w całości obciążył go kosztami procesu, które zresztą zostały przez niego pokryte.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.